ลมหวนคืนข้ามภพ

เสียงไม้ผุกรอบแกลบดังแข่งกับลมหนาวที่พัดลอดช่องหน้าต่างดินเหนียว กลิ่นอับชื้นของฟางเก่าและควันไฟจากเตาฟืนลอยอลวนในห้องคับแคบ บาดลึกถึงโคนประสาทสัมผัส ไป๋ลี่หลานมิได้ตื่นขึ้นมาด้วยความงיתงัวหรือตระหนกตกใจอย่างสตรีชาวบ้านทั่วไป ดวงตาหงส์คู่นั้นกวาดมองคานไม้สนสีดำคล้ำที่ขึ้นรา เบื้องล่างคือผ้าห่มนวมเก่าๆ ที่ปะชุนด้วยด้ายสีมอซอ มือเรียวบางที่เคยตวัดพู่กันบัญชาทัพนับแสน บัดนี้กลับผอมแห้งจนเห็นข้อมือกระดูกปูดโปน ทว่าสัมผัสแห่งไออุ่นประหลาดจากใต้หมอนกลับทำให้หัวใจนางสงบนิ่งดุจน้ำในบึงใหญ่ นางลูบไล้ก้อนหยกสีชาดแกะสลักลวดลายโบราณที่แนบอยู่กับอกเสื้อ สัมผัสเย็นเยียบนั้นเชื่อมโยงจิตวิญญาณแห่งยอดกุนซือแคว้นโบราณเข้ากับร่างของหญิงสาวชาวนาในยุค ค.ศ. 1976 อย่างสมบูรณ์ "ปีหนึ่งพันเก้าร้อยเจ็ดสิบหก... ยุคสมัยแห่งการเปลี่ยนผ่านที่แผ่นดินกำลังสั่นคลอนด้วยลมหายใจของคอมมิวนิสต์สายลมใหม่" เสียงพึมพำลอดผ่านริมฝีปากแห้งผากของนาง รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างแผ่วเบา สวรรค์ช่างเล่นตลก ส่งนางผู้เคยพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินมาเกิดใหม่ในคราบหญิงสาวผู้ไร้ค่าในหมู่บ้านห่างไกล ทว่าคัมภีร์หยกโบราณที่ตามติดวิญญาณมาด้วย หาใช่เศษซากไร้ค่า มันคือรากฐานของจักรวรรดิอุตสาหกรรมที่หลับใหลรอวันตื่น พลัน เสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังขึ้นโครมใหญ่ ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้จ้าวที่ตะโกนด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคาย "นังตัวดีไป๋ลี่หลาน! ยังไม่ตายก็ไสหัวออกมา! อย่าคิดว่านอนป่วยแล้วจะหนีการแต่งงานกับตระกูลจ้าวได้ เงินสินสอดห้าสิบหยวนกับแป้งข้าวโพดสองกระสอบนั้น พ่อแม่เจ้ากินล้างผลาญไปหมดแล้ว ถ้าวันนี้เจ้าไม่ยอมขึ้นเกวียนไปกับผู้ใหญ่บ้าน เตรียมตัวเห็นบ้านหลังนี้ถูกรื้อทิ้งเป็นเศษฟางได้เลย!" แรงกดดันจากภายนอกถาโถมเข้ามาทันที ทว่าแววตาของไป๋ลี่หลานกลับเปล่งประกายคมกริบดุจใบมีดที่เพิ่งลับ นางเหยียดยิ้มเย็นชา ความทรงจำของร่างนี้ผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ บิดามมารดาแท้ๆ เพิ่งเสียชีวิตไป ทิ้งนางไว้กับหนี้สินล้นพ้นตัว และพวกญาติหน้าเลือดที่จ้องจะขายตลอดยุคสมัยนี้เพื่อผลประโยชน์ของตนเอง นั่นคือ "จ้าวเฉิง" ผู้จัดการสหกรณ์การค้าประจำอำเภอ ชายวัยกลางคนผู้มีอำนาจล้นพ้นในเขตนี้และขึ้นชื่อเรื่องความฉ้อฉล มันต้องการตัวนางไปเป็นอนุเพื่อระบายความใคร่และฮุบที่ดินแปลงเล็กๆ ด้านหลังบ้านดินเพื่อสร้างโรงเก็บสินค้า เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้าวเข้ามาในลานบ้าน พร้อมกับเสียงขู่คำรามต่ำๆ ของชายอีกคนที่มีอำนาจกดดันจนบรรยากาศรอบข้างเยือกเย็นลงไปถนัดตา "เกิดอะไรขึ้น เสียงดังเอะอะอะไรกันหน้าบ้านตระกูลไป๋" น้ำเสียงทุบต่ำกังวานดุจหินผากระทบกันดังขึ้น ทันทีที่เสียงนี้เอ่ย สรรพเสียงรอบด้านราวกับถูกแช่แข็ง ป้าสะใภ้จ้าวที่กำลังอาละวาดถึงกับหุบปากฉับ สีหน้าเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวทันทีเมื่อหันไปเห็นร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อโค้ททหารสีเขียวเข้ม หมวกแก๊ปสวมปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง แต่ความดุดันและกลิ่นอายเลือดและสนามรบที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นปฏิเสธไม่ได้เลยว่านี่คือ "สวีจินเหิง" นายสถานีรถไฟผู้กุมเครือข่ายคมนาคมและกองกำลังอาสาสมัครประจำอำเภอ สวีจินเหิงปรายตามองป้าสะใภ้จ้าวด้วยแววตานิ่งสนิท ดุร้าย เยือกเย็น และทรงอำนาจโดยไม่ต้องเปล่งเสียงขู่ซ้ำ "ส... สหายสวี ลมอะไรหอบท่านมาถึงนี่เล่า เรื่องนี้เป็นเรื่องในครอบครัวตระกูลไป๋ นังเด็กนี่ติดหนี้สินสหกรณ์..." ป้าสะใภ้จ้าวฝืนยิ้มแห้ง กลกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "หนี้สินของตระกูลไป๋ ถูกโอนมาอยู่ในความดูแลของสถานีรถไฟและกองกำลังท้องถิ่นเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่วันนี้ พื้นที่แถบนี้รวมถึงที่ดินแปลงนี้ อยู่ภายใต้การคุ้มครองของฉัน" สวีจินเหิงกล่าวเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปที่บานประตูไม้เก่าๆ ที่สั่นเทา ภายในห้อง ไป๋ลี่หลานหรี่ตาลงเล็กน้อย นางได้ยินทุกบทสนทนาอย่างชัดเจน รอยยิ้มที่ลุ่มลึกและน่าค้นหาปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดเซียว *น่าสนใจ... เสือร้ายแห่งกองทัพปลดแอกผู้ทรงอำนาจ เหตุใดจึงยื่นมือเข้ามาเกี่ยวพันกับบ้านดินใกล้พังหลังนี้* นางขยับกายลุกขึ้นยืน ชายผ้าห่มร่วงหล่นลงพื้น มือเรียวกระชับเสื้อคลุมเก่าๆ ให้เรียบร้อย ก่อนจะก้าวเดินด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและสง่างามราวกับองค์หญิงผู้สูงศักดิ์กำลังย่างก้าวเข้าสู่ท้องพระโรง แม้จะอยู่ในร่างสาวชาวนาที่ยากจนข้นแค้น แอด... เสียงประตูไม้ผุเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างโปร่งบางระหงที่ยืนสง่านิ่งท่ามกลางลมหนาว สายตาคมปลาบของสวีจินเหิงที่กำลังจะหันมามอง ต้องชะงักงันไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น—ดวงตาที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว เยือกเย็น ฉลาดล้ำ และเปี่ยมด้วยอำนาจลึกลับที่ไม่อาจประเมินค่าได้ ทั้งสองยืนสบตากันเงียบๆ ท่ามกลางความตกตะลึงของคนรอบข้าง ในขณะที่หยกในอกเสื้อของไป๋ลี่หลานเริ่มเปล่งแสงเรืองรองอุ่นวาบขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามมิติไปด้วยกันนะครับ