จิ้งจอกกวนประสาทกับกระบี่ไร้ค่า

กลิ่นอายคาวเลือดและกลิ่นอับชื้นของซากศพเน่าเฟะลอยอลวนอยู่ภายในโรงเตี๊ยมรกร้างนอกเขตแดนมนุษย์ เม็ดฝนด้านนอกยังคงโหมกระหน่ำซัดสาดลงมากระทบหลังคากระเบื้องแตกหัก เสียงคำรามของสายฟ้าฟาดผ่าลงมาเป็นระยะ สะท้อนแสงวาบสีม่วงครามตัดผ่านความมืดมิดภายในอาคาร เผยให้เห็นร่างหลายสิบร่างที่แต่งกายด้วยชุดหนังอสูรสวมเกราะเหล็กหยาบกร้าน นั่งล้อมรอบกองไฟที่ใกล้จะมอดดับ "ไอ้สารเลวหลี่... เจ้าคิดว่าจะหลบหนีพ้นเงื้อมมือของหน่วยล่าอสูรเพลิงโลกันตร์ไปได้จริงๆ งั้นหรือ?" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงหินบดกันดังขึ้นจากชายร่างกำยำผู้มีรอยแผลเป็นลากยาวตั้งแต่หางตาซ้ายพาดผ่านริมฝีปาก ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น มือหนากุมด้ามดาบใหญ่ขึ้นสนิมแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン ในความมืดมุมอับสายตา ร่างของบุรุษผู้หนึ่งนั่งพิงเสาไม้ผุกร่อนอย่างเกียจคร้าน เขาสวมชุดคลุมสีดำสนิทที่เปรอะเปื้อนคราบฝุ่นและรอยเลือดแห้งกรัง เส้นผมสีดำยาวรวบไว้ลวกๆ ด้วยปิ่นไม้เรียบง่าย ใบหน้าคมคายดั่งได้รับการแกะสลักจากหินผา ริมฝีปากหยักลึกประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตากลับไม่ใช่ใบหน้านั้น หากแต่เป็นท่อนไม้ผุกร่อนความยาวสามเชียะที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยผ้าดิบเก่าๆ วางพาดอยู่บนตักของเขา มันดูละม้ายคล้ายไม้ฟืนธรรมดาเสียยิ่งกว่าเศษซากกระบี่ "หน่วยล่าอสูรเพลิงโลกันตร์..." หลี่มู่เหวินทวนคำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ดวงตาคู่คมกริบดั่งเหยี่ยวภูผาปรายตามองหัวหน้าโจรเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะในลำคอ "ชื่อฟังดูยิ่งใหญ่อลังการดีแท้... แต่น่าเสียดายที่ฝีมือของพวกเจ้ากลับส่งกลิ่นเหม็นหืนยิ่งกว่าสุนัขข้างถนนที่กำลังรอความตาย" "เจ้าเด็กเหลือขอ! ปากดีนักนะ!" หนึ่งในลูกน้องโจรทนไม่ไหว ชักกระบี่ออกจากฝักพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูง ปราณสีแดงฉานแผ่ซ่านออกจากคมดาบ ร้อนระอุราวกับเปลวเพลิงแผดเผาอากาศจนบิดเบี้ยว หลี่มู่เหวินไม่แม้แต่จะขยับตัว เขายังคงหลับตาลงครึ่งหนึ่ง ราวกับโลกใบนี้ไม่มีสิ่งใดควรค่าแก่การใส่ใจ ทว่าในเสี้ยววินาทีที่คมกระบี่จวนเจียนจะถึงตัว— *ตูม!* ร่างของโจรผู้บุกเบิกกลับกระเด็นทะลุกำแพงไม้ผุพังออกไปด้านนอกอย่างไร้การต้านทาน เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกจากปากก่อนที่ร่างนั้นจะแน่นิ่งไปท่ามกลางสายฝน ไม่มีใครมองทันว่าเกิดอะไรขึ้น แม้แต่หัวหน้ากลุ่มโจรยังต้องผุดลุกขึ้นยืนโดยพลัน ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มันกวาดสายตามองไปรอบห้อง ทว่าสิ่งเดียวที่เคลื่อนไหวคือเงาสีดำขนาดเท่าสุนัขตัวโตที่กำลังนอนเกาหูอย่างเกียจคร้านอยู่บนคานไม้เบื้องบน "ย… ยอดฝีมือซ่อนเร้นกระนั้นหรือ?" หัวหน้าโจรกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มันกระชับดาบในมือแน่นขึ้น ปราณแท้จริงระดับกำเนิดจิตวิญญาณขั้นสมบูรณ์ถูกปลดปล่อยออกมาจนรอบบริเวณสั่นสะเทือน "เจ้าเป็นใครกันแน่? สำนักใหญ่แห่งใดส่งเจ้ามาขัดขวางพวกเรา?" "ข้าหรือ?" หลี่มู่เหวินค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาคู่นั้นพลเปลี่ยนเป็นคมกราบดั่งกระบี่ที่เพิ่งออกจากฝัก "ข้าเป็นเพียงคนเดินทางผู้หนึ่งที่บังเอิญผ่านมา... และบังเอิญเกลียดพวกเศษสวะที่ส่งเสียงดังรบกวนเวลานอนของข้ามากเป็นพิเศษ" "ฮ่าๆๆ! เจ้านาย มนุษย์พวกนี้ช่างโง่เขลาเบาปัญญาเสียจริง แค่เศษขยะกลุ่มนี้ยังกล้าอาจหาญมาท้าทายวิถีกระบี่ไร้ลักษณ์ของท่าน ช่างน่าเวทนาจนข้าอยากจะควักตับพวกมันออกมาต้มกินเสียจริงๆ" เสียงแหลมสูงกวนประสาทดังขึ้นจากเบื้องบน อสูรเงาพันปีในร่างจิ้งจอกขนสีเงินยวงกระโดดลงมาเกาะอยู่บนไหล่กว้างของหลี่มู่เหวิน มันแลบลิ้นเลียอุ้งเท้าด้วยท่าทางยโสโอหัง ดวงตาสีทองอร่ามกวาดมองกลุ่มโจรราวกับกำลังมองฝูงมดปลวก "เจ้าจิ้งจอกสารเลว หุบปากเน่าๆ ของเจ้าไปเสีย ถ้าไม่อยากให้ขนสีขาวๆ ของเจ้าต้องกลายเป็นเครื่องเซ่นสังเวยกองไฟ" หลี่มู่เหวินเอ็ดเบาๆ แต่แววตากลับไม่มีร่องรอยของความโกรธเคือง มีเพียงความเอือมระอาที่ปิดไม่มิด "โธ่ เจ้านาย ข้าพูดความจริงนี่นา ดูหน้าไอ้หัวหน้าโจรนั่นสิ หน้าตาเหมือนคางคกโดนน้ำร้อนลวกไม่มีผิด ฮ่าๆๆ!" เจ้าจิ้งจอกหัวเราะคิกคักอย่างไม่เกรงกลัวบรรยากาศตึงเครียดรอบกาย "บัง-อาจ-นัก!" หัวหน้าโจรคำรามลั่นด้วยความโกรธจนเส้นเลือดขมับเต้นตุบๆ "ฆ่ามัน! ล้างบางไอ้พวกเดรัจฉานนี่ให้สิ้นซาก!" สิ้นเสียงคำสั่ง โจรอีกสิบกว่านายพุ่งทะยานเข้าใส่พร้อมกัน ปราณหลากสีสันประสานกันจนเกิดเป็นตาข่ายพลังโจมตีที่ปิดตายทุกเส้นทางหลบหนี แรงกดดันระดับมหาศาลกดทับลงบนพื้นไม้จนแตกละเอียดเป็นผุยผง หลี่มู่เหวินถอนหายใจยาวนานเฮือกหนึ่ง เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นสัมผัสห่อผ้าดิบบนตัก นิ้วเรียวยาวปลดเชือกฟางที่มัดไว้อย่างเชื่องช้า ทว่าในจังหวะเดียวกันนั้นเอง อุณหภูมิภายในโรงเตี๊ยมรกร้างกลับลดฮวบลงอย่างฉับพลันราวกับตกลงสู่ขุมนรกน้ำแข็ง ไอหมอกสีขาวบริสุทธิ์เริ่มก่อตัวขึ้นจากพื้นดิน กลิ่นอายความเย็นเยือกกดทับจิตวิญญาณของทุกคนจนลมหายใจติดขัด กลุ่มโจรที่พุ่งเข้ามาต่างชะงักฝีเท้าโดยอัตโนมัติ ความหวาดกลัวอันไร้ที่มาพุ่งทะยานขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ ไม่ใช่เพราะหลี่มู่เหวิน... แต่เป็นเพราะนอกหน้าต่างโรงเตี๊ยม ท่ามกลางสายฝนที่กำลังโปรยปราย มิติอากาศเบื้องนอกบิดเบี้ยวเป็นรอยแยกสีขาวโพลน กลีบดอกเหมันต์นับหมื่นลอยละล่องสวนทางกับสายฝน ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวกับเทพธิดาก้าวเดินออกมาจากความว่างเปล่าอย่างเชื่องช้า ทุกย่างก้าวที่นางเหยียบย่าง หยดน้ำฝนล้วนกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งร่วงหล่นลงสู่พื้น ใบหน้างดงามล่มเมืองไร้ซึ่งความรู้สึก เยชาดั่งน้ำแข็งพันปี ทว่านัยน์ตาคู่คู่นั้นกลับกวาดมองตรงมายังบุรุษชุดดำภายในโรงเตี๊ยมด้วยประกายคลื่นอารมณ์ที่ไหววูบเพียงเสี้ยววินาที "หลี่มู่เหวิน..." เสียงหวานใสประดุจกระดิ่งแก้วดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท ทะลุกำแพงและสายฝนเข้าสู่หัวใจของทุกคน "เจ้าทิ้งสำนักมาสามปี... เพียงเพื่อมานั่งเล่นกับเดรัจฉานพวกนี้งั้นหรือ?" หลี่มู่เหวินชะงักมือที่กำลังจะดึงกระบี่ออกจากฝัก รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่เลือนหายไปจากใบหน้า เหลือเพียงความเงียบงันที่ลึกซึ้ง ขณะที่เจ้าจิ้งจอกอสูรบนไหล่รีบหุบปากฉับพลัน ขนทั่วร่างลุกชันด้วยความเกรงกลัว ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยสิ่งใดออกไป เงาดำมหึมาสายหนึ่งก็พุ่งทะยานแหวกมิติลงมาจากฟากฟ้า พลังกดดันระดับมหาศาลที่แท้จริงจาก 'ผู้บรรลุวิถีเซียนแท้จริง' แผ่ซ่านปกคลุมทั่วทั้งอาณาบริเวณ และเป้าหมายของมัน... ไม่ใช่หลี่มู่เหวิน แต่พุ่งตรงเข้าหาหญิงสาวชุดขาวผู้นั้นอย่างเหี้ยมเกรียม! ขอบอกเลิกความกดดันไว้เพียงเท่านี้ก่อน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้ากับบททดสอบที่เดิมพันด้วยชีวิตและความตายนะครับ *จากใจนักเขียน - ลั่วอสูรหมื่นภูผา*