จุดจบของนางร้ายในกองหิมะ

รสชาติของความตาย... แท้จริงแล้วมันฝาดเฝื่อนคล้ายใบชาตากแห้งที่ถูกเคี่ยวจนไหม้เกรียมในหม้อดินไร้ฝา หลินเฟยหรงสำลักก้อนเลือดอุ่นๆ ออกมาจากลำคอ ร่างกายของนางในยามนี้เบาหวิวราวกับขนนกที่พร้อมจะปลิวไปตามกระแสลมพายุ หิมะสีขาวโพลนที่ตัดกับสีแดงฉานของโลหิตบนพื้นดินเบื้องล่างสะท้อนเข้าสู่ดวงตาที่พร่ามัว ความเจ็บปวดจากการถูกโบยสี่สิบไม้และการถูกเนรเทศมายังดินแดนรกร้างไร้ผู้คนยังคงฝังรากลึกอยู่ในทุกอณูเนื้อ แต่วิญญาณที่สถิตอยู่ภายในกลับไม่ใช่ ‘คุณหนูใหญ่สกุลหลิน’ ผู้โง่เขลาและเอาแต่ใจตัวเองอีกต่อไปแล้ว ดิฉัน... หลินเฟยหรง เจ้าของอาณาจักรธุรกิจค้าปลีกอัญมณีและสมุนไพรหมื่นล้านในโลกยุคปัจจุบัน ไฉนเลยจึงต้องมาทนรับชะตากรรมอันแสนอนาถในร่างของนางร้ายตัวประกอบที่ต้องจบชีวิตลงอย่างโดดเดี่ยวในกองหิมะข้างกำแพงเมืองชายแดนเช่นนี้เล่า? "หากพวกท่านคิดว่าการผลักไสข้ามาตายที่นี่จะทำให้ตระกูลหลินสูงส่งขึ้นได้ตามใจปรารถนา... ฝันไปเถอะค่ะ" เสียงแหบแห้งรlอดไรฟันออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก แม้ริมฝีปากจะแตก ระแหงจนเลือดซิบ แต่นัยน์ตาคู่หงส์กลับเปล่งประกายความเย่อหยิ่งและเด็ดเดี่ยวชนิดที่ต่อให้พายุน้ำแข็งก็มิอาจกลบเกลื่อนได้ ความทรงจำของร่างเดิมไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก หลินเฟยหรงคนเก่าเป็นสตรีผู้ลุ่มหลงในอำนาจ วางแผนแย่งชิงคู่หมั้นขององค์หญิงจนนำพาตระกูลไปสู่ความพินาศ แต่สุดท้ายกลับถูกหักหลังและใช้เป็นแพะรับบาป ถูกเนรเทศมายัง ‘เมืองอวี้เฉิง’ ดินแดนเหน็บหนาวที่แม้แต่สุนัขยังเมินหนี ไร้เบี้ยหวัด ไร้บ่าวไพร่ และถูกกำหนดให้มาแต่งงานกับ ‘แม่ทัพร้อยศพ’ ผู้เย็นชาที่ฮ่องเต้ทรงส่งมาคุมชายแดนเพื่อรอวันตาย *ครืดดด—* เสียงลากเกวียนไม้เก่าๆ ดังฝ่าความเงียบงันของทุ่งหิมะมาแต่ไกล กลิ่นอายความหนาวเหน็บเสียดแทงกระดูกดำ แต่สิ่งที่เตะจมูกนางในวินาทีต่อมากลับไม่ใช่กลิ่นสาบของความตาย หากแต่เป็นกลิ่นหอมกรุ่นของ ‘ตุ๋นเนื้อแพะใส่โสมป่า’ ที่ลอยมาตามลม ดวงตาเรียวรีหรี่ลงเล็กน้อย สมองอันชาญฉลาดเริ่มคำนวณสถานการณ์ทันที ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้โอกาสนางได้หายใจต่อ แม้จุดเริ่มต้นจะติดลบจนแทบมองไม่เห็นทางรอด แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับนักธุรกิจหญิงผู้ผ่านสมรภูมิการค้ามาโชกโชนหรอกค่ะ! เงาร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะหนังสีดำสนิทปรากฏขึ้นตรงหน้า บุรุษผู้นั้นมีใบหน้าคมคายดั่งสลักจากหินผา ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทว่าราบเรียบไร้ระลอกคลื่น เขากำลังมองร่างที่นอนจมกองเลือดของนางด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มือหนากร้านศึกถือถาดไม้ที่มีชามกระเบื้องบรรจุซุปส่งควันฉุยอยู่ "ยังไม่ตายสินะ" เสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนหินกระทบกันดังขึ้น ไร้ซึ่งความอ่อนโยนแต่ก็ไม่ได้มีความโหดเหี้ยม เขาคือ ‘เฉินเหว่ย’ สามีตามราชโองการที่เพิ่งตบแต่งกันได้เพียงสามวัน และเป็นคนที่ชาวเมืองต่างร่ำลือว่าโหดเหี้ยมอำมหิตยิ่งกว่าผีสาง หลินเฟยหรงเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มยั่วเย้าปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ซีดเซียว นางไม่ยอมก้มหัวให้เขาเด็ดขาด มือเรียวยื่นออกไปคว้าขอบถาดซุปเนื้อแพะอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เฉียบคม "ท่านแม่ทัพ หากท่านคิดว่าข้าเป็นภาระที่จะมาตายคือกำแพงบ้านท่าน ท่านคงต้องผิดหวังแล้วค่ะ เพราะคนอย่างหลินเฟยหรง... ต่อให้ตกนรกหมกไหม้ ก็จะลากคนที่ทำลายข้าลงมาด้วยกันทั้งหมด!" เฉินเหว่ยชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมปลาบกวาดมองสตรีตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาที่เคยเย็นชาพลันเกิดระลอกคลื่นความสนใจวูบผ่าน เขาไม่ได้ผลักไส หรือแสดงความรังเกียจอย่างที่นางคาดคิด กลับกัน... บุรุษร่างยักษ์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้หัวใจผู้นี้ กลับโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ทำเอาหัวใจของนางกระตุกวูบ "ดี... ถ้าเช่นนั้น ข้าอยากรู้นักว่าภรรยา ‘ตกอับ’ ของท่านแม่ทัพผู้นี้ จะมีปัญญาหาเงินทองที่ไหนมาเลี้ยงดูสามีขี้โรคคนนี้ หรือเจ้าจะใช้แค่ปากดีๆ นี่ต้มกินแทนข้าวในฤดูหนาวกันล่ะ?" หลินเฟยหรงแค่นหัวเราะในลำคอ นางยันกายลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม แม้ร่างกายจะสั่นเทาจากความหนาว แต่แววตากลับเปล่งประกายความมั่น and มั่นใจ ชนิดที่ต่อให้มีทองคำกองเท่าภูเขาก็ไม่อาจซื้อได้ ในเมื่อโลกใบนี้ไม่มีสมุนไพรชั้นดีสำหรับทำธุรกิจ... นางก็แค่เปิด ‘ประตูมิติ’ ที่ซ่อนอยู่ในจิตวิญญาณของตนเองเสียก็สิ้นเรื่อง! สวนสมุนไพรวิเศษร้อยปีที่นางสะสมไว้ในระบบลับกำลังรอเวลาแผลงฤทธิ์ และสินค้าล็อตแรกของนาง... จะทำให้เมืองชายแดนแห่งนี้ต้องสะเทือนเลื่อนลั่น! ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะเอ่ยปากตอกกลับเพื่อเปิดฉากการเจรจาต่อรองธุรกิจครั้งแรกในต่างโลก สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นเงาดำทะมึนหลายสายพุ่งทะยานออกมาจากพุ่มไม้หนาทึบเบื้องหลังสามี พร้อมกับประกายแสงวาววับของคมดาบที่สะท้อนกับแสงหิมะ! *ฉับพลันนั้นเอง*... ลูกธนูอาบยาพิษดอกหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศตรงมาปักลงที่พื้นหิมะห่างจากปลายเท้าของเฉินเหว่ยไม่ถึงคืบ! พร้อมกับเสียงตะโกนก้องคำรามของบุรุษผู้หนึ่งที่ก้าวออกมาจากเงาจันทร์... ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ดินแดนอันหนาวเหน็บและหอมกลิ่นสมุนไพรนี้ไปพร้อมกับดิฉันนะคะ!