เผชิญหน้ากลางครัวไฟ

“คุณคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรคะ?” เสียงของรินรดาเย็นเฉียบเหมือนใบมีดที่เพิ่งผ่านการแช่แข็ง เธอไม่แม้แต่จะขยับตัวถอยหลังเมื่อชายหนุ่มเจ้าของดวงตาคมปลาบก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายจางๆ ของเครื่องเทศและไม้สนจากกายเขา คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่นั้นหรี่ลงจดจ้องใบหน้าของนักวิจารณ์อาหารสาวราวกับจะค้นหาความนัยบางอย่าง “ผมก็แค่กำลังจะทำในสิ่งที่ถนัดที่สุด... กลบกลิ่นเน่าเฟะของคำวิจารณ์ไร้รสนิยมที่ใครบางคนเพิ่งพ่นออกมาไงครับ” “นี่คุณ!” รินรดาเม้มปากแน่น ความโกรธปะทุขึ้นในอกจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ แต่เธอยังคงรักษามาดมั่นไว้ได้อย่างไร้ที่ติ “ถ้าอีโก้ของคุณมันสูงกว่ามาตรฐานอาหารที่ทำออกมา ก็เชิญไปเปิดร้านโชว์ความหลงตัวเองที่อื่นค่ะ อย่ามาทำตัวเป็นเชฟไร้มารยาทในรายการสดของฉัน” ไฟสตูดิโอสว่างวาบขึ้นในวินาทีนั้น เสียงทีมงานเริ่มนับถอยหลังดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท ความตึงเครียดไม่ได้ลดน้อยลงแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้าม... มันกลับพุ่งสูงขึ้นจนอากาศรอบตัวดูเหมือนจะเบาบางลง “รายการสดเหรอ?” คีย์ขยับยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา “ดีครับ... ผมจะได้แสดงให้เห็นชัดๆ ไปเลยว่า ‘ลิ้นเหล็ก’ ที่คนเขาเล่าขานกันน่ะ มันแค่ลิ้นที่ไร้ความรู้สึกหรือแค่คนขี้อิจฉาที่ทำอาหารไม่เป็นกันแน่” “เริ่มบันทึก! สาม สอง หนึ่ง... แอคชั่น!” เสียงผู้กำกับรายการดังขึ้น พร้อมกับที่รินรดาต้องเปลี่ยนสีหน้าจากความเกลียดชังเป็นความมืออาชีพในเสี้ยววินาที เธอหันไปมองหน้ากล้องด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ “สวัสดีค่ะท่านผู้ชม วันนี้เราได้รับเกียรติจากเชฟคีย์ เจ้าของร้านอาหารมิชลินสตาร์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความปากร้าย... และหวังว่ารสชาติอาหารในวันนี้จะทำได้ดีกว่าฝีปากของเขานะคะ” คีย์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก้าวออกมาเบื้องหน้ากล้องด้วยท่าทางถือดี เขาหยิบมีดเชฟคู่ใจขึ้นมาหมุนวนในมืออย่างเชี่ยวชาญก่อนจะจ้องกล้องด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “ยินดีที่ได้รู้จักครับ... สำหรับคุณรินรดา การได้วิจารณ์อาหารของผมอาจจะเป็นจุดสูงสุดในอาชีพของคุณแล้ว ดังนั้น ผมแนะนำให้ตั้งใจชิมให้ดี เพราะผมไม่ชอบทำอาหารให้คน ‘ลิ้นจระเข้’ กินซ้ำเป็นรอบที่สอง” บรรยากาศในห้องครัวที่ออกแบบมาอย่างหรูหรากลับกลายเป็นสนามรบขนาดย่อม รินรดาคว้าตะหลิวขึ้นมาถือแทนอาวุธ เธอเดินไปหยุดตรงหน้าเตาไฟที่กำลังร้อนระอุ สายตาคู่นั้นจ้องมองวัตถุดิบชั้นเลิศที่วางเรียงรายด้วยความท้าทาย “งั้นเรามาพิสูจน์กันค่ะว่า จานนี้จะ ‘พ่ายแพ้’ ต่อลิ้นของฉัน หรือว่าเชฟที่มั่นหน้าเกินเหตุคนนี้จะกลายเป็นแค่เชฟธรรมดาที่ทำได้แค่พูด” ตลอดช่วงเวลาการแข่งขัน ทั้งคู่ต่างรังสรรค์เมนูออกมาด้วยความเร็วและแม่นยำ ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยแรงปะทะที่รุนแรง รินรดาคุมโทนความละเมียดละไมของรสชาติ ขณะที่คีย์เน้นการนำเสนอที่ดุดันและทรงพลัง ทั้งสองเดินเฉียดกันไปมา กลิ่นหอมฟุ้งของอาหารผสมผสานไปกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ทำให้หัวใจของรินรดาเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจนิยามได้ “อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิครับ” คีย์กระซิบข้างหูเธอขณะที่เธอกำลังหยิบจานซอสขึ้นมา “มันทำให้ผมอยากจะขโมยจูบคุณมากกว่าขโมยซีนในรายการนี้นะ” รินรดาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมาประจันหน้า ระยะห่างเหลือเพียงแค่คืบ เธอเห็นประกายบางอย่างในดวงตาของเขา... มันไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือความปรารถนาที่ซ่อนลึกภายใต้ท่าทีหยิ่งผยอง “คุณหลงตัวเองเกินไปแล้ว คีย์” เธอพึมพำ ก่อนจะฉวยโอกาสเอื้อมมือไปหยิบเกลือโดยจงใจให้มือของเขาปัดผ่านกันเบาๆ กระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง เมื่อถึงเวลาตัดสิน กรรมการต่างตื่นตะลึงกับรสชาติที่สมบูรณ์แบบจนไร้ที่ติของทั้งคู่ แต่ในวินาทีที่รายการกำลังจะปิดลง คีย์กลับทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาเดินตรงเข้ามาหารินรดา ดึงจานอาหารจากมือเธอแล้วยื่นช้อนที่เปื้อนซอสของเขาไปจ่อที่ริมฝีปากของเธอ “ชิมสิ... ถ้าคุณกล้าบอกว่ามันไม่อร่อย ผมจะปิดร้านแล้วเดินไปกราบเท้าคุณถึงที่ทำงานเลย” ห้องทั้งห้องเงียบกริบ ทีมงานต่างกลั้นหายใจ รินรดามองช้อนนั้นสลับกับใบหน้าที่จริงจังของเชฟหนุ่ม เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การตัดสินอาหาร แต่มันคือการประกาศสงครามของหัวใจ ทว่า ในจังหวะที่เธอกำลังจะอ้าปากรับรสสัมผัสที่น่าอันตรายนั้น ประตูสตูดิโอก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ทุกคนต่างรู้จักดี “คีย์คะ! นี่มันหมายความว่ายังไง!” เสียงกรีดร้องนั้นทำให้รินรดาถอยหลังกรูด ในขณะที่คีย์ขบกรามแน่นด้วยความไม่พอใจ... เกมที่กำลังร้อนระอุกลับมีตัวแปรใหม่ที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล รินรดาจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ เธอเพิ่งรู้ตัวว่าเธอไม่ได้แค่กำลังจะชนะการแข่งขันนี้ แต่มันกำลังจะเป็นจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายที่เธอไม่อาจหลีกหนีได้อีกต่อไป ตุ๊กตาโบราณขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามชมการปะทะอันเร่าร้อนในครั้งนี้ด้วยนะคะ