ตื่นมาพร้อมที่ดินรกร้างกับมิติลับสุดอัศจรรย์

"สัญญาฉบับนี้ระบุชัดเจนว่า ที่ดินผืนนี้ร้อยไร่ทางตอนเหนือของหมู่บ้านหงส์ฟ้า ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของเจ้าแต่เพียงผู้เดียว... เหมยลี่ เจ้าอย่าได้มาโวยวายภายหลังก็แล้วกัน" น้ำเสียงของเฉินเทียนเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แผ่นกระดาษสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าถูกโยนลงบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบที่มีฝุ่นหนาเตอะ เสียงกระดาษกระทบผิวไม้ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงโล่งกว้างที่ไร้ซึ่งเฟอร์นิเจอร์ชิ้นอื่น เหมยลี่กวาดสายตามองเอกสารสิทธิ์ในมือด้วยแววตานิ่งสงบ ทว่าประกายในดวงตากลับคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด เธอยังจำความรู้สึกครั้งเป็นเชฟมือหนึ่งในภัตตาคารหรูระดับมิชลินได้แม่นยำ วินาทีที่ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหามรุ่งหามค่ำสิ้นสุดลงด้วยอุบัติเหตุในห้องครัว ก่อนที่สติจะดับวูบและตื่นขึ้นมาในร่างของหญิงสาวชื่อเดียวกันในยุคสมัยที่แห้งแล้งกันดารแห่งนี้ ญาติผู้พี่อย่างเฉินเทียน วางแผนหลอกลวงให้เหมยลี่เซ็นรับมรดก "ที่ดินรกร้าง" ที่ไม่มีใครต้องการ เพื่อปัดภาระหนี้สินของตระกูลเฉินมาให้เธอ พร้อมกับขับไล่เธอให้ออกจากบ้านใหญ่มาเผชิญชะตากรรมลำพังในเขตชายป่า "ที่ดินรกร้างร้อยไร่ที่เต็มไปด้วยหญ้าคาและดินเค็มจนปลูกอะไรไม่ขึ้น... พวกท่านช่างใจกว้างกับฉันเสียจริงนะครับ" เหมยลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่กลับสร้างความรู้สึกหนสันหลังวาบให้กับเฉินเทียนโดยไม่รู้ตัว "อย่ามาพูดมาก! ในเมื่อเซ็นชื่อลงไปแล้ว สมบัติชิ้นนี้ก็เป็นของเจ้า จะอดตายหรืออยู่รอดก็เรื่องของเจ้า ห้ามกลับไปขอความช่วยเหลือจากสกุลเฉินอีกเป็นอันขาด!" เฉินเทียนแค่นเสียงหัวเราะด้วยความสะใจ รีบคว้าสำเนาสัญญาเก็บใส่กระเป๋าเสื้ออย่างร้อนรน ราวกับกลัวว่าเหยื่อสาวตรงหน้าจะเปลี่ยนใจ จากนั้นจึงหันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามองสภาพบ้านพักใกล้พังหลังนั้นอีก ประตูไม้เก่าถูกกระแทกปิดลงอย่างแรง เสียงฝีเท้าที่เดินจากไปไกลขึ้นเรื่อยๆ ทิ้งให้เหมยลี่อยู่ลำพังท่ามกลางความเวิ้งว้างของบ้านร้างและผืนดินแห้งแล้งสุดลูกหูลูกตา ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบเข้าปกคลุม หัวใจของเหมยลี่กลับเต้นระรัว ไม่ใช่ด้วยความหวาดกลัว แต่เป็นเสียงเตือนจากบางสิ่งที่อยู่ในห้วงสำนึก *ติ๊ง!* เสียงประหลาดคล้ายระฆังแก้วใสดังก้องขึ้นในหัว สมองของเธอพลันปรากฏภาพมิติลับขนาดใหญ่ที่ซ่อนอยู่หลังม่านพลังงานสีทองเรืองรอง เหมยลี่หลับตาลงตั้งสติ แล้วก้าวเท้าเข้าไปสู่ห้วงมิตินั้นในจิตใจ ภาพตรงหน้าทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด มันไม่ใช่พื้นที่ว่างเปล่า แต่มันคือ "ครัววิเศษ" ที่เหล่านักปรุงอาหารใฝ่ฝัน บนเคาน์เตอร์สแตนเลสเงางามเต็มไปด้วยเครื่องครัวระดับพรีเมียม เตาไฟพลังงานจิตที่สามารถปรับความร้อนได้ดั่งใจนึก ตู้เย็นอัจฉริยะที่บรรจุวัตถุดิบหายากจากทุกมุมโลก และที่สำคัญที่สุดคือ "แปลงเกษตรมิติ" ด้านนอกระเบียงกระจกใส ที่ดินในมิตินี้ไม่ได้แห้งแล้งเหมือนโลกภายนอก แต่กลับอุดมไปด้วยดินดำสนิทที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของอินทรียวัตถุดิบ พลังงานปราณบริสุทธิ์ลอยวนเวียนอยู่รอบบริเวณ ราวกับสถานที่แห่งนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อพลิกฟื้นชะตากรรมของเธอโดยเฉพาะ "หึ... ให้ที่ดินแห้งแล้งกับฉันงั้นหรือ?" มุมปากของเหมยลี่กระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น "ในเมื่อพวกมันคิดจะเหยียบย่ำฉันให้จมดิน งั้นก็เตรียมตัวดูการพลิกแผ่นดินของฉันให้ดีก็แล้วกัน" เธอหยิบเมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวและสมุนไพรพื้นฐานจากชั้นวางในครัววิเศษออกมา มือเรียวขาวบรรจงหว่านลงบนดินวิเศษในมิติ พร้อมกับรดด้วยน้ำทิพย์บริสุทธิ์จากบ่อน้ำกลางมิติ เพียงชั่วพริบตาเดียว เมล็ดพันธุ์เหล่านั้นก็เติบโตอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ ใบสีเขียวสดกรอบส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจ ชนิดที่หาไม่ได้จากโลกภายนอก เหมยลี่เลือกผักกาดสดใหม่และเนื้อหมูสามชั้นคุณภาพเยี่ยมจากตู้เย็นอัจฉริยะ เธอตัดสินใจทำเมนูแรกเพื่อทดสอบพลังของครัววิเศษ นั่นคือ "หมูสามชั้นตุ๋นหม้อดินสูตรลับโบราณ" เปลวไฟสีฟ้าจากเตาพลังงานจิตถูกเร่งขึ้นพอเหมาะ หม้อดินเผาเนื้อเนียนถูกตั้งบนเตา เสียงน้ำมันเดือดปุดๆ ตามด้วยกลิ่นหอมของน้ำตาลเคี่ยวจนเป็นสีอำพัน ผสมผสานกับกลิ่นหอมของขิงแก่ กระเทียม และเครื่องเทศจีนนานาชนิด กลิ่นหอมเข้มข้นล้ำลึกเริ่มแผ่ซ่านทะลุกรอบประตูมิติลับ ออกไปสู่โลกภายนอกที่แห้งแล้งและเงียบเหงา ในขณะเดียวกัน ที่ชายป่าไม่ไกลจากบ้านร้างนัก ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเสื้อคลุมกันหนาวเก่าๆ กำลังแบกท่อนไม้ฟืนพาดบ่าอย่างแข็งขัน พยัคฆ์ หรือที่ชาวบ้านเรียกขานกันว่า "พี่เสือ" อดีตนายทหารหนุ่มผู้ปลดประจำการมาทำไร่ ปราบความดุดันไว้ภายใต้ใบหน้าคมคายและแววตานิ่งสงบ จมูกคมสันของเขาพลันกระตุกเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอันลึกล้ำที่ลอยมาตามสายลม พยัคฆ์ชะงักฝีเท้า ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวด้วยความฉงน กลิ่นหอมหวานของเนื้อตุ๋นละมุนลิ้นและเครื่องเทศเตะจมูกจนทำให้กระเพาะอาหารที่ว่างเปล่าส่งเสียงประท้วง ท่ามกลางหมู่บ้านที่ผู้คนยากจนและแทบไม่มีใครมีปัญญาแม้แต่จะต้มกระดูกหมู เหตุใดจึงมีกลิ่นอาหารที่หรูหราและยั่วยวนใจเช่นนี้ลอยมาจากทิศทางของบ้านร้างท้ายหมู่บ้านที่เพิ่งมีหญิงสาวผู้โชคร้ายถูกส่งมาอยู่? เขาวางท่อนไม้ลงกับพื้น สายตาคมจ้องมองไปยังบ้านหลังเก่าพังมิพังแหลหลังนั้นด้วยความครุ่นคิด ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ว่า... ชีวิตในชายป่าอันเงียบเหงียบแห่งนี้ นับจากวันนี้ไปคงจะไม่น่าเบื่ออีกต่อไปเสียแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากบทแรกไปพร้อมกับฟาร์มเมอร์สุขใจนะครับ