คดีแรกที่ไม่อยากรับ

"แฟ้มคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในเขตนครบาลสามแฟ้มนี้ ถูกส่งตรงมาจากโต๊ะทำงานของท่านผู้บัญชาการ... และพวกคุณมีเวลาไม่ถึงเจ็ดสิบสองชั่วโมงก่อนที่ความกดดันจากเบื้องบนจะระเบิดใส่หน้าพวกเราทุกคน" เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึ้กดังปังลงบนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ในห้องประชุมกองปราบปราม เรียกสายตาทุกคู่ให้หันไปมองเป็นตาเดียว ร.ต.อ. ภาคิน หรือสารวัตรคินในชุดสูทเข้ารูปสีเข้มเนี้ยบกริบไร้รอยยับ ขมวดคิ้วมุ่นจนรอยย่นระหว่างคิ้วแทบจะผูกกันเป็นปม สันจมูกโด่งเป็นคมสันเชิดขึ้นเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิดระคนเคร่งเครียด ดวงตาคมกวาดมองลูกน้องในทีมด้วยแววตาดุดันที่พร้อมจะกินหัวใครก็ตามที่กล้าปริปากบ่น แต่วันนี้... ปัญหาไม่ได้อยู่ที่คดีฆาตกรรมสุดโหดหินที่ไร้ร่องรอย หรือแรงกดดันจากสื่อมวลชนที่กระหายข่าวรายวัน ปัญหามันนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงข้ามเขาต่างหาก ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงและรอยสักจางๆ ที่โผล่พ้นข้อมือ กำลังหมุนปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือเล่นอย่างสบายอารมณ์ ธีร์ หรือที่ปรึกษาคดีพิเศษผู้เพิ่งบินตรงกลับมาจากสถาบันอาชญาวิทยาชื่อดังในต่างประเทศ ส่งยิ้มมุมปากมาให้สารวัตรหนุ่มผู้กำลังเลือดขึ้นหน้า รอยยิ้มนั้นทั้งกวนประสาทและท้าทายในเวลาเดียวกัน จนภาคินรู้สึกเหมือนเส้นเลือดที่ขมับกำลังเต้นตุบๆ "มองผมแบบนั้น ระวังตาค้างนะครับสารวัตร หน้าบึ้งเป็นตูดหม้อแบบนั้น เดี๋ยวสาวๆ ที่ไหนเขาก็พากันวิ่งหนีหมดหรอก" น้ำเสียงนุ่มทุมที่เจือความขี้เล่นเจือจางดังขึ้น ทำเอาภาคินเกือบจะคว้าแฟ้มคดีฟาดหน้าไอ้คนกวนประสาทสักทีให้หายหมั่นไส้ "หุบปากไปเลยคุณธีร์" ภาคินกัดฟันกรอด น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความเหลืออด "นี่มันห้องประชุมราชการ ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะมานั่งหมุนปากกาเล่นหัว ทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อนแบบนี้ ถ้าคิดว่ากลับมาจากเมืองนอกแล้วจะมาทำตัวเหยาะแหยะสำอางใส่ผมล่ะก็ เชิญเดินกลับออกไปทางเดิมแล้วไปบอกผู้กำกับเองเลยว่าคุณ 'ไม่พร้อม' จะทำงานร่วมกับผม" ธีร์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นช่างน่าหมั่นไส้ในสายตาของสารวัตรหนุ่มเสียเหลือเกิน ร่างโปร่งขยับตัวโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย ศอกทั้งสองข้างวางทศบนโต๊ะ ดวงตาเรียวรีคมกริบราวกับสัตว์นักล่าจ้องมองใบหน้าบึ้งตึงของอีกฝ่ายอย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับกำลังสนุกสนานกับการได้เห็นเสือหนุ่มผู้เกรี้ยวกราดสูญเสียการควบคุม "ผู้กำกับไม่ได้บอกคุณเหรอครับสารวัตร... ว่าผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อ 'ขอร้อง' ให้คุณร่วมงานด้วย แต่ผมมาตามคำสั่งเด็ดขาด" ธีร์จงใจเน้นเสียงคำว่าคำสั่งเด็ดขาด พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง "อีกอย่าง ผมว่าคุณต่างหากล่ะที่ควรจะใจเย็นลงหน่อย หายใจเข้าลึกๆ ครับสารวัตร หน้าดำหน้าแดงหมดแล้ว เดี๋ยวเส้นเลือดในสมองแตกตายคาโต๊ะทำงานขึ้นมา ใครจะช่วยผมไขคดีนี้ล่ะครับเนี่ย" "ผมเอาตัวรอดได้สบายมากโดยไม่ต้องมี 'ที่ปรึกษา' ปากดีอย่างคุณมาคอยกวนน้ำให้ขุ่นหรอก" ภาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงอารมณ์ทำให้เก้าอี้หมุนด้านหลังไถลถอยหลังไปกระแทกกับผนังห้องเสียงดังสนั่น เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งที่ธีร์นั่งอยู่ มือหนาทั้งสองข้างทาบลงบนขอบโต๊ะ โน้มตัวลงไปกดดันด้วยส่วนสูงและรัศมีคุกคามที่มักจะทำให้ผู้ต้องหาหน้าซีดเผือดมานักต่อนัก แต่ทว่า... ธีร์กลับไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มเพียงแค่แหงนหน้าขึ้นมองสบตาเขาตรงๆ รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นแววตาระยิบระยับที่อ่านไม่ออก ใกล้... ใกล้เสียจนภาคินได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวไม้สนและซิตรัสที่ลอยมาจากตัวของอีกฝ่าย มันเป็นกลิ่นที่สะอาด สดชื่น และ... น่าประหลาดใจที่มันเริ่มรบกวนสมาธิอันแน่วแน่ของสารวัตรหนุ่มทีละน้อย ดวงตาคมกริบของธีร์ไล่ระดับจากสันจมูกโด่ง ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธ ไปจนถึงดวงตาคู่คมที่กำลังวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ "ใกล้ไปแล้วครับสารวัตร..." ธีร์กระซิบเบาๆ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นทุุ่มพร่าขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "ถ้าอยากจะสืบสวนผมในระยะประชิดขนาดนี้ ผมแนะนำว่าเราควรเปลี่ยนสถานที่คุยกันดีกว่าครับ ที่นี่คนมันเยอะ เดี๋ยวเขาจะหาว่าสารวัตรหนุ่มผู้เคร่งขรึมกำลังพยายาม 'ลวนลาม' ที่ปรึกษาหน้าตาดี" "คุณ!" ภาคินสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ พยายามดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา เขากัดฟันกรอด ขยับถอยหลังออกไปก้าวหนึ่งอย่างจำใจเพื่อรักษาช่องว่าง แต่สายตายังคงจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "อย่ามาหลงตัวเองให้มันมากนัก คุณธีร์ คุณก็แค่นาย 007 นอกราชการที่ผู้กำกับส่งมาเป็นภาระให้ผมปวดหัวเล่นเท่านั้นแหละ" "ภาระเหรอครับ?" ธีร์หัวเราะเบาๆ ในลำคออีกครั้ง ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเช่นกัน ความสูงของเขานั้นแทบจะไม่แตกต่างจากภาคินเลยแม้แต่น้อย ร่างโปร่งก้าวเข้ามาประชิดตัวสารวัตรหนุ่มในระยะที่อันตรายกว่าเดิม มือเรียวยื่นออกไปจัดปกเสื้อสูทที่เบี้ยวเล็กน้อยของภาคินอย่างถือวิสาสะ นิ้วเรียวปัดผ่านแผงอกกว้างเบาๆ โดยเจตนา ภาคินสะดุ้งสุดตัว หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างแรงจนเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อปลายนิ้วอุ่นๆ นั้นสัมผัสโดนเนื้อผ้าและแผงอกผ่านร่มผ้า สมองสั่งให้ถอยหลังหนี แต่ขาทັງสองข้างกลับหนักอึ้งราostกฝังดิน "จำไว้ให้ดีนะครับสารวัตร..." ธีร์โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหูของภาคิน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มจนขนลุกซู้ด "คนที่คุณคิดว่าเป็นภาระคนนี้แหละ... ที่จะไขคดีที่คุณจนปัญญา และจะเป็นคนเดียวที่ทำให้คุณสลัดผมออกจากหัวไม่ได้ไปตลอดชีวิต" คำพูดทิ้งท้ายชวนใจเต้นระส่ำยังไม่ทันจางหายไปในอากาศ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ตามด้วยการผลักเปิดเข้ามาอย่างกะทันหันของหมวดวิทย์ นายตำรวจหนุ่มลูกน้องคนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องประชุมโดยไม่ทันได้ดูบรรยากาศชวนหายใจไม่ทั่วท้อง "สารวัตรครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" หมวดวิทย์ละล่ำละลักพูดด้วยใบหน้าซีดเผือก "เราเพิ่งได้รับแจ้งจาก สน.ท้องที่ ว่ามีพบศพเหยื่อรายที่สี่ถูกทิ้งไว้ที่โกดังร้างย่านท่าเรือ... และมี 'สัญลักษณ์' แบบเดียวกับในแฟ้มคดีนี้ถูกสลักไว้ที่หน้าอกของศพครับ!" ภาคินชะงักกึก ความโกรธเกรี้ยวและอารมณ์วุ่นวายเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณนักสืบที่ตื่นตัวขึ้นทันที เขากำมือแน่น หันขวับกลับไปมองหน้าธีร์ที่ตอนนี้แววตาขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา กลายเป็นความจริงจังและคมกริบราวกับคมมีดแทน "ไป!" ภาคินสั่งเสียงเฉียบขาด พลางคว้ากุญแจรถบนโต๊ะ "เราต้องรีบไปที่เกิดเหตุเดี๋ยวนี้!" แต่ก่อนที่สารวัตรหนุ่มจะก้าวเท้าเดินพ้นประตูห้อง ธีร์กลับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น รั้งตัวให้หยุดก้าว แรงบีบนั้นอบอุ่นและมั่นคงจนภาคินต้องหันกลับมามองด้วยความฉงน "เดี๋ยวก่อนครับสารวัตร..." ธีร์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงด้วยความหมายลึกล้ำบางอย่างที่ทำให้ภาคินต้องชะงักงัน "ดูแฟ้มคดีหน้าสุดท้ายที่คุณยังไม่ได้เปิดดีๆ สิครับ... ผมว่าฆาตกรไม่ได้แค่ทิ้งศพไว้เฉยๆ หรอก แต่มันกำลัง 'รอ' ให้เราไปต้อนรับต่างหากล่ะ" ภาคินก้มลงมองแฟ้มในมือที่เปิดค้างไว้ หน้ากระดาษสุดท้ายปรากฏภาพถ่ายที่เพิ่งถูกปริ้นต์ออกมาสดๆ ร้อนๆ เป็นภาพรอยเลือดที่เขียนทิ้งไว้บนกำแพงห้องขังเก่า... ตัวอักษรสามตัวที่เขียนด้วยเลือดสดๆ ทำเอาลมหายใจของสารวัตรหนุ่มสะดุดกึกในลำคอ *ยินดีต้อนรับ... สารวัตรคิน* ---------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาสัมผัสเกมแห่งความเร้าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ