นาฬิกาทรายบนหัวคนตาย

“ถอยออกไปให้ห่างจากศพ อย่าให้รองเท้าของคุณทำลายหลักฐานจนกว่าเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานจะมาถึง” เสียงเข้มงวดนั้นไม่ใช่เสียงของตำรวจ แต่เป็นเสียงของ ‘รินทร์’ ชายหนุ่มในชุดลำลองสีเข้มที่ยืนตระหง่านอยู่กลางโถงทางเดินคอนโดมิเนียมหรูใจกลางกรุง เขาสวมถุงมือยางสีขาวสะอาดตา ตัดกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจนน่าเวียนหัว “รินทร์! ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าคุณเป็นแค่พลเมืองดี อย่าทำตัวเหมือนเจ้าพนักงาน!” เสียงตะโกนของเจ้าหน้าที่ตำรวจสายตรวจวัยกลางคนดังแทรกขึ้นมา แต่รินทร์ไม่แม้แต่จะปรายตาไปมอง เขากำลังจ้องมอง ‘บางอย่าง’ ที่อยู่เหนือศีรษะของร่างไร้วิญญาณบนพื้น บนหมวกแก๊ปสีดำของชายผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกแทงจนจมกองเลือด รินทร์ไม่ได้เห็นแค่รอยหยดเลือด แต่เขามองเห็นตัวเลขสีแดงฉานโปร่งแสงที่กำลังเต้นตุบๆ ราวกับจังหวะหัวใจที่พยายามจะยื้อยุดกับความว่างเปล่า [ 00 : 00 : 04 ] ตัวเลขนั้นลดลงทีละวินาทีอย่างเลือดเย็น รินทร์ขมวดคิ้วแน่น สติสัมปชัญญะของเขาเริ่มทำงานด้วยตรรกะที่คนทั่วไปเข้าไม่ถึง เขาไม่ใช่คนทรงเจ้า ไม่ใช่นักต้มตุ๋นที่มองเห็นวิญญาณ แต่เขาคือคนที่มี ‘เนตรนับถอยหลัง’ ทุกคนที่เขาพบเห็นจะมีนาฬิกาทรายส่วนตัวปรากฏขึ้นเหนือหัวเสมอ และวินาทีที่มันเหลือศูนย์... คือวินาทีที่คนผู้นั้นต้องดับสูญ [ 00 : 00 : 03 ] “หลบไป!” รินทร์ตะโกนก้องก่อนจะพุ่งตัวไปกระชากร่างของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังก้มลงตรวจค้นกระเป๋าสตางค์ผู้ตายให้กระเด็นออกมา *เคร้ง!* มีดสั้นที่ทำจากเหล็กอาคมสีดำสนิทพุ่งลงมาจากช่องระบายอากาศด้านบน ปักลงในจุดที่ศีรษะของตำรวจนายนั้นเคยอยู่เพียงเสี้ยววินาที [ 00 : 00 : 02 ] ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ผู้คนในที่เกิดเหตุต่างตะลึงงัน รินทร์หอบหายใจถี่ สายตาของเขาไม่ได้มองไปที่มีดเล่มนั้น แต่มองไปที่ตัวเลขที่เปลี่ยนไป [ 00 : 00 : 01 ] “มันยังไม่จบ...” รินทร์พึมพำ น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงความตื่นตัวระดับสูงสุด [ 00 : 00 : 00 ] ทันทีที่ตัวเลขหายไป ร่างไร้วิญญาณที่ควรจะนอนนิ่งกลับขยับไหว นิ้วมือที่หักผิดรูปเริ่มจิกพื้นคอนกรีต ดวงตาที่ปิดสนิทเปิดโพลงขึ้น เผยให้เห็นนัยน์ตาสีดำสนิทไร้ตาดำขาว มันไม่ใช่การฟื้นคืนชีพของมนุษย์ แต่เป็นการถูก ‘ควบคุม’ โดยพลังงานบางอย่างที่รินทร์คุ้นเคยดี “นั่นมันอะไรกันวะ!” ตำรวจสายตรวจคนเดิมชักปืนออกมาด้วยมือที่สั่นเทา “อย่าใช้ปืนครับ กระสุนทำอะไรเขาไม่ได้... หรือจะให้พูดให้ถูกคือ มันทำอะไรไม่ได้ตั้งแต่แรกแล้ว” รินทร์ก้าวไปข้างหน้า ประจันหน้ากับสิ่งที่เคยเป็นศพ “สิ่งที่คุมเขาอยู่คือไสยเวทระดับต่ำ แต่มันถูกออกแบบมาให้ล่อเหยื่อในที่ที่คนพลุกพล่านที่สุด” ในจังหวะนั้นเอง รองเท้าบูทหนังสีดำคู่งามก็ก้าวผ่านฝูงชนเข้ามา เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นดังก้องเป็นจังหวะหนักแน่น ‘สารวัตรจันทร์’ ปรากฏตัวขึ้นในชุดนอกเครื่องแบบ เธอปัดเส้นผมที่ปรกหน้าออก เผยให้เห็นแววตาเฉียบคมที่ซ่อนความดุดันไว้ใต้ความใจเย็น “บอกฉันมาสิรินทร์...” จันทร์หยุดยืนข้างชายหนุ่ม กวาดสายตามองความผิดปกติที่เกิดขึ้น “ศพนี้ตายมาแล้วกี่ชั่วโมง? และทำไมคุณถึงรู้ว่ามีดนั่นจะตกลงมา” รินทร์หันไปมองคู่คิดของเขา “ตายมาแล้วสามชั่วโมงครับสารวัตร แต่ ‘เงื่อนไข’ ของมันเพิ่งเริ่มทำงานตอนที่ผมก้าวเข้ามาในตึกนี้” “คุณหมายความว่า...” “หมายความว่าคนฆ่าไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตของเขา แต่มันต้องการให้ ‘ผม’ มาเห็นเหตุการณ์นี้” รินทร์ชี้ไปที่ตัวเลขที่เริ่มปรากฏขึ้นใหม่ แต่มันไม่ได้อยู่บนหัวของศพ แต่มันกำลังปรากฏขึ้นเหนือหัวของ... สารวัตรจันทร์ [ 00 : 12 : 30 : 00 ] รินทร์นิ่งอึ้ง ระยะเวลาสิบสองชั่วโมง... นี่คือเวลาตายของคนตรงหน้าเขาหรือ? “รินทร์? คุณเงียบไปทำไม” จันทร์เริ่มสังเกตเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของอีกฝ่าย รินทร์สูดหายใจลึก เขาจำต้องเก็บงำเรื่องเวลาตายของจันทร์ไว้ก่อน ความขัดแย้งในใจถูกกดทับด้วยความเยือกเย็น “ผมว่าเราต้องรีบตรวจสอบรอยสักที่ข้อมือของศพนี้ครับสารวัตร ผมเดาว่ามันคือลายเซ็นของคนที่กำลังเชิญชวนให้เราเข้าไปในกรงขัง” ขณะที่ทั้งสองกำลังก้มลงสำรวจศพ หน้าจอโปร่งแสงสีฟ้าครามก็เด้งขึ้นมาในสายตาของรินทร์ ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่มีใครเห็นนอกจากตัวเขาเอง **[แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจระดับ SSS เริ่มต้นขึ้น]** **[ภารกิจ: หยุดยั้งพิธีกรรม "นาฬิกาทรายโลหิต" ก่อนที่ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องทั้ง 3 จะสิ้นใจ]** **[คำเตือน: คุณเป็นเป้าหมายถัดไปของผู้อยู่เบื้องหลัง หากล้มเหลว พลังเนตรของคุณจะถูกดึงออกและดับสูญตลอดกาล]** เสียงแจ้งเตือนที่เย็นเยียบดังขึ้นในโสตประสาทของรินทร์ พร้อมกับการขยับตัวของศพที่เริ่มคลานเข้าหาพวกเขาด้วยท่าทางบิดเบี้ยวผิดมนุษย์ รินทร์หยิบยันต์สีขาวขึ้นมาในมือพร้อมเตรียมรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด เขาหันไปมองจันทร์ที่ยังไม่รู้ตัวว่าความตายกำลังไล่ล่าเธออยู่ “สารวัตร... ครั้งนี้อาจจะหนักกว่าทุกครั้ง เตรียมตัวให้ดีนะครับ” ในจังหวะนั้นเอง ไฟทางเดินทั้งแถบก็ดับวูบลงพร้อมกัน บรรยากาศกดดันพุ่งสูงถึงขีดสุดเมื่อเสียงกระซิบปริศนาดังมาจากความมืดมิดรอบตัวพวกเขา "รินทร์... นายมองเห็นเลขของฉันไหม?" เสียงนั้นไม่ใช่เสียงคนตาย แต่มันคือเสียงของคนใกล้ตัวที่สุดที่เพิ่งก้าวเข้ามาสมทบในเงามืด... --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนะครับ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ ด้วยความเคารพ เข็มทิศมองวิญญาณ