ภาพวาดที่ไร้ราคา

"ถ้าคุณคิดว่างานศิลปะชิ้นนี้มีค่าแค่ระดับ 'ของประดับผนังร้านกาแฟ' ก็เชิญเอาไปแขวนไว้ที่นั่นเถอะค่ะ อย่าได้เสียเวลาเอามาวางในห้องภาพระดับมิลเลนเนียมแห่งนี้ให้เสียเกรดเลย" เสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนของมินตราดังขึ้นกลางห้องโถงจัดแสดง เธอไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าจากเอกสารในมือ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นราคาแพงยังคงจดจ้องตัวเลขบนจอแท็บเล็ตราวกับกำลังเชือดเฉือนมันทิ้ง รินรดาที่เพิ่งก้าวข้ามผ่านประตูไม้โอ๊คบานยักษ์เข้ามาหยุดยืนนิ่ง ส้นสูงส้นเข็มของเธอหยุดกึกสนิทลงบนพื้นหินอ่อน ความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องภาพไม่ได้ทำให้เธอลดความมั่นใจลงเลยแม้แต่น้อย เธอกวาดสายตามองภาพวาดแนวแอ็บสแตรกต์ที่วางพิงอยู่กับผนัง ก่อนจะแค่นยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "คุณมินตราคะ" รินรดาเรียกชื่อเจ้าของห้องภาพด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ ทว่าหนักแน่น "ถ้าคุณมองไม่ออกว่าฝีแปรงที่จงใจทำลายโครงสร้างของรูปทรงนี้สะท้อนถึงสภาวะจิตใจที่บิดเบี้ยวของยุคสมัยได้ยังไง ดิฉันว่าคนที่ต้องพิจารณาตำแหน่งงานใหม่... คงไม่ใช่ดิฉันหรอกค่ะ" บรรยากาศในห้องเงียบสนิทลงฉับพลัน เสียงนาฬิกาแขวนผนังดูจะดังขึ้นกว่าปกติ มินตราวางแท็บเล็ตลงช้าๆ เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาผู้มาใหม่ ดวงตาคู่สวยของเจ้าของห้องภาพวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ แต่ก็แฝงไปด้วยความประหลาดใจที่เห็นผู้หญิงตรงหน้าไม่ยอมก้มหัวให้ มินตราลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเป็นผู้หญิงที่สง่างามแม้ในยามโกรธ ชุดสูทสีครีมเข้ารูปขับเน้นรูปร่างเพรียวบางดูน่าเกรงขาม เธอเดินตรงมาหารินรดาด้วยท่วงท่าเย่อหยิ่งราวกับนางพญาที่กำลังจะสั่งสอนข้าทาสที่บังอาจปีนเกลียว "นี่คือการรายงานตัววันแรกของภัณฑารักษ์คนใหม่หรือการประกาศสงครามคะ?" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก ระยะห่างระหว่างพวกเธอค่อยๆ ลดลงจนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวไม้สนและดอกกุหลาบดำจากตัวอีกฝ่าย รินรดาขยับยิ้ม เธอไม่ถอยหนี กลับก้าวเข้าหาอีกครึ่งก้าว "ถ้าคุณมินตรามองว่าความจริงใจคือสงคราม ดิฉันก็คงต้องเป็นศัตรูตัวฉกาจของคุณแล้วล่ะค่ะ... อ้อ แล้วก็ภาพชิ้นนี้น่ะค่ะ ที่คุณว่าไร้ราคาน่ะ ถ้าลองปรับแสงใหม่และเปลี่ยนองศาการแขวนให้เฉียงขึ้นสิบห้าองศา มันจะเปลี่ยนจาก 'งานประดับร้านกาแฟ' ให้กลายเป็น 'งานมาสเตอร์พีซที่ใครก็อยากประมูล' ได้ทันที คุณอยากลองดูไหมล่ะคะ?" มินตรานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ความปากเก่งของอีกฝ่ายทำเอาเธอเกือบหลุดมาด แต่ลึกๆ ในใจที่เคยปิดตายกลับรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานานมากแล้ว เธอชอบความตรงไปตรงมา และเกลียดความขลาดกลัว... ซึ่งรินรดาไม่มีแม้แต่น้อย "อวดดี" มินตราพึมพำ แต่เสียงนั้นกลับฟังดูเหมือนคำชมที่ซ่อนอยู่ในคำด่า "ดิฉันไม่ได้อวดดีค่ะ ดิฉันแค่ 'เก่ง' จริงๆ" รินรดาตอบกลับทันควัน พร้อมกับหยิบเอกสารแฟ้มงานขึ้นมาแนบอก "และในเมื่อคุณจ้างดิฉันมาเพื่อกู้ชื่อเสียงห้องภาพนี้ สิ่งที่ดิฉันจะทำเป็นอย่างแรกคือการรื้อระบบคัดเลือกภาพทั้งหมดของคุณใหม่ รวมถึงการจัดวางอารมณ์ในห้องนี้ด้วย" มินตราเลิกคิ้วสูง "นั่นหมายถึงคุณกำลังจะสั่งให้ฉันทำตามคุณ?" "หมายถึงเรากำลังจะร่วมงานกันค่ะ... ถ้าคุณไม่เอาอารมณ์ส่วนตัวมาปนกับธุรกิจ" รินรดาเดินผ่านมินตราไปที่ผนังห้อง เธอขยับภาพวาดตรงหน้าด้วยความคล่องแคล่ว แสงจากไฟสปอร์ตไลท์เพดานส่องลงมาตกกระทบพื้นผิวสีน้ำมันที่รินรดาเพิ่งจัดองศาใหม่ ราวกับปาฏิหาริย์ แสงและเงาที่เคยดูหม่นหมองกลับดูมีชีวิตชีวาและทรงพลังขึ้นมาทันตา มินตรามองภาพนั้นสลับกับใบหน้าของภัณฑารักษ์สาว ความโกรธที่เคยมีเริ่มถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวที่พยายามเก็บกดไว้ รินรดาหันกลับมามองเธอ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนภาพของมินตราอยู่ข้างใน จนเจ้าของห้องภาพรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกอ่านทะลุเข้าไปถึงข้างในใจ "เห็นไหมคะ?" รินรดากระซิบ น้ำเสียงนุ่มนวลลงอย่างประหลาด "มันมีราคาขึ้นมาแล้ว... เหมือนกับคนที่กำลังมองมันอยู่นั่นแหละ" มินตรานิ่งค้างไป เธอไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเธอด้วยโทนเสียงแบบนี้มาก่อน ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นผ่านแก้มอย่างช่วยไม่ได้ เธอกำลังจะเปิดปากสวนกลับด้วยถ้อยคำที่รุนแรงที่สุดเพื่อรักษาศักดิ์ศรีของตัวเองไว้ แต่แล้ว... เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างแรงพร้อมกับการเปิดผางเข้ามาของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนี้ยบกริบ ก็ทำให้บทสนทนาที่กำลังเข้มข้นถึงขีดสุดต้องชะงักลง "มินตรา! ผมบอกแล้วไงว่าการรับพนักงานใหม่โดยไม่ปรึกษาผมมันเป็นเรื่องที่ผิดพลาด..." ชายหนุ่มหยุดคำพูดไว้แค่นั้นเมื่อเห็นมินตราและรินรดายืนใกล้กันจนแทบจะเรียกได้ว่าอยู่ในระยะอันตราย ดวงตาของเขากวาดมองไปที่ภาพวาดที่รินรดาเพิ่งปรับเปลี่ยน และความเงียบงันที่น่าอึดอัดก็เข้าครอบคลุมห้องโถงกว้างอีกครั้ง โดยที่มินตราไม่ได้หันไปมองผู้มาใหม่เลย สายตาของเธอยังคงตรึงอยู่ที่ริมฝีปากของรินรดาที่เพิ่งเอ่ยคำท้าทายเธอเมื่อครู่ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเป็นกำลังใจให้ภัณฑารักษ์สาวคนนี้ไปพร้อมกันนะคะ! - บลัดดี้แมรี่