ศพที่ไม่มีชื่อ

"ถ้าคุณวางมีดผ่าตัดเล่มนั้นลง แล้วใช้สมองพิจารณาสมการความตายตรงหน้าแทนการเล่นสนุกกับเนื้อเยื่อของศพ เราอาจจะคุยกันรู้เรื่องเร็วกว่านี้ ดร.อคิน" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงกดดันดังขึ้นท่ามกลางความเย็นเยียบของห้องเก็บศพ ดร.อคินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียง เขายังคงใช้คีมเหล็กคีบเศษเส้นใยสีขาวประหลาดออกมาจากแผลฉกรรจ์บนลำคอของร่างไร้วิญญาณ กลิ่นฟอร์มาลีนที่อบอวลอยู่รอบตัวไม่ได้ทำให้เขารู้สึกระคายเคืองจมูกแม้แต่น้อย "อัยการธีร์ครับ" อคินเอ่ยเบาๆ ขณะวางตัวอย่างลงในหลอดแก้ว "ถ้าคุณอยากให้ผมวิเคราะห์จิตวิทยาของคนร้าย คุณควรปล่อยให้คนทำอาชีพอย่างผมได้รวบรวมหลักฐานทางกายภาพให้ครบเสียก่อน การกดดันในที่แบบนี้ไม่ได้ช่วยให้อัตราการเต้นของหัวใจคนตายกลับมาเป็นปกติหรอกนะครับ" อคินถอดถุงมือยางออกด้วยท่วงท่าที่เชื่องช้าและสง่างาม เขาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ยืนกอดอกอยู่ตรงทางเข้าดวงตาของธีร์คมกริบดุจใบมีดโกน มันไม่ใช่สายตาของความโกรธ แต่มันคือสายตาของนักล่าที่กำลังรอคอยให้เหยื่อเผยพิรุธ "ศพนี้ไม่มีชื่อ ไม่มีประวัติอาชญากรรม ไม่มีลายนิ้วมือในฐานข้อมูล" ธีร์ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับอคินเหลือเพียงไม่กี่คืบ "แต่รอยแผลที่ลำคอ... มันมีจังหวะของการกรีดที่แม่นยำเกินกว่าจะเป็นการฆาตกรรมด้วยอารมณ์ชั่ววูบ คุณเองก็น่าจะรู้ดีกว่าใครว่านี่คือฝีมือของ 'มืออาชีพ' หรืออาจจะหมายถึง 'คนใกล้ตัว' ใครบางคนที่คุณรู้จักดี" อคินยกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "คุณกำลังจะบอกว่า ผมควรจะมีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับศพที่นอนแข็งทื่ออยู่ตรงนี้งั้นหรือครับ? อัยการธีร์ คุณกำลังสูญเสียความเยือกเย็นไปแล้วนะ" "ผมแค่กำลังตั้งสมมติฐานว่า ทำไมคนอย่าง ดร.อคิน ถึงยอมเสียเวลามาผ่าศพไร้ชื่อด้วยตัวเอง แทนที่จะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของนิติเวชทั่วไป" ธีร์ลดเสียงลงจนเหลือเพียงกระซิบ "หรือว่าศพนี้คือ 'หลักฐาน' ที่จะชี้ไปถึงรวิศ... ชายที่คุณตามล่ามาตลอดห้าปี" บรรยากาศในห้องเงียบลงฉับพลัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานครางหึ่งๆ อยู่เบื้องหลัง อคินขยับเข้าไปหาธีร์เล็กน้อย สายตาของทั้งคู่ปะทะกันอย่างไม่มีใครยอมใคร มันเป็นการต่อสู้ทางจิตวิทยาที่ไร้เสียงแต่ดุเดือดราวกับสนามรบ "คุณเชื่อในความยุติธรรมมากเกินไปครับอัยการ" อคินเอ่ยพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่ตรงข้าม "ความยุติธรรมในโลกของรวิศเป็นเพียงสินค้าชนิดหนึ่งที่วางขายอยู่ในห้องใต้ดินของอำนาจ คุณอาจจะศรัทธาในกฎหมายที่เขียนไว้ในตำรา แต่สำหรับผม ผมศรัทธาใน 'กลไกของความเจ็บปวด' ที่จะทำให้คนเหล่านั้นคายความจริงออกมาเอง" "คุณมันบ้า อคิน" ธีร์ตอบเสียงเรียบ แต่กระแสความสนใจในดวงตาเขากลับวูบไหว "การทำตัวเป็นศาลเตี้ยภายใต้คราบนักวิชาการ มันไม่ต่างอะไรกับการที่คุณกำลังฆ่าตัวตายช้าๆ" "ถ้าการฆ่าตัวตายของผมสามารถกระชากหน้ากากของคนที่คุณรับใช้ในอดีตได้ คุณก็ควรจะดีใจไม่ใช่หรือครับ?" ก่อนที่ธีร์จะได้โต้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าหน้าที่นิติเวชคนหนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูชายหนุ่มเดินเข้ามาพร้อมกับซองพลาสติกในมือ ใบหน้าของเขาดูตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด "ดร.อคินครับ... ผมพบสิ่งนี้ในช่องท้องของศพครับ" อคินรับซองนั้นมาเปิดออก ข้างในมีเหรียญตราโลหะสีทองหมองคล้ำรูปสัญลักษณ์มังกรพันดาบ ซึ่งเป็นตราประจำตัวขององค์กรใต้ดินที่หายสาบสูญไปนานกว่าทศวรรษ ธีร์ชะงักไปทันทีเมื่อเห็นมัน แววตาของเขาเปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความตกตะลึงอย่างรุนแรง "นี่มันหมายความว่ายังไง?" ธีร์ถาม เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย "คนตายคนนี้ไม่ได้เป็นแค่ศพนิรนาม... เขาคือพยานปากเอกในคดีทุจริตเมื่อสิบปีก่อน ที่ถูกประกาศว่าตายไปแล้ว" อคินพลิกเหรียญนั้นดูด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่ามือของเขากลับกำแน่นขึ้นจนเห็นเส้นเลือดที่ข้อมือ เขาเงยหน้าขึ้นมองธีร์ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเย็นชาอีกต่อไป แต่เป็นเปลวเพลิงแห่งความแค้นที่จุดติดขึ้นมาอีกครั้ง "มันหมายความว่าเกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ครับอัยการ" อคินวางเหรียญลงบนโต๊ะโลหะข้างศพ "และดูเหมือนว่า... สิ่งที่รวิศพยายามฝังกลบไว้อย่างดี กำลังจะถูกขุดขึ้นมาด้วยมือของเขาเอง" ทันใดนั้น ไฟในห้องเก็บศพก็กระพริบถี่ๆ ก่อนจะดับมืดสนิทลงฉับพลัน เหลือเพียงความเงียบงันที่กดทับหัวใจ ในความมืดมิดนั้นเอง เสียงฝีเท้าปริศนาที่ไม่ได้มาจากเจ้าหน้าที่นิติเวชคนก่อนหน้า ก็ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง... เสียงรองเท้าหนังที่ย่ำลงบนพื้นปูนอย่างมั่นคง พร้อมกับเสียงจุดไฟแช็กที่สว่างวาบขึ้น เผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... "ถึงเวลาเฉลยความลับหรือยัง... ดร.อคิน?" เสียงนั้นเย็นยะเยือกและคุ้นเคยจนทำให้อคินต้องหยุดหายใจ หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับปฐมบทของความลับนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ ชาโดว์ฮันเตอร์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมครับ