เถ้าถ่านแห่งความทรงจำ

“เลิกพร่ำเพ้อเรื่องความยุติธรรมเสียทีเถอะธันวา ความยุติธรรมในตระกูลของเรา มันก็แค่เศษกระดาษที่ถูกเผาไหม้ไปพร้อมกับชื่อเสียงของพ่อแกนั่นแหละ” ภัทรินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้น เธอไม่ได้หันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหลัง สายตาของเธอจดจ้องเพียงเปลวไฟที่กำลังกัดกินเอกสารสำคัญในเตาผิงใจกลางห้องสมุดเก่าแก่ กลิ่นกระดาษไหม้และไอความร้อนสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาที่ว่างเปล่าของเธอ ธันวากระตุกยิ้มที่มุมปาก มือที่สวมถุงมือหนังของเขากระชับปืนพกในกระเป๋าเสื้อโค้ทแน่นขึ้น ความเย็นชาที่ฉาบไว้บนใบหน้าเริ่มสั่นคลอนด้วยความโกรธที่สั่งสมมานับสิบปี เขาเดินก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอับของกาลเวลาจากตัวเธอ “เธอไม่ได้กำลังทำลายเพื่อความถูกต้องหรอกภัทริน เธอทำเพราะความกลัว... กลัวว่าถ้าหากความจริงปรากฏออกมา ตัวตนของเธอที่จะหลงเหลืออยู่ จะไม่มีค่าไปมากกว่าเถ้าถ่านเหล่านี้นั่นเอง” เขาหยุดฝีเท้าลง ห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว “เราต่างก็เป็นผลผลิตที่บิดเบี้ยวจากรากฐานเน่าเฟะของคนรุ่นก่อน แต่ดูเหมือนเธอจะเลือกสวมหน้ากากเป็นผู้พิพากษา แทนที่จะยอมรับว่าตัวเองคือเพชฌฆาต” ภัทรินหมุนตัวกลับมาอย่างฉับพลัน ดวงตาของเธอไม่ได้ฉายแววหวาดหวั่น แต่มันกลับคมกริบราวกับใบมีด “ถ้าฉันเป็นเพชฌฆาต แกก็คือเครื่องมือที่ฉันใช้สังหารพ่อตัวเองมาตลอดไงล่ะธันวา อย่าได้ทำตัวสูงส่งกว่าฉันเลย เราทั้งคู่เปื้อนเลือดไม่ต่างกัน” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสมุดอีกครั้ง มีเพียงเสียงปะทุของไม้ฟืนที่ค่อยๆ มอดดับลง ธันวาจ้องมองหญิงสาวที่เขาเคยเชื่อมั่นว่าเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในเงามืดนี้ บัดนี้เธอกลับกลายเป็นเงาที่มืดดำยิ่งกว่าสิ่งที่เขาพยายามกำจัดเสียอีก ความรู้สึกที่เคยมีให้กัน—ความห่วงใยที่แฝงมาในรูปแบบของคำเตือน—ถูกความจริงฉีกกระชากจนไม่เหลือชิ้นดี “ถ้าอย่างนั้น” ธันวาเอ่ยเสียงต่ำ มือขวาชักอาวุธออกมาจ่อที่ขมับของเธออย่างรวดเร็วโดยไม่มีท่าทีลังเล “เราก็มาสะสางส่วนที่เหลือกันเถอะ ก่อนที่ความแค้นนี้จะกินเราจนไม่เหลือซาก” ภัทรินหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่แห้งแล้งไร้ความสุข เธอไม่แม้แต่จะกะพริบตาเมื่อปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบแตะลงที่ผิวหนัง “เอาสิ... ไหนลองบอกฉันที ว่าหลังจากเหนี่ยวไกแล้ว แกจะเหลืออะไรให้เชิดชูอีก นอกจากเถ้าถ่านที่ไม่มีใครจดจำ” เหตุการณ์ตึงเครียดถึงขีดสุดเมื่อนิ้วชี้ของธันวากดน้ำหนักลงบนไกปืน ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ไม่ได้อยู่ในแผนการก็ดังก้องขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก ทั้งสองชะงักไปพร้อมกัน กระแสอากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความรู้สึกเหมือนถูกใครบางคนจับจ้องมาจากเงามืดที่ไม่ใช่ฝีมือของคนทั้งสองคน ทำให้หัวใจของภัทรินเต้นผิดจังหวะเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี “แกไม่ได้มาคนเดียวใช่ไหม?” ภัทรินกระซิบ ลมหายใจเริ่มติดขัด ธันวาขมวดคิ้วแน่น เขาลดปืนลงเล็กน้อย สายตาสอดส่องไปทั่วห้อง “ฉันมาคนเดียว... ฉันสาบานได้” ทว่าก่อนที่ใครจะได้ทันขยับตัว ประตูไม้บานใหญ่ของห้องสมุดก็ถูกผลักออกอย่างรุนแรง ร่างหนึ่งก้าวพ้นจากเงามืดเข้ามา แสงจากเตาผิงที่ใกล้ดับสะท้อนให้เห็นใบหน้าของผู้มาเยือนอย่างชัดเจน—ใบหน้าที่ควรจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปเมื่อหลายปีก่อน ภัทรินหน้าถอดสี มือที่ถือหลักฐานชิ้นสุดท้ายร่วงหล่นลงพื้น “พ่อ...?” ชายชราในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มที่มุมปากของเขาไม่ใช่รอยยิ้มของคนเป็นพ่อที่กลับมาหาลูกสาว แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ชนะที่เฝ้ามองหมากสองตัวเข่นฆ่ากันเองมาตลอดเส้นทาง “เก่งมากทั้งสองคน... พวกแกทำลายเครือข่ายเก่าของฉันได้ราบคาบจริงๆ” เขาเว้นจังหวะ สายตาสแกนมองไปทั่วห้องก่อนจะมาหยุดที่ปืนในมือธันวา “แต่ลืมไปหรือเปล่า ว่าคนอย่างฉัน... ไม่เคยตายด้วยมือของหมากที่ตัวเองเป็นคนวางไว้” ธันวาคำรามในลำคอ เตรียมจะหันกระบอกปืนเข้าใส่ศัตรูที่คาดไม่ถึง แต่แล้วเสียงคลิกเบาๆ ของอาวุธชนิดอื่นที่ถูกขึ้นลำจากมุมมืดโดยรอบ ก็ทำให้เขารู้ตัวทันทีว่าพวกเขากำลังถูกล้อมด้วยมือสังหารที่ภักดีต่อพ่อของภัทรินมากกว่าที่ใครจะจินตนาการได้ ภัทรินทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น ความหวังที่เธอพยายามสร้างมาตลอดชีวิตพังทลายลงตรงหน้า พ่อของเธอก้าวเข้ามาใกล้ ใช้ปลายรองเท้าเชยคางเธอขึ้นมา “ภัทริน... ลูกสาวพ่อ ลูกเลือกผิดคนนะที่จะเอามาเป็นศัตรู แต่เอาเถอะ ในเมื่อเหลือกันแค่สามคนแล้ว เรามาเริ่มเกมสุดท้ายที่แท้จริงกันดีกว่า” เขาหยิบรีโมทขนาดเล็กขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อ กดปุ่มหนึ่งครั้ง เสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นไปทั่วคฤหาสน์ ภัทรินมองเห็นหน้าจอที่ติดอยู่บนผนังห้องเปลี่ยนเป็นภาพกล้องวงจรปิด ซึ่งแสดงให้เห็นว่าตึกทั้งหลังกำลังถูกวางระเบิดเวลาไว้ทุกจุด พร้อมจะพังทลายลงภายในเวลาไม่ถึงห้านาที “นี่คือเถ้าถ่านแห่งความทรงจำที่แท้จริง” พ่อของเธอกล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ใครจะรอดออกไปได้... หรือใครจะต้องกลายเป็นส่วนหนึ่งของเศษซากพวกนี้ ก็ขึ้นอยู่กับว่า... พวกแกจะยอมเสียสละอะไร เพื่อแลกกับลมหายใจเฮือกสุดท้าย” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของตัวละครเหล่านี้มาจนถึงตอนนี้นะครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับสัญญาว่าจะส่งท้ายเรื่องราวนี้ให้ตราตรึงใจที่สุดครับ