พิมพ์เขียวแผ่นแรก

กลิ่นอายของหมึกพิมพ์บนกระดาษไขแผ่นใหญ่ยังคงคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นกาแฟดำเข้มข้นบนโต๊ะทำงาน ลลิลตวัดปลายปากกาโรทาริงสถาปัตย์ลงบนแบบร่างด้วยความมั่นใจ เส้นสายทุกเส้นถูกคำนวณด้วยหลักคณิตศาสตร์และฟิสิกส์โครงสร้างอย่างแม่นยำ ไม่มีที่ว่างให้ความบังเอิญ หรือแม้แต่ความเชื่อโบราณใดๆ ทั้งสิ้นในอาณาจักรแห่งรูปทรงและเรขาคณิตนี้ "ลลิล ฉันว่าเธอควรฟังที่ระบบประเมินโครงการเตือนสักนิดนะ" เสียงทุ้มต่ำของกรณ์ดังขึ้นพร้อมกับแฟ้มข้อมูลดิจิทัลที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้า วิศวกรหนุ่มคู่ใจขยับแว่นตาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ค่าความหนาแน่นของพลังงานเวทมนตร์ในเขตก่อสร้างโซน A มันพุ่งสูงผิดปกติจนโครงสร้างเหล็กกล้าอาจรับไม่ไหว" "เหลวไหลน่ากรณ์" ลลิลเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะ แววตาคมกริบฉายประกายความดื้อรั้นอันเป็นเอกลักษณ์ "มันก็แค่วัสดุก่อสร้างเกรดมาตรฐานที่ผ่านการทดสอบแรงดึงมาแล้วสามรอบ โครงสร้างเหล็กผสมผสานกับศิลาเวทมนตร์เซ็ตนี้ ออกแบบมาเพื่อรับแรงกดอัดได้ถึงสี่พันเมกะปาสคาล ต่อให้มีพายุมานะ โครงการ 'หอคอยดาราธิราช' ของเราก็ไม่มีวันพังทลายลงมาหรอกค่ะ" เธอปัดมือเบาๆ เรียกหน้าต่างโฮโลแกรมสเตตัสโครงการขึ้นมาแสดงผลอัตราความคืบหน้า **[สถานะโครงการ: หอคอยดาราธิราช - เฟสที่ 1]** - ความสมบูรณ์ของโครงสร้างทางสถาปัตยกรรม: 94.2% - ดัชนีความปลอดภัยทางวิศวกรรม: ระดับ A - คำเตือนจากระบบนิเวศน์พลังงาน: ตรวจพบความผิดปกติของกระแสลมปราณใต้ฐานราก (สถานะ: ต้องได้รับการตรวจสอบจากผู้เชี่ยวชาญด้านฮวงจุ้ย) ลลิลแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจกับข้อความเตือนบรรทัดสุดท้าย ฮวงจุ้ยอย่างนั้นหรือคะ? มันเป็นเพียงจิตวิทยาเชิงพื้นที่ที่บรรพบุรุษใช้ปลอบใจตัวเองเมื่อสถาปัตยกรรมไร้มาตรฐานต่างหาก ในยุคสมัยที่เวทมนตร์ขับเคลื่อนด้วยสมการและมานาเรโซแนนซ์ ความเชื่อเรื่องทิศทางลมหรือกระแสชี่ใต้ดินเป็นเรื่องไร้สาระสิ้นดี แต่ทว่า... ทันทีที่เธอจรดปากกาลงไปเพื่อแก้ไขแปลนชั้นที่เจ็ด เสียงเตือนแหลมสูงก็ดังขึ้นสะท้อนก้องในโสตประสาท *ตี๊ด! ตี๊ด! ตี๊ด!* หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน กราฟฟิกจำลองโครงสร้างอาคารเริ่มสั่นไหวและปรากฏรอยร้าวสีดำพาดผ่านกลางแปลนพิมพ์เขียวแผ่นแรกอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังฉีกทึ้งผลงานชิ้นเอกของเธอให้แหลกเป็นจุล "เกิดอะไรขึ้น!" กรณ์ผุดลุกขึ้นยืนโดยสัญชาตญาณ แรงสั่นสะเทือนเบาๆ เริ่มแผ่มาจากพื้นผิวคอนกรีตใต้ฝ่าเท้า ลิฟต์แก้วด้านนอกสำนักงานส่งเสียงกรี๊ดร้องของโลหะที่บิดเบี้ยว ลลิลขบกรามแน่น เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือบางกำปากกาในมือแน่นจนข้อต่องอขาว ความพยายามตลอดสามเดือนในการออกแบบโครงการเวทมนตร์ครั้งใหญ่ที่สุดในรอบทศวรรษกำลังจะพังทลายลงต่อหน้าต่อตาด้วยความผิดพลาดที่เธอหาเหตุผลทางวิทยาศาสตร์มารองรับไม่ได้อย่างนั้นหรือ ในวินาทีที่ความกดอากาศในห้องลดฮวบลงจนแก้วกาแฟบนโต๊ะสั่นระริก ประตูห้องทำงานไม้สักทองก็ถูกผลักเปิดออกช้าๆ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้มก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชด ราวกับแรงโน้มถ่วงรอบตัวเขาถูกควบคุมไว้อย่างสมบูรณ์แบบ เส้นผมสีดำสนิทรับกับใบหน้าคมคายที่ติดจะนิ่งสนิทและดวงตาคู่คมที่ราวกับมองทะลุปรุโปร่งไปถึงแก่นแท้ของสรรพสิ่ง คณินปรากฏกายขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความยินดี แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในทุกสถานการณ์ "พิมพ์เขียวแผ่นแรกมักจะงงงวยเสมอ หากสถาปนิกผู้สร้างจงใจเมินเฉยต่อลมหายใจของแผ่นดิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำน่าฟังเอื้อnเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า ทว่าก้องกังวานไปทั่วห้อง ลลิลหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความระแวงและไม่สบอารมณ์ "คุณเป็นใคร และเข้ามาในสำนักงานส่วนตัวของฉันได้อย่างไร เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไปไหนกันหมด" คณินไม่ตอบคำถาม เธอเห็นเพียงปลายนิ้วเรียวยาวของเขาที่เคาะลงบนอากาศเบาๆ สามครั้ง หน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงที่กำลังจะระเบิด กลับหยุดนิ่งสนิทลงทันทีราวกับถูกมนต์สะกด รอยร้าวสีดำบนพิมพ์เขียวเลือนหายไป กลายเป็นตัวเลขพิกัดดวงดาวและแผนผังพลังงานลึกลับที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในตำราสถาปัตยกรรมเล่มไหน "ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการครับ คุณลลิล" คุณชายแห่งตระกูลนักพยากรณ์โบราณก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเธอ กลิ่นอายจางๆ ของไม้กฤษณาและสนธยากระจายตัวออกมารอบตัวเขา "ผมคือที่ปรึกษาพิเศษที่ระบบส่งมาช่วยคุณกอบกู้ตึกนี้... และดูเหมือนว่า เสาเอกต้นที่เจ็ดของคุณกำลังจะถล่มลงมาทับหัวคุณในอีกสามวินาทีข้างหน้านี้แล้วล่ะครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาเปิดหน้าแรกของพิมพ์เขียวแห่งโชคชะตาไปพร้อมกับลลิลนะคะ หวังว่าจะสนุกและตื่นเต้นไปกับบทแรกนี้ค่ะ!