ความลับที่หลุดไปกับแอปฯ อัปเดต

"พรีมบอกแล้วนะคะว่าคานไม้โอ๊คชิ้นนั้นต้องขัดด้วยมือ ไม่ใช่เอาเข้าเครื่องไสไฟฟ้าแบบมักง่าย! ถ้าขัดแรงเกินไป ลายไม้ธรรมชาติมันจะหายหมดนะคะคุณวิศวกรสายคราฟต์!" เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังลอดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบที่เคลือบด้วยลิปสติกสีพีชอ่อน พรีมยืนกอดอกแน่นในชุดสูทเข้ารูปสีเบจที่ดูเนี๊ยบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แตกต่างจากสภาพรอบตัวโดยสิ้นเชิง เพราะตอนนี้เรากำลังยืนอยู่กลางโรงงานเฟอร์นิเจอร์สุดอาร์ตที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของขี้เลื่อย เศษไม้หอม และคราบน้ำมันเครื่อง คนถูกบ่นอย่าง 'คิน' ไม่ได้มีท่าทีสะทกสะทถ้านเลยแม้แต่น้อย วิศวกรหนุ่มเจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปวิศวะพับแขนเสื้อขึ้นจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดโปนตามสไตล์ผู้ชายทำงานช่าง เขากำลังใช้กระดาษทรายเบอร์ละเอียดลูบไล้ไปบนผิวไม้ด้วยความทะนุถนอม ราวกับกำลังเกลี่ยแก้มเด็กทารก คินเงยหน้าขึ้นจากชิ้นงาน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดูล้อเลียน ระคนเอ็นดูระคนกวนประสาทส่งตรงมาให้เธอ "โธ่ คุณดีไซเนอร์ขา... ถ้าใช้มือขัดอย่างเดียว ชิ้นงานนี้คงเสร็จทันชาติหน้าพอดikครับ... เอ้ย! พอดibreสิคะ งานนี้ลูกค้าเร่งจะตาย คุณก็รู้" คินจงใจแกล้งหลุดคำว่า 'ครับ' ออกมาครึ่งคำก่อนจะแก้เขินด้วยการส่งยิ้มยิงฟันขาวมาให้ "นี่คุณ! เลิกกวนประสาทพรีมสักวันจะได้ไหมคะเนี่ย! เราทำงานร่วมกันมาสามเดือนแล้วนะ ทำไมคุณถึงชอบขัดใจพรีมในทุกเรื่องเลยเล่า!" พรีมเท้าสะเอว หน้าตึงงอด้วยความหงุดหงิด เธอเกลียดที่สุดคือความไม่เป็นระเบียบและความนอกลู่นอกทาง แต่วิศวกรหนุ่มคนนี้กลับทำลายทุกกฎเกณฑ์ความเป๊ะของเธอจนพังไม่เป็นท่า "ก็เพราะเวลาที่คุณทำหน้ายุ่งเหมือนตูดแมวแบบนี้... มันน่ารักจนผมอยากแกล้งต่อเรื่อยๆ น่ะสิครับ" คินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นติดจะแหบพร่าเล็กน้อยตามประสาคนสูบบุหรี่จัด (ถึงแม้พรีมจะเคยบ่นจนเลิกไปได้ครึ่งซองแล้วก็ตาม) เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนพรีมต้องผถะถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ "ถอยไปเลยนะคะ! ใครน่ารักกัน ทุเรศที่สุด!" พรีมรีบยกมือขึ้นดันแผงอกแกร่งที่กั้นอยู่ตรงหน้า ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดลงจนได้กลิ่นหอมสะอาดๆ ของสบู่ผสมกลิ่นไม้จันทน์หอมจางๆ จากตัวเขา หัวใจเจ้ากรรมในอกข้างซ้ายดันเต้นรัวผิดจังหวะเสียอย่างนั้น ให้ตายเถอะ... ผู้ชายอะไร ทั้งปากร้าย กวนประสาท และอันตรายต่อระบบประสาทสัมผัสของเธอเป็นบ้า! พรีมสะบัดหน้าหนีจากสายตากรุ้มกริ่มคู่นั้น คว้ากระเป๋าถือหนังแท้ราคาแพงขึ้นมาสะพายไหล่ "พรีมขอตัวกลับไปเคลียร์แบบที่ออฟฟิศก่อนดีกว่าค่ะ อยู่ตรงนี้นานๆ เดี๋ยวเส้นเลือดในสมองจะแตกตายเสียก่อน" "อ้าว จะรีบหนีไปไหนล่ะครับ คุณยังไม่ได้ตรวจงานโต๊ะกลางตัวนั้นเลยนะ" คินตะโกนไล่หลังด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ "ไม่อตรวจแล้วค่ะ! ให้คุณจัดการตามใจชอบเลย พรีมยอมแพ้คุณแล้ว!" พรีมจ้ำอ้าวเดินหนีออกมาจากโซนปฏิบัติาน ทิ้งเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของคินไว้เบื้องหลัง เธอรีบสาวเท้าก้าวขึ้นมานั่งพักหายใจหอบเหนื่อยอยู่บนเบาะนุ่มของรถยนต์ส่วนตัวคันเก่ง ปิดประตูกระแทกเบาๆ เพื่อระบายความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอก มือเรียวบางสั่นระริกเล็กน้อยหยิบโทรศัพท์มือถือราคาแพงออกมาจากกระเป๋า หน้าจอสว่างวาบขึ้นเพราะมีแจ้งเตือนข้อความเด้งรัวเป็นชุด แต่ไม่ใช่จากไลน์กลุ่มงาน... มันคือแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไดอารีดิจิทัลส่วนตัวที่เธอเพิ่งดาวน์โหลดมาทดลองใช้เมื่อสัปดาห์ก่อน *“DiaryMe - ซิงค์ข้อมูลอัตโนมัติกับอุปกรณ์อัจฉริยะรอบตัวคุณสำเร็จแล้ว”* พรีมขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง แอปฯ บ้าอะไรเนี่ย ทำไมจู่ๆ ถึงซิงค์ข้อมูลเองโดยที่เธอไม่ได้กดอนุญาต? ปกติแล้วเธอเป็นคนระมัดระวังเรื่องความเป็นส่วนตัวและความปลอดภัยของข้อมูลในโทรศัพท์มือถือเป็นที่สุด ไดอารี่เล่มนี้เธอตั้งใจเขียนระบายความรู้สึกส่วนตัวล้วนๆ ชนิดที่เรียกว่า 'ความลับสุดยอด' ที่ต่อให้เอาปืนมาจ่อหัวก็ไม่มีวันปริปากบอกใครเด็ดขาด โดยเฉพาะเรื่องของ... วิศวกรปากร้ายคนนั้น นิ้วเรียวรีบกดเข้าไปในแอปพลิเคชันเพื่อตรวจสอบการตั้งค่าความเป็นส่วนตัว หัวใจเริ่มเต้นรัวด้วยความสังหรณ์ใจแปลกๆ บรรยากาศภายในรถที่เงียบสงบกลับทำให้เสียงหัวใจของเธอดังก้องกังวานจนน่ากลัว หน้าจอแสดงสถานะ: *“การแชร์ไดอารี่สาธารณะ: เปิดใช้งาน”* พรีมเบิกตากว้างจนแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ *เปิดใช้งานเหรอ?! ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!* เธอกวาดสายตาอ่านบรรทัดถัดไปอย่างรวดเร็วด้วยมือที่สั่นเทา และนั่นคือวินาทีที่ทำให้เลือดในกายของเธอย็เย็นเฉียบลงไปถึงไขกระดูก *“ข้อความล่าสุดของคุณถูกส่งต่อไปยังอุปกรณ์สมาร์ทวอทช์ของ 'Khin.Egr' เรียบร้อยแล้ว”* *ตึ้ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นแทรกความเงียบ เสียงนั้นมันช่างบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท ราวกับเสียงระฆังแห่งความหายนะที่กำลังดังขึ้นประกาศชัยชนะของซาตาน พรีมก้มมองหน้าจอค้างเติ่ง สมองประมวลผลข้อความที่เธอเพิ่งเขียนระบายความรู้สึกในไดอารี่ไปเมื่อตอนพักเที่ยง... ข้อความสารภาพรักที่เต็มไปด้วยความอึดอัด คลุมเครือ และพรั่งพรูไปด้วยความรู้สึกที่เธอพยายามเก็บซ่อนไว้มานานแสนนาน *‘จริงๆ แล้ว... ที่พรีมต้องทำเป็นเก๊กใส่คุณคินทุกวัน เพราะพรีมกลัวเหลือเกินค่ะ กลัวว่าถ้าเผลใจไปมากกว่านี้ พรีมจะไม่มีทางรักษาหัวใจตัวเองเอาไว้ได้เลย... พรีมเกลียดรอยยิ้มของคุณ เกลียดสายตาคู่นั้น และเกลียดที่ตัวเองเผลอ... รักคุณเข้าแล้วจริงๆ นะคะ’* ข้อความนั้น... มันถูกส่งไปโชว์หราอยู่บนหน้าจอสมาร์ทวอทช์ที่คินสวมติดข้อมืออยู่ตลอดเวลา... และป่านนี้ เขาคงกำลังยืนอ่านมันด้วยรอยยิ้มมุมปากกวนๆ นั้นอย่างแน่นอน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดหน้าสมุดบันทึกสีน้ำตาลเพื่อร่วมลุ้นและเขินไปกับพรีมและคุณคินนะคะ!