ร่วมงานกับศัตรูหัวใจ

"เซ็นซะ ถ้านายยังอยากเห็นชื่อตัวเองอยู่ในโปรเจกต์ ‘Aether’ นี้ต่อ" เอกสารสัญญาฉบับหนาถูกโยนลงบนโต๊ะกระจกใส เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวเรียบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมชั้นสูง กลิ่นกาแฟคั่วเข้มลอยกรุ่นผสมผสานกับบรรยากาศตรึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนกันได้ด้วยมีด จีรันละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ตในมือ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงทันที แต่กลับเลือกที่จะค่อยๆ เลื่อนนิ้วโป้งปิดหน้าต่างเกมสตรีมมิ่งที่กำลังค้างอยู่บนหน้าจอ ก่อนจะปรายตามองเอกสารแผ่นนั้นด้วยรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะทำได้ "ใจเย็นสครับรุ่นพี่... เพิ่งเจอกหน้ากันไม่ถึงนาที เล่นยื่นข้อเสนอให้ผมเป็นทาสแรงงานเลยเหรอครับ?" จีรันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ ทว่าแฝงความท้าทายไว้อย่างชัดเจน เขายืดตัวพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาเรียวรีคมกริบราวกับแมวป่าช้อนขึ้นมองผู้ชายที่ยืนค้ำหัวโต๊ะอยู่ อคิน... หัวหน้าทีมวิศวกรซอฟต์แวร์อัจฉริยะผู้กวาดรางวัลมาแล้วทุกเวทีระดับประเทศ ชายหนุ่มในชุดสูทเข้ารูปเนี๊ยบกริบ เรือนผมสีดำสนิทถูกเซ็ตไว้อย่างเป็นระเบียบ ทว่าแววตาหลังกรอบแว่นสายตากลับกำลังลุกโชนด้วยความหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด ร่างสูงโปร่งยืนกอดอกแน่น ขากรรไกรขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน สำหรับคนอื่น อคินคือเทพบุตรผู้เย็นชาและไร้ที่ติ แต่สำหรับจีรัน... ผู้ชายคนนี้คือ "ไอ้หุ่นยนต์ปากร้าย" ที่เคยพ่ายแพ้ให้กับเขาคาเวทีอีสปอร์ตระดับทวีปมาแล้วเมื่อสามเดือนก่อน และความแค้นในตานั้น ก็ดูเหมือนจะยังไม่จางหายไปไหน "ผมไม่ได้จ้างคุณมาเป็นทาส แต่ผมจ้างมาเพื่อกอบกู้โปรเจกต์ที่กำลังจะพังเพราะนิสัยทำอะไรตามใจชอบของคุณเอง" อคินเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่เด็กหนุ่มตรงหน้า "จำไม่ได้หรือไง ว่าใครเป็นคนทำลายเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทคู่แข่งจนเราต้องมารับเผือกต่อแบบนี้" "อุ๊ย เรื่องมันผ่านมาตั้งนานแล้วนะครับคนสวย เอ้ย... คุณหัวหน้าทีม" จีรันแกล้งอุทานเสียงสูง จงใจลากเสียงกวนประสาทเพื่อให้อีกฝ่ายเส้นกระตุกเล่น "วันนั้นถ้าผมไม่แฮกเข้าไปสั่งสอนระบบป้องกันสุดห่วยแตกของพวกมัน ทีมเราก็คงไม่ได้ลิขสิทธิ์โค้ดชุดนั้นมาหรอกครับ จริงไหม?" "ปากดี" อคินก้าวเข้าประชิดโต๊ะประชุมอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ จีรันชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเงาของร่างสูงทาบทับลงมา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นเปปเปอร์มินต์สะอาดๆ ลอยเข้าแตะจมูก ทว่าแววตาของอคินในระยะประชิดนี้กลับมีบางสิ่งที่ทำให้หัวใจของเกมเมอร์หนุ่มกระตุกวูบอย่างประหลาด มันไม่ใช่แค่ความโกรธ... แต่มันมีความดุดันบางอย่างที่ร้อนแรงเสียจนคนมองต้องเผลอกลืนน้ำลาย "ปากผมจะดีแค่ไหน ก็ไม่เท่าฝีมือในการเขียนโค้ดของคุณหรอกครับคุณอคิน" จีรันยังคงรักษารอยยิ้มหยันไว้บนใบหน้า แม้หัวใจจะเริ่มเต้นรัวผิดจังหวะด้วยความใกล้ชิดที่มากเกินความจำเป็น "ว่าแต่... เรียกผมมาเซ็นสัญญาถึงที่นี่ หรือว่าคิดถึงหน้าศัตรูหัวใจอย่างผมจนนอนไม่หลับกันแน่ครับ?" อคินนิ่งงันไปชั่ววินาที ดวงตาสนิทคู่คมไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะบึ้งตึงขึ้นกว่าเดิม เขาโน้มตัวลงมาต่ำจนใบหน้าอยู่ห่างกันเพียงคืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านปลายจมูกของจีรันจนเจ้าตัวต้องเผลอถอยหลังหนีเล็กน้อย "หลงตัวเองให้มันน้อยๆ หน่อย จีรัน" อคินกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำทุบที่สั่นพร่าเล็กน้อย "ที่ผมดึงนายเข้ามาในทีมโปรเจกต์ ‘Aether’ นี้ ก็เพราะฉันอยากจะจับตาดูลูกศิษย์ก้นครัวอย่างนายไม่ให้ไปสร้างความหายนะที่ไหนอีกต่างหาก และที่สำคัญ..." ชายหนุ่มหยุดเว้นจังหวะ ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบ "...นายไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธตั้งแต่แรกอยู่แล้ว" จีรันเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่าติดกับดักทางกฎหมายของอีกฝ่ายเข้าให้แล้ว เอกสารที่วางอยู่ตรงหน้าไม่ใช่แค่สัญญาจ้างธรรมดา แต่มีเงื่อนไขผูกมัดทางลิขสิทธิ์เกมที่เขาพัฒนาขึ้นเองพ่วงอยู่ด้วย รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่เลือนหายไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยประกายความท้าทายในดวงตาที่ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม "หึ มือ3จริงๆ นะครับ เล่นนอกกระดานแบบนี้" จีรันแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงบนโต๊ะขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างไม่ยี่ห้อ "ก็ได้... ในเมื่ออยากให้ผมมาอยู่ในกรงเดียวกันนัก ผมก็จะทำให้โปรเจกต์ลูกรักของคุณปั่นป่วนจนนอนไม่หลับไปเลยเหมือนกัน คอยดูส-!" **แกร็ก!** เสียงเปิดประตูห้องประชุมดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนาที่กำลังระอุ ร่างของเลขาฯ สาวก้าวเข้ามาพร้อมกับท่าทางตื่นตระหนก สีหน้าซีดเผือดจนสังเกตเห็นได้ชัด "คุณอคินคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! เซิร์ฟเวอร์หลักของโปรเจกต์ ‘Aether’ ถูกโจมตีจากภายนอก... ตอนนี้โค้ดต้นฉบับทั้งหมดกำลังถูกดาวน์โหลดออกไปโดยไม่ทราบสาเหตุค่ะ!" อคินผละตัวออกจากโต๊ะทันที แววตาที่เคยฉายแววหიงุดหงิดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดจริงจังในเสี้ยววินาที เขากวาดสายตามองหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่เริ่มรันโค้ดรหัสสีแดงกระพริบเตือนภัยรัวๆ จีรันโยนปากกาในมือทิ้งลงบนโต๊ะ รอยยิ้มกวนๆ กลับมาประดับบนใบหน้าอีกครั้ง ทว่าแววตากลับคมกริบและจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ดูท่าทาง... ศัตรูตัวจริงจะมาเร็วกว่าที่คิดนะครับ หัวหน้าทีม" จีรันเอ่ยเสียงเบา ทว่าเฉียบขาด "สนใจร่วมมือกับผมสักตั้งไหมล่ะครับ... มาดูกันว่าระหว่างมือโปรอย่างคุณกับเกมเมอร์อย่างผม ใครจะลากคอมพิวเตอร์ของไอ้เวรนั่นลงนรกได้ก่อนกัน" อคินหันกลับมามองเด็กหนุ่มข้างกาย ชั่ววินาทีนั้น สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างแนบแน่น ท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่สาดส่องกระทบใบหน้าของกันและกัน ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาอีก มีเพียงประกายไฟแห่งความท้าทายที่ปะทุขึ้นในความเงียบงัน... และก่อนที่มือเรียวของจีรันจะเอื้อมไปแตะแป้นพิมพ์เพื่อเริ่มปฏิบัติการ จู่ๆ ไฟฟ้าทั้งห้องก็ดับสนิทลงพร้อมกับเสียงล็อคประตูด้านนอกที่ดังขึ้นอัตโนมัติ... **คลิก!** ...โปรดติดตามตอนต่อไป... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเข้ามาสัมผัสความกวนและเคมีที่ชวนใจสั่นคู่นี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!