ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

กลิ่นไวน์แดงราคาแพงเคล้ากับกลิ่นบุหรี่คิวבהนจางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานกว้างขวางบนชั้นเพนต์เฮาส์หรูของคาสิโนใจกลางกรุง ทว่าบรรยากาศรอบตัวในยามนี้กลับเยียบเย็นจนแทบจะแช่แข็งทุกสรรพสิ่งให้หยุดนิ่ง “เซ็นซะ นับดาว” เสียงทุ้มต่ำที่เปล่งออกมาจากลำคอของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ทรงอิทธิพล เต็มไปด้วยอำนาจมืดที่กดทับจนคนฟังแทบหายใจไม่ออก คีรินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิท สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีมองตรงมายังร่างระหงที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า เอกสารแผ่นบางบนโต๊ะกระจกตรงหน้าเปรียบเสมือนใบประหารชีวิตที่พร้อมจะบดขยี้อนาคตของเธอให้แหลกคาคามือ นับดาวเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใสแต่เธอพยายามสะกดกลั้นมันไว้ด้วยศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ปลายมือเรียวบางสั่นระริกขณะมองเอกสารสัญญาชดใช้หนี้ก้อนโตที่พี่ชายแท้ๆ ของเผลอเอาชื่อบริษัทและบ้านหลังสุดท้ายไปจำนองไว้กับบ่อนกาสิโนเถื่อนของเขา หนี้สินหลายสิบล้านที่ต่อให้เธอทำงานทั้งชีวิตก็ไม่มีทางหามาใช้คืนได้หมด... ยกเว้นเสียแต่ว่าจะยอมเอาตัวเข้าแลกตามข้อเสนอสุดทรามที่เขากำลังยื่นให้ “ฉัน... ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วใช่ไหมคะ... เอ๊ย... ใช่ไหมครับ” นับดาวเผลอหลุดคำสามัญสำนองเดิมออกมาก่อนจะรีบเปลี่ยนสรรพนามเมื่อปะทะเข้ากับแววตาดุดันที่วาวโรจน์ขึ้นวับหนึ่ง คีรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเยียบเย็น “ทางเลือก? ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องนี้ เธอยังมีสิทธิ์เลือกอะไรได้อีกหรือนับดาว น้องชายตัวดีของเธอทิ้งภาระก้อนโตแล้วหนีหัวซุกหัวซุน มีแต่เธอนี่แหละที่ยังยืนกระต่ายขาเดียวทำตัวเป็นคนจริงยอมแบกรับแทน... น่าเวทนาดีแท้” “คุณคีรินทร์!” หญิงสาวตวาดกลับด้วยความเหลืออด แม้ร่างกายจะหวาดกลัวจนสั่นสะท้านไปหมด แต่หัวใจที่ถูกบีบคั้นจนมุมก็ทำให้เธอเลือกที่จะเชิดหน้าสู้ “อย่ามาดูถูกกันเกินไปนักเลยค่ะ... เอ๊ย... ครับ! ฉันรู้ว่าฉันจนปัญญา แต่ฉันไม่ได้เอาศักดิ์ศรีมาขายให้คุณ!” “ศักดิ์ศรีงั้นรึ?” คีรินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นและรอยสักเลือนรางที่ต้นแขน เขาเดินเข้าประชิดตัวเธออย่างเชื่องช้าทว่าคุกคามราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม กลิ่นกายบุรุษเพศผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงโชยเข้าปะทะนาสิกจนนับดาวต้องผถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ หนีไม่พ้น... เธอตกอยู่ในวงล้อมของเขาโดยสมบูรณ์ “คนไม่มีเงินจะกินอย่างเธอ เอาศักดิ์ศรีไปกินแทนข้าวหรือไงหึ” คีรินทร์โน้มใบหน้าคมคายลงมา กระซิบชิดริมหูของเธอด้วยน้ำเสียงพร่ากระเส่า ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอขาวผ่องทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “เซ็นสัญญาฉบับนี้ซะ แล้วมาเป็น ‘ผู้หญิงของฉัน’ บนเตียง จนกว่าหนี้สิบล้านนี่จะหมดลง... แบบนี้ไม่แฟร์กับเธอตรงไหน” “คุณมันคนไร้หัวใจ... อื้อ!” คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากหนาฉกวูบลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มของเธออย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นการลงทัณฑ์และการประกาศิตสิทธิ์ขาดที่ดิบเถื่อนและเร่าร้อน นับดาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเล็กพยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงแค่นิดเดียวของเธอกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวกายของเสือร้าย คีรินทร์ไม่ยอมปล่อยให้เธอดิ้นรน มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนที่มืออีกข้างจะสอดเข้าไปใต้เส้นผมยาวสลวยเพื่อตรึงท้ายทอยของเธอให้รับรสจูบที่ลึกล้ำและดุดันยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนชื้นรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของไวน์แดงและบุหรี่เจือจางในปากของเขาทำให้เธอรู้สึกมึนงงราวกับตกอยู่ในภวังค์ สติสัมปชัญญะที่เคยมีเริ่มพร่าเลือน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามซ่านสยิวที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลังอย่างน่าละอาย ร่างกายของเธอต่อต้านเขา... แต่ผิวสัมผัสและกลิ่นกายอันทรงอำนาจของเขากลับทำให้เนื้อตัวร้อนผ่าวและอ่อนยวบยาบลงไปทุกที เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเริ่มหมดแรงขัดขืนและลมหายใจเริ่มติดขัด คีรินทร์จึงยอมผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างนึกเสียดาย ปล่อยให้นับดาวหอบหายใจโกกอากาศเข้าปอดจนอกอวบกระเพื่อมไหว ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยฤทธิ์จูบและอารมณ์ที่พรั่งพรูขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว คีรินทร์ก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่ตอนนี้ริมฝีปากบวมเจ่อและดวงตาฉ่ำน้ำด้วยความพึงพอใจ นิ้วโป้งหนาปาดไล้คราบน้ำตาที่ปริ่มอยู่ตรงหางตาของเธอเบาๆ สัมผัสนั้นแฝงความอ่อนโยนประหลาดที่ขัดกับแววตาดุดันเมื่อครู่ลิบลับ “หึ... ปากเก่งนัก แต่ร่างกายเธอกลับซื่อสัตย์กว่าปากเยอะนะ นับดาว” เขาเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปากที่ยังคงสั่นระริก “ทีนี้... จะเซ็นสัญญาดีๆ หรือจะต้องให้ฉันใช้วิธีอื่นบังคับให้เธอนอนครางใต้ร่างฉันตั้งแต่คืนนี้เลยล่ะครับ” นับดาวสะท้านเฮือกเมื่อได้ยินประโยคคาดคั้นนั้น เธอมองหน้าชายหนุ่มผู้กุมชะตาชีวิตของเธอไว้ทั้งหมดด้วยความรู้สึกที่ตีรวนกันจนแยกไม่ออกระหว่างความแค้น ความกลัว และความปรารถนาอันตรายที่เขาเพิ่งจุดชนวนมันขึ้นมาในใจเธอ มือเรียวสั่นเทายื่นออกไปหยิบปากกาบนโต๊ะด้วยความจำยอม น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงกระทบกระดาษสีขาวสะอาด ก่อนที่เธอจะจรดปลายปากกาลงไปเพื่อเซ็นชื่อของตัวเองลงในหลุมพรางแห่งพันธนาการสวาทที่ไม่มีวันหวนกลับ ทันทีที่หมึกปากกาจดลงบนกระดาษแผ่นสุดท้าย คีรินทร์ก็กระตุกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ร่างสูงก้มลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนจนเธอต้องสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ... “ยินดีต้อนรับสู่นรกของฉัน... เมียเก็บคนใหม่” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนและบิดเบี้ยวนี้ด้วยกันนะครับ