เปิดเทอมวันแรกกับสมการเวทที่ไม่เคยมีใครแก้ได้

"ถ้ารูปแบบการร่ายเวทมนตร์ธาตุไฟในตำราหลวงถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์จริง ทำไมผลลัพธ์ของการเผาไหม้ในภาคปฏิบัติถึงสูญเสียพลังงานความร้อนไปเปล่าๆ ถึงสิบสองจุดสี่เปอร์เซ็นต์ทุกครั้งล่ะครับ?" เสียงทุ้มกังวานแต่เจือด้วยความกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิทของห้องเรียนเวทประยุกต์ขั้นสูง อาคารสถาบันเวทมนตร์แอสทาเรีย ชั้นบรรยากาศในห้องที่ควรจะเต็มไปด้วยความน่าเบื่อหน่ายของการปฐมนิเทศวันแรก กลับถูกแช่แข็งลงทันทีด้วยคำถามที่ไม่มีนักเรียนปีสองคนไหนกล้าแม้แต่จะคิด เควิน (Kaelen) ยืนพิงสะโพกกับขอบโต๊ะเลคเชอร์ มือเรียวยาวข้างหนึ่งกำลังหมุนปากกาขนนกสีนิลเล่นอย่างใจเย็น บนกระดานชนวนเวทด้านหลังของเขาเต็มไปด้วยสมการคณิตศาสตร์เวทมนตร์และโครงสร้างเรขาคณิตซับซ้อนที่ละละเอียดยิบย่อย ละลานตาจนอาจารย์ผู้สอนวิชาเวทพื้นฐานถึงกับหน้าซีดเผือก "คะ... เควิน! นายบ้าไปแล้วหรือไง นั่นมันทฤษฎีบทของมหาปราชญ์ลูเมียสเชียวนะ!" เรย์ (Ray) เพื่อนสนิทสายบูผู้มีเรือนผมสีแดงเพลิงนั่งอยู่แถวหลังสุดถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง รีบโน้มตัวกระซิบกระซับเสียงดังลั่นห้อง พลางส่งสายตาเชิงเตือนสติว่าเพื่อนรักกำลังหาเรื่องใส่ตัวอีกแล้ว แต่ถึงกระนั้น มุมปากของเรย์ก็ยังแอบยกยิ้มกริ่มอย่างนึกสนุก เพราะเขารู้ดีว่าเวลาที่เควินทำหน้าตาจริงจังและคำนวณอะไรแบบนี้ทีไร มักจะมีเรื่องตื่นเต้นให้ดูเสมอ ทว่า บรรยากาศรอบตัวกลับยิ่งทวีความกดดันขึ้นไปอีก เมื่อประตูบานใหญ่ด้านหลังห้องถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา ร่างระหงในชุดคลุมสีดำสนิทปักดิ้นเงินลายกลุ่มดาว ศาสตราจารย์ลีอาห์ (Prof. Leah) อาจารย์ประจำวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์โบราณผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและรอยยิ้มที่เหมือนมองทะลุจิตใจคนได้ ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่แทบไร้เสียง กลิ่นอายจางๆ ของดอกลาเวนเดอร์ผสมผสานกับกระดาษเก่าโชยมาแตะจมูก ดวงตาคู่คมกริบใต้กรอบแว่นตาทรงรีปรายตามองกระดานชนวนเวทที่มีตัวเลขโยงใยยุ่งเหยิง ก่อนจะเลื่อนมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเด็กหนุ่มเจ้าของปัญหา "เมื่อครู่นี้... เควินสินะคะ เธอพูดว่าอะไรนะ?" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกเอ่ยถามขึ้น ศาสตราจารย์ลีอาห์ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้ากระดาน เธอไม่ได้โกรธเคืองที่ทฤษฎีโบราณถูกท้าทาย แต่ประกายในแววตาคู่นั้นกลับวาววับด้วยความสนใจอย่างปิดไม่มิด ราวกับแมวป่าที่เพิ่งพบเหยื่ออันโอชะ เควินชะงักมือที่หมุนปากกาเล็กน้อย แอบลอบกลืนน้ำลายลงคออึือกใหญ่เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาคู่นั้น แม้เขาจะเป็นพวกมั่นใจในตรรกะและเหตุผลของตัวเองแค่ไหน แต่การโดนอาจารย์สาวผู้กุมความลับเวทมนตร์โบราณจ้องมองตรงๆ แบบนี้ ก็ทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะจนเกือบจะคุมสติไม่อยู่เหมือนกัน "ผมแค่... กำลังชี้ให้เห็นช่องโหว่ทางคณิตศาสตร์เวทครับศาสตราจารย์" เควินสูดหายใจเข้าลึก ปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเพื่อซ่อนความประหม่า "วงแหวนเวทบทที่สี่ในตำราหลวงมีการวางองศาอักขระผิดเพี้ยนไปสามจุดหองศา ซึ่งถ้าเราปรับแก้ด้วยสมการตัวแปรเสริมที่ผมเสนอ พลังงานสูญเสียจะเป็นศูนย์ และเราจะประหยัดมานาในการร่ายได้ถึงหนึ่งในสาม" สิ้นคำพูดของเควิน ทั้งห้องเรียนก็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ก่อนที่เสียงฮือฮาจะดังระเบิดขึ้นราวกับรังแตก เหล่าบรรดานักเรียนต่างกระซิบกระซาบกันด้วยความตกตะลึง เพราะไม่เคยมีใครกล้าวิพากษ์วิจารณ์ตำราที่สืบทอดกันมานับร้อยปีเช่นนี้มาก่อน ศาสตราจารย์ลีอาห์ไม่ได้เอ่ยขัดหรือตำหนิ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ เธอยื่นมือเรียวขาวราวกับหยกไปหยิบลบกระดานเวท ก่อนจะเขียนสมการเพิ่มเติมลงไปข้างๆ ตัวเลขของเควินอย่างรวดเร็วด้วยลายมือที่งดงามราวกับงานศิลปะ "น่าสนใจ..." ลีอาห์พึมพำเบาๆ ดวงตาคู่สวยหันกลับมามองเขาตรงๆ "ทฤษฎีของเธอกล้าหาญมาก เควิน แต่เวทมนตร์ไม่ใช่แค่ตัวเลขในกระดาน... มันคือชีวิตและจิตวิญญาณ ถ้าเธอคิดว่ามันสมบูรณ์แบบนัก งั้นเย็นนี้หลังเลิกเรียน มาพิสูจน์ให้ฉันเห็นที่ห้องวิจัยส่วนตัว ว่าสมการของเธอจะใช้งานได้จริง หรือเป็นแค่ภาพลวงตากันแน่" รอยยิ้มของอาจารย์สาวช่างอ่านยากเสียเหลือเกิน มันทั้งท้าทาย เย้ายวน และกดดันในเวลาเดียวกัน เรย์ที่นั่งอยู่ข้างหลังแอบสะกิดโต๊ะรัวๆ พร้อมทำปากมูฟเมนต์ไร้เสียงว่า *'นายเสร็จแน่เพื่อนรัก'* ใส่เขา เควินทำได้เพียงยิ้มแห้งๆ ในใจ พลางคิดว่านี่เขาเพิ่งหาเรื่องใส่ตัว หรือกำลังเดินเข้าสู่หลุมพรางที่น่าตื่นเต้นที่สุดในชีวิตกันแน่นะ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนใสๆ ก้องกังวานขึ้นในโสตประสาทของเควินเพียงลำพัง พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าครามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า [ระบบทฤษฎีเวทประยุกต์ทำงาน] [ตรวจพบภารกิจลับระดับ SSS: "ไขปริศนาบทเพลงแห่งลูเมียส" กับศาสตราจารย์ลีอาห์] [คำเตือน: ความลับเบื้องหลังสมการนี้ อาจเปลี่ยนโครงสร้างเวทมนตร์ทั้งอาณาจักรไปตลอดกาล...] ดวงตาของเควินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองตัวอักษรที่กำลังกะพริบเตือนบนอากาศ ขณะที่เงาร่างของศาสตราจารย์ลีอาห์หันหลังกลับ พร้อมทิ้งท้ายด้วยประโยคกระซิบแผ่วเบาที่ลอยมาตามลมว่า "หวังว่าจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะคะ... พ่อมดน้อยนักคำนวณ" - เซเลสเทียละอองเวท -