รอยร้าวบนกระจกเงา

“เซ็นชื่อลงไปค่ะคุณรวิศ... ที่เหลือของชีวิตฉัน จะได้ไม่มีเศษเสี้ยวความทรงจำเกี่ยวกับคุณติดค้างอยู่อีก” กระดาษเอกสารสีขาวสะอาดตาถูกเลื่อนไปบนโต๊ะหินอ่อนราคาแพงระยับ เสียงของพิมพ์มาดาราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนที่กรีดผ่านความเงียบงันภายในห้องทำงานกว้างขวาง ดวงตาคู่สวยของเธอไม่หลงเหลือแววอาลัยอาวรณ์ มีเพียงความเด็ดเดี่ยวที่ส่องประกายเย็นเยียบออกมาท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก รวิศตวัดสายตาขึ้นมองร่างเพรียวระหงที่ยืนหยัดอย่างมั่นคงตรงหน้า นิ้วเรียวยาวของเขาขยับเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า ความเย็นชาในแววตาเขายังคงไม่เสื่อมคลาย แต่มุมปากกลับเหยียดยิ้มเย้ยหยัน “ทนไม่ไหวแล้วหรือพิมพ์? การเป็นภรรยาผู้สูงส่งในคฤหาสน์หลังนี้มันลำบากถึงขนาดต้องขอยอมแพ้เลยเชียวหรือ” “ไม่ใช่การยอมแพ้ค่ะ แต่มันคือการ ‘ถอนตัว’ จากเกมที่ฉันไม่เคยเต็มใจจะลงแข่งตั้งแต่แรก” พิมพ์มาดาตอบกลับทันควันโดยไม่หลบสายตา ความเจ็บปวดนับปีที่ถูกเขามองข้าม ถูกกดทับด้วยความเย็นชา ถูกตีตราว่าเป็นเพียงเครื่องประดับราคาถูกในบ้านหลังนี้ ได้ถูกกลบฝังไปหมดสิ้นแล้วในวินาทีที่เธอตัดสินใจก้าวออกมา “คนอย่างคุณ...” รวิศลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างของเขาบดบังแสงไฟจนทำให้ใบหน้าคมสันดูดุดัน “ได้สิ่งที่ต้องการแล้วก็ทิ้งไปง่ายๆ แบบนี้เลยหรือ? นึกว่าคุณจะอดทนได้นานกว่านี้เสียอีก เห็นแก่หน้าตาวงศ์ตระกูลที่ฉันอุตส่าห์มอบให้” พิมพ์มาดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความสมเพชต่อตนเองในอดีต “หน้าตาวงศ์ตระกูลของคุณเหรอคะ? เก็บมันไว้เถอะค่ะ เพราะนับจากวินาทีนี้ไป ศักดิ์ศรีของฉันมีค่ามากกว่าคำว่าภรรยาของรวิศ อัครเดโชชัยเป็นล้านเท่า” เธอกางนิ้วกดลงบนเอกสารนั้นแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินหันหลังให้ชายหนุ่มผู้เป็นดั่งฝันร้ายที่เธอเพิ่งตื่นจากมัน เสียงฝีเท้าของเธอมั่นคงและแผ่วเบา ต่างจากหัวใจที่กำลังเต้นแรงด้วยความโล่งใจที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นกระทบฝั่ง ชีวิตที่เคยถูกกักขังในกรงทองแห่งนี้ กำลังจะสิ้นสุดลง --- ค่ำคืนนั้น... ณ อพาร์ตเมนต์เล็กๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของแป้งเด็กและนิทานก่อนนอน พิมพ์มาดาทิ้งตัวลงนั่งข้างเตียงนอนหลังเล็ก มือเรียวลูบไล้กลุ่มผมนุ่มนิ่มของเด็กหญิงวัยสี่ขวบที่กำลังหลับใหลอย่างเป็นสุข ‘น้องเพิร์ล’ คือเหตุผลเดียวที่ทำให้เธออดทนอยู่ได้จนถึงวันนี้ ความรักที่บริสุทธิ์และไร้เงื่อนไขของลูกสาวคนนี้คือสิ่งที่เยียวยาทุกรอยแผลใจที่เขาทิ้งไว้ พิมพ์มาดาโน้มตัวลงจูบหน้าผากเกลี้ยงเกลาด้วยความรักทั้งหมดที่มี “แม่ขอโทษนะลูก... ที่ทำให้หนูต้องขาดพ่อ แต่แม่สัญญา ว่าแม่จะไม่มีวันปล่อยให้ใครมาทำร้ายความรู้สึกของหนูได้อีก” เสียงกระซิบแผ่วเบาปนเปไปด้วยความตื้นตัน พิมพ์มาดากอดลูกน้อยแน่นขึ้น สัมผัสอุ่นจากร่างเล็กๆ นั้นคือพลังเดียวที่หล่อเลี้ยงชีวิตเธอ ในขณะที่เธอกำลังจัดผ้าห่มให้ลูกน้อย เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงก็สั่นรัวขึ้นมา พิมพ์มาดาหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความแปลกใจ เบอร์โทรศัพท์ที่ไม่คุ้นเคยปรากฏขึ้นบนหน้าจอ “สวัสดีค่ะ?” “พิมพ์... ฉันเจอเอกสารบางอย่างในห้องทำงานของรวิศ” เสียงปลายสายเป็นเพื่อนสนิทที่ทำงานในบริษัทของรวิศ “มันคือผลตรวจบางอย่างที่ถูกขยำทิ้งอยู่ในถังขยะ ฉันไม่แน่ใจว่าแกควรจะรู้ไหม แต่รวิศเขากำลังสืบเรื่อง... เรื่องเด็กคนนั้น” หัวใจของพิมพ์มาดากระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังไปจนถึงปลายนิ้ว เธอวางสายทันทีด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะหันกลับไปมองใบหน้าของน้องเพิร์ลที่กำลังหลับตาพริ้ม โครงหน้าของเด็กน้อยดูละม้ายคล้ายกับผู้ชายคนนั้น... รอยร้าวในใจที่เธอพยายามจะปิดตาย กลับถูกกระชากให้เปิดออกด้วยความกลัวที่ว่าเขาอาจจะค้นพบ ‘ความลับ’ ที่เธอปกปิดไว้ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้น... หนักแน่นและก้าวร้าว ผิดวิสัยของเพื่อนบ้านหรือคนรู้จัก พิมพ์มาดาลุกขึ้นยืนอย่างระแวดระวัง ก้าวไปที่ประตูด้วยจังหวะหัวใจที่บีบคั้น เธอส่องตาแมวออกไปและต้องชะงักงัน ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มของรวิศยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น แววตาที่เขามองตรงมายังประตูห้องราวกับจะมองทะลุเข้ามาถึงข้างใน... และในมือของเขา ไม่ใช่เอกสารหย่าที่เธอเพิ่งเซ็น แต่เป็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่เขากำลังกำมันไว้จนยับยู่ยี่ “เปิดประตูเดี๋ยวนี้ พิมพ์มาดา” เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่งการอย่างเฉียบขาด “ก่อนที่ฉันจะพังประตูนี้เข้าไปเอง... แล้วมาดูกันว่าเด็กที่ซ่อนอยู่ข้างในคนนั้น คือ ‘ลูก’ ของใครกันแน่” ชฎาพรายไวน์แดงหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเรื่องราวบทนี้จะกระตุกต่อมความรู้สึกของทุกท่านได้นะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรอยร้าวที่กำลังจะลุกลามใหญ่โตครั้งนี้ค่ะ