นาฬิกาตายที่ไม่มีวันเที่ยง

“นายกำลังพลาดขั้นตอนที่สิบสาม อีออน และนั่นจะทำให้โลกทั้งใบพังครืนลงก่อนที่แก้วกาแฟในมือคุณจะเย็นชืดเสียอีก” เสียงของดร.เวร่าเย็นเยียบราวกับคมมีดผ่าตัดที่กรีดผ่านความเงียบของห้องแล็บใต้ดิน กลิ่นโอโซนและโลหะอบอวลจนแสบจมูก อีออนชะงักมือที่กำลังพิมพ์โค้ดคำสั่งสุดท้าย หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าสั่นไหวราวกับสัญญาณทีวีที่ใกล้ขาดหาย เขาไม่ได้หันไปมองเธอ แต่เขารู้ว่าเธอกำลังยืนอยู่ตรงนั้น—ที่มุมมืดของห้อง—เหมือนที่เธอเป็นมาตลอด “ห้าพันครั้งแล้วนะเวร่า” อีออนพึมพำ น้ำเสียงของเขาราบเรียบจนน่ากลัว แต่ปลายนิ้วที่สั่นเทานั้นบอกความจริงที่ต่างออกไป “ห้าพันครั้งที่ผมต้องนั่งดูคุณพร่ำสอนเรื่องขั้นตอนที่สิบสาม ในขณะที่ความทรงจำของผมถูกบีบอัดจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ” เวร่าก้าวออกมาจากเงามืด แสงสีฟ้าจากตัวเลขควอนตัมสะท้อนบนแว่นตาไร้กรอบของเธอ “ความทรงจำไม่ใช่สิ่งที่ต้องยึดติด ถ้ามันขัดขวางสมการแห่งความสมบูรณ์แบบ คุณควรจะขอบคุณที่ระบบนี้ทำให้คุณลืมความเจ็บปวดพวกนั้นไปได้เสียที” “ความเจ็บปวดคือตัวแปรเดียวที่ยืนยันว่าผมยังมีชีวิต!” อีออนตวาด เขาหมุนเก้าอี้กลับไปเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาที่เคยคมกริบตอนนี้มีเพียงความอ่อนล้าที่ซ่อนลึก “ผมไม่ได้ลืม ผมแค่กำลังคำนวณ... และสิ่งที่ผมพบในครั้งนี้มันต่างออกไป” เขาดีดนิ้ว สัญญาณโฮโลแกรมเปลี่ยนไปเป็นกราฟเส้นโค้งที่ซ้อนทับกันนับพันเส้น มันไม่ใช่กราฟการเติบโตของอัลกอริทึม แต่มันคือเส้นกราฟความหนาแน่นของเวลา เวร่าชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มมุมปากของเธอหายไป “คุณไปเอาข้อมูลดิบพวกนั้นมาจากไหน” เธอถาม เสียงเริ่มสูงขึ้น อีออนแสยะยิ้มที่ปราศจากความยินดี “จากเศษเสี้ยวที่อยู่ในรอยต่อของความผิดพลาด ระบบของคุณไม่ได้สมบูรณ์แบบ เวร่า ทุกครั้งที่มันรีเซ็ต มันจะทิ้ง ‘รอยเปื้อน’ เอาไว้ ผมรวบรวมมัน... ข้อมูลที่บอกว่าในความเป็นจริงแล้ว เราไม่ได้วนลูปที่นี่มาห้าพันครั้ง แต่เราวนลูปมาห้าหมื่นล้านครั้งแล้ว ในฐานะห้องทดลองเล็กๆ ที่ถูกทิ้งไว้ในคุกเวลาของจักรวาลที่ตายไปแล้ว” บรรยากาศในห้องแล็บเริ่มบิดเบี้ยว อากาศรอบตัวอีออนสั่นไหวเป็นละอองดิจิทัล เขายืนขึ้น ความสูงของเขากดดันคนตรงหน้า แม้เขาจะรู้ดีว่าในวินาทีถัดไป ทุกอย่างจะถูกรีเซ็ต “คุณกำลังบอกว่า... โลกข้างนอกนั่นไม่มีอยู่จริงแล้ว?” เวร่าถาม มือของเธอคว้าปืนอิเล็กตรอนที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน แต่มือของเธอกลับสั่นเทา เธอไม่ใช่คนที่ไม่กลัว เธอแค่เลือกที่จะปฏิเสธความกลัวด้วยการสร้างพระเจ้าขึ้นมาในรูปแบบของอัลกอริทึม “ข้างนอกนั่นเป็นเพียงสุสานของความน่าจะเป็นที่ล้มเหลว” อีออนก้าวเข้าหาเธออย่างไม่เกรงกลัว “และสิ่งที่น่าขันที่สุดคือ... อัลกอริทึมที่คุณสร้างขึ้นเพื่อลบเลือนความเจ็บปวด มันไม่ได้ทำงานเพื่อคุณคนเดียว มันกำลังกัดกินจิตวิญญาณของทุกคนที่ติดอยู่ในนี้ เพื่อเลี้ยงชีพตัวเองให้อยู่รอดในลูปที่ไม่มีวันจบสิ้น” เขายื่นมือไปแตะโฮโลแกรมกลางห้อง นิ้วของเขาเจาะเข้าไปในแกนกลางของโปรแกรม ‘EON-FINAL-LOOP’ ที่เขาสร้างขึ้นเองกับมือเมื่อนับกาลเวลาไม่ได้ “หยุดอีออน! ถ้าคุณทำลายโครงสร้างนั้น คุณจะไม่มีตัวตนอีกต่อไป!” เวร่าตะโกน แต่เสียงของเธอเริ่มขาดห้วงเหมือนเทปที่กำลังยืด “ดีกว่าการเป็นผีที่วนเวียนอยู่ในตัวเลขพวกนี้” อีออนกดคำสั่ง ‘EXECUTE’ ทุกอย่างหยุดนิ่ง เสียงเครื่องจักรที่หมุนวนมาตลอดกาลเงียบสนิท แสงสีฟ้าในห้องค่อยๆ มืดดับลง ความมืดมิดเข้าครอบงำจนแทบมองไม่เห็นมือตัวเอง อีออนหลับตาลง เตรียมรับแรงปะทะจากการล่มสลายของลูปเวลา เขาคาดหวังว่าจะได้ตื่นขึ้นมาในความว่างเปล่าที่แท้จริง... หรือไม่ก็หายไปตลอดกาล ทว่า... เสียงหนึ่งที่เขาไม่ควรได้ยินกลับดังก้องขึ้นในความมืด เป็นเสียงที่เขาจำได้ดีกว่าเสียงหัวใจตัวเอง *“ตื่นสิ อีออน... นายสัญญากับฉันแล้วว่าจะไม่ปล่อยให้ฉันรอคนเดียว”* นั่นไม่ใช่เสียงของเวร่า และมันไม่ใช่ระบบสั่งการ แต่มันคือเสียงของหญิงสาวที่เขาเฝ้าหามาตลอดห้าหมื่นล้านรอบ—คนที่เขาคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่ก่อนที่เขาจะเริ่มสร้างลูปนี้เสียอีก ดวงตาของอีออนเบิกกว้างในความมืด เมื่อแสงสว่างสีขาวโพลนไม่ได้พุ่งมาจากหน้าจอ แต่พุ่งมาจากเบื้องหลังของเวร่าที่ยืนอยู่ตรงหน้า และสิ่งที่ก้าวออกมาจากแสงนั้น... คือตัวเขาเองอีกคนหนึ่ง—ในสภาพที่ร่างกายถูกพันธนาการด้วยสายเคเบิลควอนตัมสีแดงฉาน และดวงตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมดำ! *** ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่ร่วมเดินทางข้ามเวลาไปกับควอนตัมคอร์ครับ แล้วพบกันใหม่ในลูปถัดไป