ตื่นขึ้นมาในร่างนางร้ายที่ไม่มีแม้แต่ค่าข้าว

"เซ็นสะ ถ้าเธอยังมีความละอายหลงเหลืออยู่บ้าง" กระดาษแผ่นบางเฉียบถูกโยนลงมากระทบหน้าผากของฉัน น้ำหนักของมันเบาหวิวราวกับขนนก แต่กลับคมกริบเสียยิ่งกว่าใบมีดโกน กลิ่นหมึกจีนราคาถูกและกลิ่นอับของเรือนไม้ผุๆ ลอยเข้าจมูกจนชวนคลื่นไส้ ภาพเบื้องหน้าคือห้องโถงคับแคบที่แทบไม่มีเฟอร์นิเจอร์ชิ้นไหนสมบูรณ์ มีเพียงโต๊ะไม้โยเยกับบุรุษรูปงามผู้หนึ่งที่นั่งอยู่บนรถเข็นไม้เก่าคร่ำคร่า เส้นผมสีดำสนิทรandรกรุงรังปรกใบหน้าซีดเซียวจนแทบไร้สีเลือด ดวงตาคู่คมกริบราวกับเหยี่ยวทะเลทรายจ้องมองฉันด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์อย่างไม่ปิดบัง นั่นคือ "เซียวจิ่งเหยียน" อ๋องตกอับผู้ถูกเนรเทศมายังชายแดนกันดารแห่งนี้ สามีตามนิตินัยที่ฉันเพิ่ง "แถม" มาพร้อมกับการทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของนางร้ายสมองกลวง ฉัน—ลู่ชิงฮวา อดีตซีอีโอสาวมือฉมังผู้กุมอาณาจักรธุรกิจมูลค่าหมื่นล้านในโลกปัจจุบัน ยืนนิ่งงันอยู่ที่มุมห้อง ปลายนิ้วเรียวยาวค่อยๆ เอื้อมขึ้นไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นออกจากหน้าผากอย่างใจเย็น นัยน์ตาคู่คมกวาดมองตัวอักษรหวัดๆ บนกระดาษหย่าด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก "หนังสือหย่า? ส่งฉันกลับตระกูลเดิม? หึ..." ฉันหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทำให้บ่าวไพร่สองคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ถึงกับหน้าถอดสี ร่างเดิมทำเรื่องโง่เง่ายกใหญ่ นางทั้งกร่าง ทั้งอาละวาด ตบตีบ่าวไพร่ และที่หนักหนาที่สุดคือการแอบขโมยเบี้ยหวัดก้อนสุดท้ายที่ทางราชสำนักส่งมาให้เพื่อประทังชีวิต ไปปรนเปรอให้คุณหนูใหญ่ตระกูลเมิ่ง นางเอกจอมเสแสร้งผู้เป็นศัตรูหัวใจ จนตอนนี้ในบ้านไม่มีแม้แต่ข้าวสารกรอกหม้อ เงินติดตัวสักอีแปะก็ไม่มีเหลือ ท้องไส้ส่งเสียงร้องโครกครากประท้วงความหิวโหย แต่สมองของฉันกลับแล่นเร็วยิ่งกว่าเครื่องคอมพิวเตอร์เมนเฟรม "มองอะไรเล่า ท่านอ๋อง?" ฉันก้าวเข้าไปหาชายหนุ่มบนรถเข็นด้วยท่าทีคุกคาม รัศมีอำนาจของนักบริหารมืออาชีพแผ่ซ่านออกมาจนเซียวจิ่งเหยียนชะงักไปเล็กน้อย เขาลอบมองภรรยาที่ปกติเอาแต่กรีดร้องและอาละวาด แต่วันนี้กลับมีแววตาเฉียบคมดุจพญาเหยี่ยวที่ทำให้เขารู้สึกแปลกประหลาด "เจ้า..." เซียวจิ่งเหยียนขยับริมฝีปากแห้งผาก น้ำเสียงแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน "ทำร้ายคนของตระกูลเมิ่งจนบาดเจ็บสาหัส ยังมีหน้ามาลอยหน้าลอยตาอยู่รึ? ข้าให้เกียรติเจ้าในฐานะชายา ถึงได้ส่งหนังสือหย่าให้ดีๆ ดีกว่าจะปล่อยให้เจ้าต้องไปชดใช้กรรมในคุกทหาร" "โอ้ ความกรุณาของท่านอ๋องช่างล้นพ้นเสียจริงนะคะ" ฉันยกยิ้มมุมปาก ก้าวเข้าไปประชิดรถเข็นจนเซียวจิ่งเหยียนต้องเงยหน้าขึ้นสบตา กลิ่นอายความเย่อหยิ่งและมั่นใจในตัวเองพวยพุ่งจนคนมองต้องผะผ่าว "แต่ขอโทษทีเถอะ... ลู่ชิงฮวาคนนี้ ไม่เคยมีพฤติกรรม 'เซ็นใบหย่า' ให้ใครฟรีๆ ถ้าอยากให้ฉันไป นักโทษตกอับอย่างท่านมีปัญญาจ่าย 'ค่าเสียเวลา' ให้ฉันเท่าไหร่ล่ะคะ?" บรรยากาศในห้องโถงพลันเงียบกริบลงทันตาเห็น บ่าวรับใช้สองคนอ้าปากค้างจนแทบกลืนแมลงวันลงท้อง นางร้ายสติหลุดผู้นี้กล้าต่อรองกับท่านอ๋องผู้โหดเหี้ยมกระนั้นหรือ? เซียวจิ่งเหยียนหรี่ตาลงอันตราย มือที่กำพนักพิงรถเข็นแน่นขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน "เจ้ากล้าต่อรองกับข้า? เงินสักอีแปะเดียวติดตัวเจ้ายังไม่มี ข้าวในหม้อก็ไม่มีจะกรอกปาก เจ้าเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าข้าจะจ่ายให้เจ้า?" "เงินทองน่ะเหรอคะ? ของแบบนั้นมันหากันได้" ฉันเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะย่อตัวลงไปกระซิบข้างใบหูของท่านอ๋องผู้เย่อหยิ่ง น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคมราวน้ำแข็งบาดผิว "จำไว้ให้ดีนะคะท่านอ๋อง... ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรจะเสียอย่างฉันนี่แหละ คือคนที่อันตรายที่สุด และในเมื่อท่านอยากหย่านัก ฉันจัดให้แน่ แต่บอกไว้ก่อนเลยนะว่า... ถ้าฉันก้าวออกจากประตูเรือนนี้ไปเมื่อไหร่ อาณาจักรที่ท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ภาวนาอยากให้มันพินาศ ท่านจะไม่มีวันได้เห็นแม้แต่เศษเสี้ยวของความมั่งคั่งที่ฉันจะสร้างขึ้นมาเด็ดขาด!" คำพูดที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและเย่อหยิ่งทำให้เซียวจิ่งเหยียนนิ่งงังไปชั่วขณะ หัวใจที่ด้านชาจากการถูกเนรเทศกลับกระตุกวูบอย่างประหลาด ยัยผู้หญิงสารเลวคนนี้... เปลี่ยนไปเป็นคนละคนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตูเรือน พร้อมกับเสียงตะโกนแหลมสูงของแม่บ้านตระกูลเมิ่งที่บุกเข้ามาอย่างไร้มารยาท "ท่านอ๋องเพคะ! ไหนล่ะเจ้าคนตระกูลลู่ที่บังAอาจทำร้ายคุณหนูใหญ่ของเรา? วันนี้ท่านต้องจัดการนางให้สาสม!" ฉันหันขวับไปมองผู้มาใหม่ รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากทันที เหยื่อรายแรกเดินมาส่งส่วยถึงที่แล้วสินะ... ทว่า ก่อนที่ฉันจะได้อ้าปากตบหน้าพวกมันด้วยวาจาเชือดเฉือน เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกของเซียวจิ่งเหยียนก็ดังขึ้นตัดหน้า ขัดจังหวะการเข้ามาของคนตระกูลเมิ่งเสียก่อน "ใครอนุญาตให้พวกเจ้า... บุกเข้ามาในเรือนของชายาข้า?" ดวงตาคมกริบของท่านอ๋องละจากฉัน หันไปจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจนทุกคนในห้องต้องสะท้านเฮือก และในวินาทีนั้นเอง เซียวจิ่งเหยียนก็เอื้อมมือหนามาควابข้อมือของฉันไว้แน่น ดึงร่างฉันให้เซเข้าไปใกล้ จนแผ่นอกของเราแนบชิดกันภายใต้สายตาตกตะลึงของทุกคน! "ท่าน..." ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันไปมองหน้าเขา เซียวจิ่งเหยียนไม่สนใจสายตาใคร เขาก้มหน้าลงกระซิบข้างหูฉันด้วยน้ำเสียงพร่าระรัวที่ทำให้หัวใจของนางเอกสายสู้กระตุกวูบอย่างไม่คาดคิด "อยากได้เงินล้านไม่ใช่หรือไง ชิงฮวา? งั้นก็ช่วยจัดการหมาบ้าพวกนี้ให้ข้าดูก่อน... แล้วข้าจะยอมเป็น 'ทุน' ให้เจ้าสร้างอาณาจักรที่ว่านั่นเอง" -------------------------------------------------- ขอบอกเลยนะคะว่านี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นความแซ่บเท่านั้น รี้ดเดอร์เตรียมตบเข่าฉาดรอชมฉากตบหน้าตระกูลเมิ่งในตอนหน้าได้เลยนะคะ! (กุหลาบหนามเงิน)