ฟื้นคืนในหุบเหวแห่งความแค้น

"หากเจ้าจะลงมือ ก็จงทำให้เร็วที่สุด อย่าให้ข้าต้องทรมานกับคมมีดทื่อๆ ของพวกเจ้าเลย" สุ้มเสียงแหบพร่าหากแต่ราบเรียบดุจผิวน้ำนิ่งสนิทในยามไร้ลมพัดผ่าน หลินเหม่ยอิงเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของเรือนกักกันท้ายจวน นางไม่ได้ลืมตาขึ้นมองเงาร่างของชายชุดดำสองคนที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า กลิ่นสนิมเหล็กจางๆ จากใบมีดที่สะท้อนแสงจันทร์สลัวผ่านรอยแยกของผนังไม้เก่านั่นต่างหาก คือสิ่งที่ปลุกสัญชาตญาณในตัวนางให้ตื่นขึ้นจากขุมนรก ความเจ็บปวดจากการถูกกรอกยาพิษจนกระอักเลือดตายในชาติภพก่อนยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำ ราวกับมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงไปทั่วร่าง แต่ทว่าเวลานี้... ความรู้สึกหนาวเหน็บที่แผ่นหลังกลับชัดเจนกว่า นางขยับปลายนิ้วที่เย็นเฉียบเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงพื้นไม้ที่สั่นไหวและกลิ่นหอมของกำยานราคาถูกที่เผาไหม้จนเกือบหมดสิ้น นี่ไม่ใช่ความตาย แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของหมากกระดานที่นางจะไม่มีวันยอมให้ใครมาเดินแทนอีกต่อไป "ท่านพูดเองนะ ฮูหยินรอง... อย่าได้โทษพวกข้าที่ต้องทำตามคำสั่ง" ชายคนหนึ่งก้าวเข้ามาใกล้ แสงจันทร์ส่องกระทบใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเหี้ยมเกรียม เหม่ยอิงแค่นยิ้มในใจ มุมปากที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับกลายเป็นเส้นตรงที่เย็นชา นางค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาของนางในยามนี้มิใช่หญิงสาวผู้โง่เขลาที่ยอมให้ใครหลอกใช้ แต่เป็นดั่งเหยี่ยวที่เฝ้ามองเหยื่อจากบนฟ้า "คำสั่งของใครหรือ? ของท่านพี่? หรือของสตรีแพศยาที่ครองเรือนหลังแทนที่ข้า?" คำถามของนางราบเรียบจนน่าขนลุก ชายชุดดำชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่งก่อนจะเงื้อมีดขึ้นเหนือศีรษะ แต่ก่อนที่เหล็กกล้าจะจู่โจมถึงตัว เหม่ยอิงกลับขยับกายอย่างรวดเร็วผิดวิสัยสตรีที่อ่อนแอ นางอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายประมาท คว้าเศษกระเบื้องแตกที่แอบซ่อนอยู่ใต้กองฟางข้างกายตวัดเข้าที่ข้อมือของชายผู้ถือมีดอย่างแม่นยำ *ฉับ!* เสียงเนื้อฉีกขาดและเสียงร้องโหยหวนดังสนั่นหวั่นไหวในยามวิกาล เลือดสีสดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้าที่งดงามราวกับภาพวาดของนาง เหม่ยอิงไม่ได้ถอยหนี นางกลับเดินก้าวไปข้างหน้า ประกายตาของนางคมกริบดั่งใบมีดที่เพิ่งแย่งชิงมาได้ "วิชาแพทย์ที่ข้าใช้รักษาชีวิตผู้คน... บัดนี้ข้าจะใช้มันเพื่อปลิดชีพพวกเจ้า" นางไม่ปล่อยให้ความตกใจทำลายจังหวะ มือเรียวบางพุ่งเป้าไปที่จุดตายใต้คางของอีกคนอย่างชำนาญการ แรงกดที่แม่นยำเพียงจุดเดียวทำให้อีกฝ่ายทรุดลงกองกับพื้นแทบจะในทันที นางยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางร่างที่ไร้ทางสู้ ความรู้สึกของพลังอำนาจที่ไหลเวียนอยู่ในกายทำให้หัวใจของนางเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคง นี่ไม่ใช่ความฝัน... นี่คือการหวนคืนเพื่อทวงคืนทุกอย่างที่นางสูญเสียไป เหม่ยอิงเดินตรงไปที่ประตูกลอนไม้ นางไม่ได้รีบร้อนหนีออกไปทันที แต่กลับหยุดยืนอยู่หน้าบานประตูไม้ที่สั่นไหวด้วยแรงลม แสงจันทร์อาบไล้ร่างของนางให้ดูสง่างามราวกับเทพธิดาแห่งความแค้นที่จุติลงมาบนดิน นางรู้ดีว่าหากก้าวออกไปนอกเรือนนี้ หนทางข้างหน้าคือการชิงไหวชิงพริบที่อันตรายยิ่งกว่าคมมีดของนักฆ่า แต่สำหรับนาง... ที่เคยผ่านความตายมาแล้ว ครั้งนี้จะเป็นหมากกระดานสุดท้ายที่จะไม่มีวันจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของนางอีก นางดึงปิ่นปักผมไม้เรียบง่ายออกมาจากมวยผมที่ยุ่งเหยิง เส้นผมยาวสลวยตกลงมาปรกใบหน้า ขับเน้นให้ดวงตาทรงเสน่ห์ดูลึกลับและเปี่ยมไปด้วยกลอุบาย ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะเอื้อมมือผลักประตูออกไปนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากความมืดมิดภายนอก เงาร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าบานประตู แสงโคมไฟที่ถูกถือมาด้วยมือซ้ายเผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาดุจรูปสลัก ทว่าแววตานั้นกลับเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งพันปี "เจ้าตื่นแล้วหรือ... หลินเหม่ยอิง" เสียงทุ้มต่ำของชายผู้กุมอำนาจกองทัพทั้งแผ่นดินทำให้นางชะงักงัน อ๋องเฉินมู่หานผู้นี้... ในชาติก่อนเขาคือผู้ที่สังหารนางด้วยพระหัตถ์ของตนเองหลังจากนางถูกใส่ร้ายจนหมดสิ้นหนทาง บุรุษตรงหน้านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นถ้วยชาเคลือบสีน้ำเงินเข้มในมือขวามาตรงหน้าของนาง ไอความร้อนที่ระเหยออกมาเจือจางด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพรที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี... กลิ่นของยาพิษที่ไม่มีวันเจือจางจากความทรงจำ "ดื่มเสียสิ... หากเจ้าไม่อยากตายด้วยคมมีดของพวกสวะพวกนี้ ก็จงตายด้วยน้ำมือของข้าแทน จะได้สมฐานะฮูหยินผู้ต่ำต้อยที่ริอ่านจะยุ่งกับเกมการเมืองของข้า" เขากระตุกยิ้มที่มุมปาก สายตานั้นไม่ได้มองนางเป็นคนรักหรือภรรยา แต่มองนางเป็นเพียงตัวหมากที่พร้อมจะถูกเขี่ยทิ้ง แต่ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะยื่นถ้วยชามาถึงริมฝีปากนาง เหม่ยอิงกลับหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันและอำนาจที่เหนือกว่า นางไม่ได้หวาดกลัว กลับกัน... นางเอื้อมมือเรียวบางไปแตะที่ถ้วยชาของเขา ราวกับจะเชิญชวนให้เขาก้าวเข้ามาในกระดานของนางแทน "ท่านอ๋อง... ท่านแน่ใจหรือว่านี่คือยาพิษที่ท่านหวังจะให้ข้าดื่ม? หรือว่าท่านเองที่พลาดพลั้ง... กลายเป็นคนที่จะต้องดื่มมันแทนข้าในคืนนี้?" เงียบแต่ฟาดเรียบ หวังว่าท่านผู้อ่านจะดื่มด่ำไปกับกลเกมในตอนแรกนี้ด้วยกันนะคะ