ความจริงที่ไม่ได้รับเชิญ

แสงไฟนีออนจากจอคอมพิวเตอร์แบบ Dual Monitor สะท้อนบนแว่นตาไร้กรอบของรวิศ ราวกับเศษกระจกที่บาดลึกเข้าไปในม่านตาของเขา บนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารคดีความหรูหราของสำนักงานกฎหมายใจกลางกรุงเทพฯ กลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าสร้างบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก นิ้วเรียวยาวของเขากำลังรัวคีย์บอร์ดอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง เขาไม่ได้กำลังร่างสัญญาว่าจ้าง แต่กำลัง 'เจาะ' เข้าไปในเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของบริษัทข้ามชาติยักษ์ใหญ่ที่ว่าจ้างให้เขาเป็นที่ปรึกษาทางกฎหมาย ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจมาตลอดหลายปีจากการสูญเสียครอบครัวไปในคดีที่ความยุติธรรมถูกซื้อได้ด้วยเงินตรา บัดนี้มันกลายเป็นแรงผลักดันให้เขากลายเป็น "คนทรยศ" ในสายตาของนายจ้าง *ติ๊ด.* เสียงแจ้งเตือนสั้นๆ ดังขึ้นพร้อมกับหน้าจอที่เปลี่ยนสีเป็นสีน้ำเงินเข้ม รวิศหยุดหายใจไปครู่หนึ่ง เมื่อไฟล์ที่ชื่อว่า *'Project Phoenix: Shadow Ledger'* ปรากฏขึ้นตรงหน้า เขาคลิกเปิดมันด้วยมือที่สั่นเทาเพียงเล็กน้อย ข้อมูลด้านในไม่ใช่เพียงตัวเลข แต่มันคือโครงข่ายการฟอกเงินข้ามชาติที่เชื่อมโยงถึงนักการเมืองระดับสูงและกลุ่มทุนสีเทาที่อยู่เบื้องหลังการตายของครอบครัวเขา ทุกตัวเลขมีชื่อผู้รับ ทุกการโอนมีรอยนิ้วมือของคนมีอำนาจ "พบแล้ว..." เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นชา ในขณะที่เขากำลังจะกดคัดลอกข้อมูล เสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นหินอ่อนด้านนอกห้องทำงานก็หยุดลงที่หน้าประตู รวิศไม่ได้เงยหน้าขึ้น เขารู้ดีว่าใครคือผู้มาเยือน คนที่เดินด้วยจังหวะมั่นคงและไร้ความลังเลแบบนี้ มีเพียงคนเดียวในตึกนี้ ประตูไม้โอ๊กบานหนักถูกผลักเปิดออกโดยไม่มีการเคาะ ลินินก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม แววตาของเธอคมกริบดั่งใบมีดโกนที่ถูกลับมาอย่างดี เธอไม่ได้มองที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่สบตาเขานิ่งราวกับจะอ่านความคิดที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนัง "คุณเคยได้ยินไหมรวิศ... ว่าความอยากรู้อยากเห็นในเมืองที่ศิวิไลซ์แห่งนี้ มักจะมีราคาที่ต้องจ่ายแพงกว่าที่คนคนหนึ่งจะสามารถหามาได้" ลินินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยคำขู่ที่บาดลึก รวิศยังคงนั่งตัวตรง สายตายังจ้องมองที่หน้าจอที่มีข้อมูลมหาศาล เขาตัดสินใจปิดหน้าต่างไฟล์นั้นลงอย่างใจเย็น ก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอ "ราคาของความจริงมักจะสูงเสมอคุณลินิน แต่ถ้าผมยินดีจะจ่ายด้วยชีวิตล่ะ คุณคิดว่าคนอย่างคุณจะยังกล้าตั้งราคาให้ผมอีกหรือเปล่า" รวิศตอบกลับ เสียงของเขาเรียบสนิทแต่เต็มไปด้วยความนัยที่ท้าทาย ลินินเดินตรงเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่รอบตัวเธอไม่สามารถกลบกลิ่นอายของอันตรายที่เธอนำติดตัวมาได้ เธอวางแฟ้มเอกสารอีกเล่มลงบนโต๊ะข้างๆ แขนของเขา ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว "คุณกำลังเล่นกับไฟรวิศ และคนที่ถือไม้ขีดไฟไม่ใช่คุณ แต่เป็นคนตระกูลผม" เธอลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ "เลิกยุ่งกับเรื่องในไฟล์นั้นซะ ก่อนที่ศพของคุณจะถูกยัดใส่ในคดีที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง... เหมือนที่เคยเกิดขึ้นกับครอบครัวของคุณเมื่อหลายปีก่อน" ประโยคนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟในใจของรวิศ ดวงตาของเขาวูบไหวด้วยความแค้นที่ถูกจุดติด เขาพยายามรักษาใบหน้าให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในใจครุ่นคิดถึงสิ่งที่เพิ่งเห็นในไฟล์ลับ ข้อมูลนั้นไม่ได้ระบุเพียงชื่อคนโอน แต่มันยังมีลายเซ็นของ 'บิดา' ของลินินอยู่ท้ายเอกสารฉบับสำคัญ เขาเงยหน้าขึ้น ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและแผนการที่เขากำลังจะเริ่มลงมือ "คุณอาจจะคิดว่าคุณคือคนคุมเกมลินิน แต่บางที... คนที่ตายไปแล้วอย่างผม อาจจะเป็นคนที่คุณควรกลัวที่สุด" รวิศเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มที่ลินินเพิ่งวางลงมาดู เขาเปิดมันออกและพบกับรูปถ่ายใบหนึ่งที่วางอยู่ด้านบนสุด มันไม่ใช่รูปของเขา แต่เป็นรูปบ้านเก่าของครอบครัวเขาที่ถูกเผาไหม้ในคืนนั้น พร้อมกับข้อความที่เขียนด้วยลายมือสั้นๆ ว่า *'เกมเริ่มแล้ว'* ในจังหวะนั้นเอง ไฟในตึกทั้งชั้นก็ดับลงกะทันหัน ความมืดมิดเข้าครอบงำห้องทำงานจนมองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง รวิศได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของลินิน และเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่เดินเข้ามาในห้องจากทางประตูหลังที่เขาไม่ได้ล็อคไว้ ท่ามกลางความมืดมิด รวิศสัมผัสได้ถึงปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่กดลงบนขมับของเขาเบาๆ "อย่าขยับ" เสียงกระซิบที่คุ้นเคยจากเงามืดด้านหลังดังขึ้น "เพราะความจริงในไฟล์นั้น ไม่ใช่แค่เรื่องของคุณ แต่มันคือเรื่องที่จะทำให้เมืองนี้ล่มสลายลงในชั่วข้ามคืน" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความมืดมิดในจิตใจของตัวละครผ่านงานเขียนของผมนะครับ หวังว่าเรื่องราวจะเข้มข้นจนท่านต้องอ่านตอนถัดไปในทันทีครับ