รูมเมตคนใหม่เป็นศัตรูคู่อาฆาต

"นี่คุณ! หยุดเอาไอ้กระบองเพชรหนามแหลมเปี๊ยบนี่มาวางบนโต๊ะทำงานผมได้ไหม ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าพื้นที่ตรงนี้มันเขตปลอดความรำคาญ!" ผมโยนปากกาลงบนโต๊ะอย่างเหลืออด พลางจ้องไอ้เจ้าพืชสีเขียวมีหนามที่ดูยังไงก็เหมือนคนเอามาวางกวนประสาทมากกว่าประดับตกแต่ง พอร์ช—ไอ้สถาปนิกหน้าตายที่ชอบทำตัวเหนือกว่าคนอื่นเสมอ—ค่อยๆ หันมามองผมพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ผมอยากจะคว้าไม้บรรทัดฟาดหน้าสักทีสองที "มันช่วยฟอกอากาศนะพีท ที่สำคัญ...มันดูเข้ากับนิสัยคุณดีออก 'หนามเยอะ' แต่จริงๆ ก็แค่เหงา" "เหงาบ้านคุณสิ! เก็บไปเลยนะ ถ้าผมเห็นมันอีกครั้ง ผมจะเอาไปวางในถังขยะหน้าออฟฟิศให้ดู!" ผมนั่งฟึดฟัด กดเมาส์ปัดหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างหัวเสีย งานกราฟิกที่ค้างอยู่ตรงหน้าดูจะน่าปวดหัวน้อยกว่าไอ้รูมเมตจำเป็นคนใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่คอนโดผมเมื่อสองชั่วโมงก่อน... ใช่ครับ คุณฟังไม่ผิด ไอ้คนกวนประสาทที่กำลังยืนยิ้มแป้นแล้นอยู่ในออฟฟิศนี่แหละ คือคนที่เพิ่งทำสัญญาร่วมชะตากรรมในห้องเช่าผม เพราะไอ้ห้องเดิมของมันเพิ่งโดนน้ำรั่วถล่มจนกลายเป็นทะเลสาบขนาดย่อม "เลิกจ้องจอสักพักเถอะครับ เดี๋ยวตาบอดขึ้นมา ผมคงต้องลำบากแบกคุณไปโรงพยาบาลอีก" พอร์ชเดินเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย มันเป็นกลิ่นที่น่าหงุดหงิด เพราะมันทำให้ใจผมสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ "ไม่ต้องมายุ่ง! ไปทำงานของคุณไปสถาปนิกขา" ผมประชดประชัน "งานเสร็จแล้วครับ" มันตอบหน้าตาย พร้อมกับดึงเก้าอี้มานั่งข้างๆ ผมแบบไม่มีทีท่าว่าจะเกรงใจ "วันนี้ผมกะว่าจะทำมื้อเย็นให้กินนะ ซื้อวัตถุดิบมาแล้ว มีของโปรดคุณด้วย" ผมชะงักไปชั่วครู่ ลมหายใจสะดุดกึก พยายามรวบรวมสมาธิทำเป็นสนใจหน้าจอคอมฯ ต่อ ทั้งที่ในใจเริ่มรวนเร แพ้ทางทุกทีที่เห็นมันทำตัวดีด้วยแบบนี้... ไอ้ความรู้สึกที่เหมือนโดนต้อนให้จนมุมในที่สาธารณะแบบนี้แหละที่ผมเกลียดที่สุด "ใครเขาให้คุณทำ! ผมจะสั่งเดลิเวอรี่" "ประหยัดหน่อยเถอะครับ เงินเดือนออกตั้งอาทิตย์หน้า" พอร์ชเอื้อมมือมาปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ของผมอย่างถือวิสาสะ "แล้วก็นะ... ถ้ายังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดแบบนี้ เดี๋ยวพอถึงห้องคุณจะได้เจอ 'เรื่องเซอร์ไพรส์' กว่าเดิม" "เรื่องเซอร์ไพรส์อะไรอีกล่ะ แค่คุณย้ายเข้ามาก็เซอร์ไพรส์จนผมอยากจะบ้าตายแล้ว!" เราสองคนเถียงกันไปมาตลอดทางเดินกลับห้อง จังหวะชีวิตที่ควรจะสงบสุขของผมพังทลายลงตั้งแต่วินาทีที่กุญแจห้องถูกไขเข้าไป พอร์ชไม่ได้แค่ย้ายเข้ามา แต่มันถือวิสาสะจัดห้องใหม่จนแทบจะจำเค้าเดิมไม่ได้ ของใช้ส่วนตัวของผมถูกย้ายไปวางข้างของของมันอย่างเป็นระเบียบ... เกินไป "พอร์ช! นี่คุณทำบ้าอะไรเนี่ย ของผมอยู่ไหน!" ผมตะโกนก้องห้องนั่งเล่น ก่อนจะชะงักกึกเมื่อเห็นภาพตรงหน้า พอร์ชยืนถือกรอบรูปรูปหนึ่งของผมที่ผมทำตกแตกเมื่ออาทิตย์ก่อน... แต่มันไม่ใช่กรอบรูปที่แตกแล้ว แต่มันถูกซ่อมจนเหมือนใหม่ แถมยังใส่กรอบแก้วอย่างดีวางไว้บนชั้นวาง "อย่าโวยวายนักเลยน่า ผมแค่ไม่อยากเห็นของสำคัญของคุณไปกองอยู่ที่พื้น" มันเดินเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูจนผมขนลุกซู่ "แล้วก็นะ... ในแชตกลุ่มออฟฟิศน่ะ คุณลืมปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ไว้ก่อนเดินออกมาใช่ไหม?" หัวใจผมหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ผมรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความล่าสุดในแชตกลุ่มที่ผมเผลอพิมพ์ทิ้งไว้ด้วยความสับสนและเหนื่อยล้าตอนคุยกับเพื่อนสนิท... มันโชว์หราอยู่บนหน้าจอที่เปิดค้างไว้ *‘จริงๆ พอร์ชมันก็ไม่ได้แย่นะ... ถ้ามันเลิกกวนประสาทแล้วทำตัวน่ารักแบบนี้บ่อยๆ สงสัยผมคงแพ้ทางเข้าจริงๆ แล้วว่ะ’* ผมหน้าชาไปถึงใบหู มือไม้สั่นจนทำโทรศัพท์ร่วงลงบนโซฟา พอร์ชก้มลงหยิบมันขึ้นมาพลางอ่านข้อความนั้นช้าๆ ด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก ก่อนจะจ้องตาผมเขม็ง "สรุปคือ... ที่ทำตัวกวนประสาทใส่ผมทุกวัน นี่คือวิธีเรียกร้องความสนใจแบบที่คุณกำลังบอกเพื่อนอยู่ใช่ไหมครับ?" มันก้าวเข้ามาประชิดตัวจนผมถอยหลังไปชนกับผนังห้อง พอร์ชขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเราแทบจะแตะกัน ผมลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ ก่อนที่มันจะกดส่งข้อความบางอย่างจากเครื่องผมเข้าสู่เครื่องมันเอง แล้วยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ "ผมว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันยาวเลยนะ... 'รูมเมต'" ขอบคุณที่เดินทางร่วมกันในบรรทัดเหล่านี้ หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกคนจะพร้อมรับมือกับความปั่นป่วนของสองคนนี้ในตอนถัดไปนะครับ!