ค่าพลังศูนย์ กับเด็คเริ่มต้นที่ว่างเปล่า

"ตราประทับสีเทา... ไม่มีสิทธิ์แม้กระทั่งจะถือครองเด็คระดับทองแดง" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของหัวหน้ากิลด์ฮันเตอร์เขตสามดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงหินอ่อน กลิ่นอายของความกดดันจากมานาเรดับสูงแผ่ซ่านจนทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดเสียดแท่น เรย์ยืนนิ่งสงบ ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่มองมาด้วยความสมเพชและเวทนา เอกสารสิทธิ์การเป็นฮันเตอร์ในมือถูกฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย โปรยปรายลงราวกับเกล็ดหิมะที่ไร้ค่า ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทและดวงตานิ่งสงบราวน้ำลึกไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวของเขาขยับจัดปกเสื้อคลุมสีมอๆ อย่างใจเย็น การถูกขับไล่ไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจ ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วย ‘ระบบการ์ดสวรรค์’ ซึ่งวัดมูลค่าชีวิตมนุษย์ด้วยตัวเลขค่าพลังและแรงค์เด็ค ค่าพลังเริ่มต้น ‘ศูนย์’ ของเรย์ก็ไม่ต่างอะไรกับก้อนหินริมทางที่แม้แต่สุนัขยังเมิน "เกะกะลูกตาเสียจริง เจ้าเด็กไม่มีมานา ไสหัวไปจากกิลด์ของเราซะ และจำใส่กะโหลกไว้ด้วยว่า ที่นี่ไม่มีพื้นที่ให้พวกขยะไร้แรงค์" หัวหน้ากิลด์สะบัดหน้าหนี พร้อมกับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่จากฝูงชนที่เริ่มแยกย้ายราวกับไม่อยากแม้แต่จะหายใจร่วมอากาศเดียวกับเขา เรย์ก้าวเท้าเดินออกมาจากประตูเหล็กกล้าของกิลด์ช้าๆ ฝีเท้าของเขาไม่ได้เร่งรีบหรือแสดงความท้อแท้ ภายใต้ร่มเงาของฮู้ดสีเข้ม สมองของเขากำลังคำนวณความน่าจะเป็นของชีวิตในอีกสามสิบวันข้างหน้าอย่างรวดเร็ว การไม่มีกิลด์สนับสนุนหมายถึงการสูญเสียสิทธิ์ในการเข้าถึงดันเจี้ยนระดับสูง แต่ในทางกลับกัน... มันก็หมายถึงอิสรภาพที่หลุดพ้นจากระบบการรีดไถผลึกมานาของพวกเบื้องบนเช่นกัน "ข้าว่าท่านคำนวณพลาดไปหน่อยนะ เรย์" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือด้วยความกังวลดังขึ้นจากมุมมืดของตรอกแคบข้างกิลด์ เอลาร่า อดีตองครักษ์หญิงผู้สูญเสียยศฐาบรรดาศักดิ์และตราสัญลักษณ์ประจำตระกูล เอนกายพิงผนังอิฐสีหม่น มือเรียวหนากุมด้ามดาบใหญ่อย่างคุ้นชิน ดวงตาคมกริบกวาดมองรอบตัวด้วยสัญชาตญาณนักรบที่ยังคงตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา "พลาดตรงไหนหรือ เอลาร่า" เรย์หันไปเลิกคิ้วมองสหายสาว มุมปากหยักยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดา "ตรงที่ท่านควรจะต่อhซะหน่อย อย่างน้อยก็เพื่อศักดิ์ศรี" เอลาร่าถอนหายใจ พลางยื่นถุงหนังบรรจุขนมปังแห้งและน้ำสะอาดให้ "ข้าไม่อยากเห็นท่านยอมก้มหัวให้พวกสุนัขรับใช้หรอกนะ" "ศักดิ์ศรีซื้อขนมปังไม่ได้หรอกนะ เอลาร่า" เรย์รับถุงน้ำมาเปิดจิบเบาๆ "อีกอย่าง การต่อสู้กับพวกมีมานาล้นเหลือโดยที่เด็คในมือว่างเปล่า มันไม่ใช่ความกล้าหาญ... มันคือความโง่เขลาต่างหาก" สหายสาวแค่นเสียงในลำคออย่างหมั่นไส้ แต่ก็ยอมจำนนด้วยเหตุผล แม้นางจะเป็นโล่ที่แข็งแกร่งที่สุดในยามคับขัน แต่เรย์คือมันสมองที่คอยชี้ทางรอดให้เสมอตลอดสามปีที่ผ่านมา ทว่าในยามนี้ เมื่อมองไปยังมือเปล่าของชายหนุ่ม นางก็อดใจหายไม่ได้ "แล้วตอนนี้... เราจะไปไหนกันต่อ เด็คเริ่มต้นที่ทางการแจกให้ ท่านก็ถูกยึดคืนไปหมดแล้ว" เรย์ไม่ได้ตอบทันที เขาก้มมองฝ่ามือซ้ายของตนเอง ที่ซึ่งรอยสักรูปการ์ดจางๆ เคยปรากฏอยู่ ทว่าตอนนี้มันว่างเปล่า ไร้ซึ่งพันธะใดๆ กับระบบสวรรค์ "ไปซากปรักหักพังเขตเจ็ด" เรย์เอ่ยขึ้นเรียบๆ เอลาร่าเบิกกว้างด้วยความตกใจ "เขตเจ็ด? ที่นั่นถูกปิดตายเพราะคลื่นมานาวิปลาสเมื่อปีก่อน ไม่มีฮันเตอร์คนไหนกล้าเฉียดเข้าไปใกล้เพราะมันเต็มไปด้วยมอนสเตอร์ไร้แรงค์ที่กลายพันธุ์จนกัดกินมานาจนหมดสิ้น!" "นั่นแหละคือเหตุผลที่เราต้องไป" เรย์สบตากับสหายสาว นัยน์ตาสสีดำสนิทฉายประกายประหลาดที่ทำให้อารมณ์ของเอลาร่าสงบลงอย่างน่าประหลาด "ระบบมองว่าข้าเป็นศูนย์ เพราะระบบประเมินค่าจาก 'การ์ดที่มีคนค้นพบแล้ว' แต่ถ้าสิ่งที่ข้าตามหา... มันอยู่นอกเหนือสารบบของพวกมันเล่า?" ทั้งสองลอบเดินทางผ่านตรอกซอกซอยที่มืดมิดจนกระทั่งหลุดพ้นจากเขตกำแพงเมืองชั้นนอก ซากปรักหักพังเขตเจ็ดปรากฏอยู่เบื้องหน้า ราvกับซากกระดูกของอารยธรรมโบราณที่ถูกลืมเลือน บรรยากาศหนทึบและเต็มไปด้วยไอหมอกสีม่วงจางๆ ที่ส่งกลิ่นอายอันตราย เรย์ก้าวเท้าเหยียบลงบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยเศษซากการ์ดเวทมนตร์ที่แตกละเอียด ทันใดนั้นเอง สัญชาตญาณบางอย่างก็ร้องเตือน เอลาร่าชักดาบออกจากฝักทันที เสียงคำรามต่ำๆ ดังมาจากความมืดเบื้องหน้า ดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นท่ามกลางหมอกหนา—หมาป่าเงาคลั่งระดับสาม ที่ถูกดึงดูดด้วยกลิ่นอายของมนุษย์! "ระวังตัว!" เอลาร่าก้าวขึ้นมาขวางหน้า เรย์ไว้ ร่างกายกำยำในชุดเกราะหนังเตรียมพร้อมรับแรงกระแทก แต่เรย์กลับยกมือขึ้นห้ามด้วยท่าทีเยือกเย็น สายตาของเขาไม่ได้มองฝูงหมาป่าเงาคลั่งเหล่านั้น แต่มันกำลังจ้องมองไปยังแท่นหินโบราณที่ตั้งอยู่ใจกลางซากปรักหักพัง ซึ่งมีแสงสีครามจางๆ เรืองรองลอดผ่านซากอิฐที่พังทลาย "ไม่ใช่หมาป่าพวกนั้นหรอก เอลาร่า..." เรย์พึมพำเบาๆ ขณะก้าวเท้าเดินผ่านร่างของสหายสาวตรงไปยังแท่นหินโบราณราวกับถูกสะกดจิต "เรย์! หยุดนะ มันอันตราย!" เอลาร่าร้องเตือนด้วยความตกใจ แต่เรย์ไม่ได้สนใจ นิ้วมือของชายหนุ่มเอื้อมไปสัมผัสกับแผ่นหินที่ฝังอยู่ใต้ดินลึก ทันทีที่ปลายนิ้วแตะโดน พื้นดินรอบตัวก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ไอมานาสีดำสนิทพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าจนเกิดเป็นวงแหวนเวทมนตร์ขนาดยักษ์ที่ไร้บันทึกในตำราเล่มใดบนโลกใบนี้! ฝูงหมาป่าเงาคลั่งที่เคยพุ่งเข้ามาต่างพากันหมอบกราบลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวต่อแรงกดดันที่แท้จริง เอลาร่าอ้าปากค้าง สมองขาวโพลนเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังงานมหาศาลที่กำลังตื่นขึ้น [ติ๊ง!] เสียงแจ้งเตือนจักรวาลที่ดังขึ้นในหัวของเรย์ ไม่ใช่เสียงสังเคราะห์ใสๆ แบบที่ฮันเตอร์ทุกคนคุ้นเคย แต่มันเป็นเสียงก้องกังวานราวกับเสียงคำรามของเทพเจ้าโบราณ [ตรวจพบผู้ถือครองที่เหมาะสม...] [ระบบภารกิจล้มกระดานเทพเจ้า (God-Slayer Deck System) ทำการปลุกเสร็จสมบูรณ์] [ท่านได้รับเด็คเริ่มต้นระดับสูงสุดที่ถูกผนึก: "ดิ-อาร์ไคฟ์แห่งปฐมกาล" (The Primordial Archive)] [คำเตือนจากระบบ: ยินดีต้อนรับสู่เกมกระดานที่แท้จริง, ผู้เล่นหมายเลขศูนย์... การเดิมพันด้วยชีวิตของท่าน ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ณ บัดนี้] ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับกลยุทธ์และการเติบโตครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!