เกิดใหม่พร้อมสกิลขยะที่โลกต้องตะลึง

กลิ่นสนิมเหล็กและคราบเลือดเก่าๆ บนพื้นหินแกรนิตของมหาวิหารแห่งการจุติ คือสิ่งแรกที่ดึงสติของคริสให้กลับคืนมา เสียงกงล้อเฟืองจักรกลขนาดมหึมาที่หมุนวนอยู่เบื้องบนดังสะท้อนก้องกังวาน มันไม่ใช่เสียงความฝัน แต่มันคือเสียงของ "โอดิสเซียส ออน์ไลน์" (Odysseus Online) โลกใบที่สองที่มนุษยชาติเคยสูญเสียมันไปเมื่อเจ็ดปีก่อน... ในวันที่กิลด์มหาอำนาจทรยศหักหลัง ในวันที่เขาต้องมองดูไอเทมระดับตำนานชิ้นสุดท้ายพังทลายคามือ และในวันที่เขากลายเป็นแค่ "เศษขยะ" ที่ถูกถีบส่งออกจากกระดานประลองระดับโปร "ยินดีต้อนรับผู้เล่น... กลับสู่จุดเริ่มต้นอีกครั้งครับ" น้ำเสียงเรียบเฉยไร้ชีวิตชีวาของระบบดังขึ้นข้างใบหู พร้อมกับแสงสีฟ้าจางๆ ที่สาดส่องลงมาจากโดมกระจกสีของมหาวิหาร คริสก้มลงมองมือคู่เดิมของตัวเอง—มือที่เคยจับด้ามค้อนตีเหล็กนับแสนครั้ง มือที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการคำนวณสูตรแร่ผิดพลาด แต่วันนี้... มันกลับมาเนียนนุ่มและไร้ซึ่งรอยด้านหนาอีกครั้ง เขาย้อนเวลากลับมาจริงๆ "แปลกจริง... เด็กใหม่คนนี้ทำไมถึงยืนนิ่งเป็นหินอยู่ตรงนั้นล่ะคะ? หรือว่าระบบประมวลผลความทรงจำของแกนกลางจะเสียหายจนสมองช็อตไปแล้ว?" เสียงใสติดจะห้วนห้าวแต่กังวานก้องไปทั่วโถงกว้างดังขึ้นจากมุมมืดของเสาหินอัคนี ร่างเพรียวบางในชุดคลุมนักเวทสีชาดปักลวดลายเปลวเพลิงโบราณก้าวออกมาจากเงา แสงไฟจากคบเพลิงกระทบเข้ากับเรือนผมสีเงินยววงที่ยาวสลวยถึงกลางหลัง และดวงตาสีอำพันคู่นั้น... ดวงตาที่เคยมองเขาด้วยความเย้ยหยันในวันแรกที่พบกัน และเป็นดวงตาคู่เดียวกันที่เคยปิดสนิทลงอ้อมแขนของเขาในสงครามวันสิ้นโลก เซร่า... มหาจอมเวทแห่งหอคอยเพลิงทมิฬ NPC ระดับตำนานที่ผู้เล่นทุกคนต่างขนานนามว่า "แม่มดคลั่งโลกันตร์" คริสรีบดึงสายตากลับอย่างรวดเร็ว หัวใจที่เคยด้านชากลับเต้นระส่ำอย่างไม่เป็นจังหวะ เขาแสร้งทำเป็นยกมือขึ้นเกาแก้มแก้เก้อ พยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ด้วยการเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่น "ผม... ผมแค่กำลังทบทวนระบบการเชื่อมต่อเฉยๆ ครับ ท่านเซร่า ไม่ได้สติหลุดอย่างที่ท่านเข้าใจหรอก" คริสตอบเสียงเรียบ พยายามรักษามาดอดีตโปรเพลเยอร์ผู้เย็นชาให้มากที่สุด แม้ในใจจะอยากวิ่งหนีออกไปจากรัศมีสายตาคู่นั้นแทบตาย เซร่าหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด มุมปากเรียวสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุก หล่อนสาวเท้าเข้าไปใกล้ชายหนุ่มทีละก้าว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกลาเวนเดอร์ผสมกับกลิ่นอายดินปืนลอยมาแตะจมูก "ทบทวนงั้นหรือ? แปลกคนเสียจริง มนุษย์ส่วนใหญ่ที่ก้าวเข้ามาที่นี่ครั้งแรกมักจะร้องไห้ฟูมฟาย ไม่ก็ตื่นTระหนกจนทำอะไรไม่ถูก แต่เจ้า... กลับยืนนิ่งราวกับรู้ว่าทิศทางลมในมหาวิหารนี้จะพัดไปทางไหน" "ประสบการณ์ชีวิตมันสอนไว้นะครับ" คริสตอบสั้นๆ พลางถอยหลังไปครึ่งก้าวเมื่อร่างบางเข้าใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงคืบ "งั้นหรือ..." เซร่าหยุดยืนตรงหน้าเขา ดวงตาสีอำพันจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของชายหนุ่มราวกับจะทะลวงเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ "ในเมื่อเจ้ามีความมั่นใจนัก ข้าก็อยากรู้จริงว่า 'เศษเหล็ก' ไร้ค่าที่ระบบสุ่มมอบให้เจ้าในฐานะอาชีพเริ่มต้น จะมีปัญญาเอาตัวรอดไปได้สักกี่น้ำ" สิ้นคำพูดของหญิงสาว หน้าต่างโปร่งใสสีทองอร่ามก็ดีดเด้งขึ้นมากลางอากาศ ขัดจังหวะการสนทนาของทั้งคู่ด้วยเสียงเตือนอันแหลมคม *[ระบบประกาศแจ้งเตือนผู้เล่น]* *[ท่านได้รับการสุ่มอาชีพเริ่มต้น: ช่างตีเหล็กฝึกหัด (ระดับ F - ขยะสูงสุดในบรรดาอาชีพคราฟต์)]* *[คำอธิบาย: เป็นอาชีพที่แม้แต่ก๊อบลินยังเมินหน้าหนี โอกาสในการสร้างไอเทมดีเยี่ยมคือ 0.00001% และอุปกรณ์ที่ท่านสร้างมีโอกาสพังคามือสูงถึง 98%]* เสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของเซร่าดังขึ้นอย่างนึกขัน หล่อนกอดอกมองหน้าจอสีทองนั้นด้วยแววตาสสมเพชแกมเอ็นดู "ฮึ... ช่างตีเหล็กระดับ F สมชื่อจริงๆ สมองกลของระบบคงรวนหนักมากจริงๆ ถึงได้มอบอาชีพแบบนี้ให้กับคนที่มีท่าทางอวดดีอย่างเจ้า คริส... เจ้าจะเอามือเปล่าไปซ่อมแซมอะไรได้ ในเมื่อแม้แต่ดาบไม้ผุๆ เจ้ายังตีมันให้หักเป็นสองท่อนได้เลย" คริสไม่ได้ตอบโต้คำถากถางนั้น ใบหน้าของเขายังคงนิ่งสนิท แต่ภายในใจกลับกำลังคำนวณตัวเลขและเงื่อนไขทั้งหมดในอดีตที่เขาเคยใช้เวลาศึกษาแรมปี คนอื่นอาจมองว่ามันคือ "อาชีพขยะ" แต่สำหรับอดีตผู้เล่นที่เคยรู้สูตรลับการคราฟต์ที่หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย... นี่คือ "ขุมสมบัติ" ที่พระเจ้าจงใจโยนลงมาให้ต่างหาก "ท่านพูดถูกครับ..." คริสเงยหน้าขึ้นสบตากับเซร่าตรงๆ รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากทำให้จอมเวทสาวถึงกับชะงักไปชั่วขณะ "แต่อย่างน้อย อาชีพขยะชิ้นนี้ ก็อาจจะทำให้ท่านต้องเซอร์ไพรส์จนพูดไม่ออกในอีกไม่ช้าก็เป็นได้" เซร่าชะงักฝีมือที่กำลังจะเอื้อมมาเคาะกะโหลกเขา ดวงตาสีอำพันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนสงสัย ก่อนที่รอยยิ้มเย้ายวนจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธออีกครั้ง "ปากเก่งนักนะ... ถ้าอย่างนั้น ข้าจะคอยดูวันที่เจ้าคลานกลับมาขอร้องให้ข้าช่วยซ่อมเกราะให้ก็แล้วกัน!" *[คำเตือนจากระบบพิเศษ]* *[เนื่องจากจิตวิญญาณของท่านมีความทรงจำระดับข้ามเวลา ตรวจพบการตื่นขึ้นของ 'ระบบคราฟต์เทพทรู' (True God Crafting System - ระดับ SSS)]* *[กำลังทำการผูกพันธะกับไอเทมชิ้นแรกในคลัง...]* *[สำเร็จ: กระทะเหล็กขึ้นสนิม (ชำรุด) ได้รับการยกระดับเป็น 'กระทะโลหะมังกรนิลกาฬ' (ระดับ SSS)]* ยังไม่ทันที่คริสจะได้ตั้งตัว เสียงระฆังเตือนภัยระดับวิกฤตก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งมหาวิหาร พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเศษหินร่วงหล่นลงมาจากเพดาน ตูมมม! ผนังด้านทิศตะวันออกของมหาวิหารระเบิดออกเป็นจุล ฝุ่นควันตลบอบอวลพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นประสาทของอสูรกายระดับบอสที่ไมควรจะปรากฏตัวในพื้นที่เริ่มต้นนี้... และสิ่งที่ก้าวออกมาจากกลุ่มควันนั้น คือเงาร่างมหึมาของราชันย์หมาป่าอัคคีทมิฬที่ควรจะอยู่ในดันเจี้ยนระดับ 50! เซร่าหน้าถอดสี ท่อนแขนเรียวรีบยกคทาขึ้นร่ายเวทป้องกันทันที "บอสหลุดมาได้อย่างไร?! เจ้าเด็กนี่... ถอยไปข้างหลังเดี๋ยวนี้!" แต่คริสกลับไม่ขยับเขยื้อน เขากลับเอื้อมมือไปหยิบ "กระทะโลหะมังกรนิลกาฬ" ที่เพิ่งเปลี่ยนสภาพขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างมั่นคง แววตาของอดีตโปรเพลเยอร์ทอประกายความเหี้ยมเกรียมขึ้นมาวับหนึ่ง ...เกมเริ่มสนุกขึ้นแล้วล่ะครับ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตัวอักษรบทแรกนี้ไปด้วยกันครับ - ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม