ศพที่หายไปในห้องปิดตาย

“รอยกรีดที่กระดูกซี่โครงซ้ายไม่ได้เกิดจากใบมีดผ่าตัดทั่วไป แต่มีแรงบิดสะบัดในองศาที่มนุษย์ไม่สามารถทำได้” ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องผ่าตัดที่เย็นเฉียบ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อรุนแรงจนแสบจมูก เสียงพัดลมระบายอากาศครางหึ่งๆ ราวกับจะประท้วงการทำงานล่วงเวลาของผมในยามวิกาลเช่นนี้ ผมคือ ดร.อคิน และในวินาทีนี้ตรงหน้าผมไม่ใช่แค่ศพ แต่คือปริศนาที่กำลังท้าทายตรรกะทางวิทยาศาสตร์ที่ผมยึดถือมาตลอดชีวิต ผมขยับแว่นสายตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเปิดใช้งาน ‘ดวงตาชันสูตรความจริง’ ม่านตาของผมเปลี่ยนเป็นสีฟ้าครามดั่งน้ำแข็งขั้วโลก สิ่งที่ปรากฏในนิมิตไม่ใช่เลือดหรือเนื้อเยื่อธรรมดา แต่เป็นข้อมูลชุดตัวเลขที่วิ่งผ่านอากาศดั่งสายฝนดิจิทัล ‘ความผิดปกติของโครงสร้างอะตอมในพื้นที่ปิด... สถานะ: คงที่... คำเตือน: ร่องรอยการโจมตีไม่ปรากฏในฐานข้อมูลฟิสิกส์มวลรวม’ “แปลก...” ผมพึมพำกับตัวเองขณะวางเครื่องมือลง ศพของชายหนุ่มผู้นี้ถูกพบในห้องนิรภัยที่ไม่มีทางเข้าออก ประตูล็อคจากด้านใน ระบบกล้องวงจรปิดบันทึกได้เพียงความว่างเปล่าก่อนที่แสงสีขาวจะวาบผ่านหน้าเลนส์ และเมื่อทีมรักษาความปลอดภัยพังประตูเข้ามา ก็พบเขานอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงสแตนเลส ราวกับเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นมาก่อน ผมนั่งลงบนเก้าอี้หมุน พลางขยับนิ้วเรียวประคองหน้าผาก ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักหลายวันเริ่มก่อตัวเป็นความกดดันที่ขมับ แต่ในจังหวะที่ผมกำลังจะหันไปบันทึกรายงานลงในแท็บเล็ต เสียงฝีเท้าเบาหวิวแต่หนักแน่นก็ดังขึ้นจาก ‘มุมอับ’ ของห้อง “หมอชันสูตรที่มองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น... น่าสนใจไม่น้อยเลยนะครับ” ผมไม่สะดุ้ง แต่หยุดชะงัก สายตาหรี่มองเงาร่างที่ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า รูปร่างของเธอสูงเพรียว สวมชุดเกราะรัดรูปสีเงินยวงที่แปรเปลี่ยนไปตามแสงไฟ อาวุธรูปร่างประหลาดคล้ายใบมีดคริสตัลลอยเคว้งคว้างอยู่ข้างกายเธอ เธอคือใคร? ไม่ใช่พนักงานในโรงพยาบาลแน่ๆ และที่สำคัญที่สุด... เธอเข้ามาในห้องที่ปิดตายนี้ได้อย่างไร? “คุณคือใคร” ผมถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แม้หัวใจจะเต้นแรงด้วยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด “และคุณทำลายกฎฟิสิกส์ในการเข้าถึงพื้นที่นี้ได้อย่างไร” หญิงสาวคนนั้นยิ้มที่มุมปาก ดวงตาของเธอมีประกายสีม่วงเรืองรองผิดมนุษย์ “ชื่อของฉันคือเอลาร่า... ส่วนเรื่องกฎฟิสิกส์ที่หมอภูมิใจนักหนาน่ะ หมอคิดว่ามันจะคงอยู่ตลอดไปในโลกที่กำลังถูก ‘แฮ็ก’ จากมิติที่เจ็ดหรือยังไงครับ?” คำว่า ‘แฮ็ก’ ทำให้ผมชะงักกึก ความจริงที่ผมเห็นผ่านดวงตาชันสูตรเริ่มสั่นคลอน ข้อมูลตัวเลขที่เคยเรียงตัวสวยงามรอบศพบนเตียง บัดนี้เริ่มแตกร้าวเหมือนกระจกที่โดนค้อนทุบ “หมออคิน... ข้อมูลที่หมอกำลังตรวจอยู่ไม่ใช่แค่ศพ แต่มันคือ ‘กุญแจ’ ที่จะนำไปสู่ความลับของการดำรงอยู่ของมนุษยชาติ ถ้าหมอไม่อยากตายในฐานะหมอที่ไม่มีวันได้รับคำตอบ ก็จงเลือกเอาว่าจะก้มหน้าทำหน้าที่ต่อไป หรือจะก้าวข้ามเส้นแบ่งมิตินี้ไปกับฉัน” เอลาร่าชี้ดาบคริสตัลมาที่กลางหน้าอกผม อากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว แรงดันบรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วจนหูผมอื้ออึง ความร้อนจากมวลพลังงานที่รุนแรงแผ่ซ่านออกมาจากร่างของหญิงสาว ผมมองศพตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจมองเข้าไปในดวงตาของเธอ “ถ้าทางเลือกมีแค่การตายอย่างโง่เขลา หรือการเสี่ยงตายเพื่อความจริง... คุณก็รู้อยู่แล้วนี่ครับว่าคนอย่างผมจะเลือกอะไร” สิ้นคำพูดของผม พื้นที่รอบตัวก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ศพบนเตียงเริ่มกลายเป็นละอองพิกเซลสีทองและพุ่งเข้าใส่ร่างของผม! แรงดึงดูดมหาศาลลากดึงวิญญาณของผมให้หลุดออกจากกายภาพ แสงสว่างจ้าเกินกว่ามนุษย์จะทนมองได้บดบังทุกอย่างจนมืดมิด ในความมืดสนิทที่ไร้ซึ่งกาลเวลา เสียงที่ฟังดูเหมือนกลไกนาฬิกาขนาดยักษ์กำลังเดินอยู่นับพันเรือนก็ดังขึ้นในหัวของผม [ติ๊ง!] [ระบบ ‘นิติเวชไซเบอร์มิติ’ เริ่มการทำงาน...] [ตรวจพบโฮสต์: ดร.อคิน...] [สถานะ: ทำการเชื่อมต่อกับมิติที่ 7... สำเร็จ...] [ประกาศภารกิจระดับ SSS: "ชันสูตรผู้บงการจากมิติเบื้องหลัง" – รางวัล: ข้อมูลต้นกำเนิดแห่งชีวิต / บทลงโทษ: การลบตัวตนออกจากประวัติศาสตร์] ดวงตาของผมเบิกโพลงขึ้นอีกครั้ง แต่สิ่งที่เห็นไม่ใช่ห้องผ่าตัดเดิมอีกต่อไป มันคือท้องฟ้าสีมรกตที่มีวงแหวนโคจรล้อมรอบดั่งดาวเสาร์ และตรงหน้าผม... คือร่างของเอลาร่าที่กำลังรอคอยคำตอบด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม “ยินดีต้อนรับสู่จุดเริ่มต้นของความจริงครับ... ดร.อคิน” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับครับ