หิมะแดงกลางยอดเขานิรันดร์

โลหิตสีชาดกระเซ็นต้องเกล็ดหิมะขาวโพลนบนยอดเขานิรันดร์ ดุจหมู่บุปผาเหมันต์ที่เบ่งบานรับความตาย คมกระบี่ ‘เหมันต์ล้างผลาญ’ ในมือของหลี่ซวนยังคงมีไอความร้อนจากปราณเพลิงพิโรธคุรุ่นขึ้นเป็นควันจางๆ เบื้องหน้าของเขาร่างของราชาอสูรโลกันต์แห่งสำนักมารผู้เลื่องชื่อค่อยๆทรุดฮวบลง ดวงตาสสีแดงฉานเบิกค้างด้วยความตื่นตระหนกและไม่ยินยอม วิญญาณของมันถูกพลังกระบี่ไร้ใจกัดกินจนแหลกสลายกลายเป็นละอองธุลีสีดำปลิวหายไปกับสายลมพายุ ทว่า… ชัยชนะครั้งนี้กลับมิได้นำพาความโล่งใจมาสู่ประมุขน้อยสำนักกระบี่นิรันดร์แม้แต่น้อย หลี่ซวนยืนนิ่งงันดั่งรูปสลักน้ำแข็ง อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์สะบัดพลิ้วตามแรงลมปราณที่ยังคงปั่นป่วนในรัศมีร้อยลี้ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทมิฬกวาดมองสำรวจความเสียหายรอบกาย เขตแดนปิดตายแห่งนี้ถูกผนึกไว้ด้วยค่ายกลโบราณ ไม่มีมนุษย์หรือปีศาจตนใดควรจะล่วงล้ำเข้ามาได้ นอกเสียจากว่า… มันกำลังตามหาบางสิ่ง บางสิ่งที่ล้ำค่าจนยอมแลกด้วยชีวิต “ใครกัน…” น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบเอ่ยขึ้นราวกับพึมพำกับความว่างเปล่า สัญชาตญาณดิบของยอดฝีมือเตือนภัยลึกในอกซ้าย กลิ่นอายโลหิตที่คละคลุ้งไปกับกลิ่นอายจันทราและสมุนไพรโบราณลอยวนอยู่เหนือพื้นหิมะ หลี่ซวนก้าวเท้าเดินผ่านซากศพของเหล่าเดรัจฉานมารที่เขาเพิ่งปลิดชีพไปเมื่อครู่ ปลายกระบี่ในมือลากครูดไปบนพื้นน้ำแข็งเกิดเป็นประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบในความมืดสลัวของหุบเขาไร้ตะวัน ณ เบื้องหลังก้อนศิลาศิลาอัคนีขนาดยักษ์ ซึ่งเป็นจุดศูนย์กลางของค่ายกลผนึกมาร ปรากฏเงาร่างบอบบางร่างหนึ่งกำลังพิงซบอยู่กับแผ่นหินเย็นเฉียบ นางอยู่ในชุดอาภรณ์ผ้าไหมปักลายดาราจักรสีม่วงเข้ม ทว่าบัดนี้มันกลับชุ่มโชกไปด้วยเลือดสีสดตัดกับความขาวของหิมะ เส้นผมสีดำสนิทสยายรกเรื้อเคล้าหยาดเหงื่อและเกล็ดน้ำแข็ง ลมหายใจแผ่วเบาราวกับผีเสื้อใกล้หมดอายุขัย ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของหลี่ซวนไม่ใช่ความงดงามล่มเมืองที่แม้แต่ความตายก็ไม่อาจลบเลือนได้ หากแต่เป็น ‘คัมภีร์’ เล่มเก่าคร่ำคร่าปกหนังปลาฉลามโบราณที่แนบแน่นอยู่กับอกเสื้อของนาง อักขระเวทสีทองเรืองแสงจางๆ บนหน้าปกนั้นกำลังส่งเสียงคำรามสะท้อนก้องในห้วงจิตสำนึกของเขาโดยตรง—ตำราพยากรณ์บรรพกาลที่สำนักมารและยุทธภพต่างแย่งชิง! “สตรีผู้ถือครองตำราพยากรณ์… เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ได้” หลี่ซวนหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาเย็นชาไร้ความปรานีปรากฏร่องรอยความสงสัยเป็นครั้งแรก กระบี่ในมือยกขึ้นชี้ตรงไปที่ร่างนั้น ระยะห่างเพียงไม่กี่ชั่งใจ ปลายกระบี่พร้อมจะปลิดชีพผู้แปลกหน้าได้ทุกเมื่อหากนางขยับตัวด้วยเจตนาร้าย มู่หรงเหม่ยรู้สึกถึงไอสังหารอันเยือกเย็นที่กดทับลงบนร่างราวกับขุนเขา นางค่อยๆ เปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนภาพบุรุษชุดขาวผู้ถือกระบี่ไร้ใจ นางไม่หวาดกลัว ไม่ร้องขอชีวิต แม้ในยามที่ลมหายใจรดต้นคอ ทว่าริมฝีปากซีดเซียวกลับยกยิ้มหยันให้กับโชคชะตา “ช้าก่อน… ประมุขหลี่…” เสียงของนางแหบพร่าและเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม แต่กลับทรงพลังพอที่จะหยุดยั้งกระบี่ของยอดฝีมือผู้ขึ้นชื่อว่าไร้หัวใจได้ “ท่านมาช้าไปก้าวหนึ่ง… หรือไม่ก็… เร็วไปหนึ่งก้าว” “เจ้าเป็นใคร เหตุใดจึงรู้จักข้า และเหตุใดค่ายกลผนึกมารจึงเปิดออกเพราะเจ้า” หลี่ซวนถามเสียงกร้าว ไร้ซึ่งความนุ่มนวลใดๆ ไอเย็นแผ่ซ่านออกจากร่างจนหยาดน้ำแข็งรอบตัวร่วงกาว มู่หรงเหม่ยกระอักเลือดออกมาคำโต หยดเลือดสีแดงสดหยดลงบนหน้าปกตำราพยากรณ์จนอักขระทองคำสั่นไหวรุนแรง นางใช้มือเรียวบางที่สั่นเทาเอื้อมขึ้นแตะแขนเสื้อของเขาเบาๆ เพียงปลายนิ้วสัมผัส หลี่ซวนกลับรู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดใส่กลางกระหม่อม ภาพนิมิตนับร้อยปีหลั่งไหลเข้าสู่หัวสมองของเขาในเสี้ยววินาที—สงครามเซียน การสูญเสียอาจารย์ และเงาร่างของสตรีผู้นี้ที่ยืนอยู่ท่ามกลางซากศพของคนทั้งแผ่นดิน! “ข้ารอท่านอยู่ตรงนี้… เพื่อบอกว่า… ศัตรูที่แท้จริงมิได้อยู่ที่สำนักมาร…” มู่หรงเหม่ยแย้มยิ้มทั้งน้ำตา ดวงตาคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างสื่อความหมาย “แต่คนผู้ร้อยเรียงแผนการทั้งหมด… กำลังก้าวเท้าขึ้นสู่ยอดเขานิรันดร์แห่งนี้แล้ว” สิ้นเสียงกระซิบของนาง พื้นดินเบื้องล่างก็เกิดอาการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมังกรใต้พิภพกำลังคำราม เสียงระฆังโบราณดังสนั่นหวั่นไหวมาจากยอดเขาสูงสุด—เสียงระฆังเตือนภัยระดับสูงสุดของสำนักกระบี่นิรันดร์! หลี่ซวนหน้าเปลี่ยนสีทันที เขาก้มมองสตรีในอ้อมแขนที่หมดสติไปแล้ว และเมื่อเขาพลิกตำราพยากรณ์ในมือของนางขึ้นมา อักขระตัวสุดท้ายก็ปรากฏชัดเจนขึ้นด้วยคราบโลหิต… *ชื่อของ ‘เจียงเฟิง’ เจ้าสำนักมาร ปรากฏหราอยู่บนหน้ากระดาษ พร้อมกับรอยเปื้อนเลือดของหลี่ซวนเอง!* หลิวเยี่ยนซีหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะดื่มด่ำไปกับบทเปิดฉากอันเข้มข้นนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ