แอปพลิเคชันหลอนในโทรศัพท์มือถือ

"ถ้าคุณจะหาคำตอบจากตรรกะเดิมๆ ในสถานที่ที่มีกลิ่นอายของความตายแบบนี้ ผมแนะนำให้คุณเลิกตั้งแต่วินาทีนี้เลยดีกว่าครับ" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอื้ออึงของสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินช่วงชั่วโมงเร่งด่วน รันกระชับกระเป๋าเป้ในมือแน่น สายตาคมกริบกวาดมองกลุ่มควันสีเทาจางๆ ที่ลอยวนเวียนอยู่รอบเสาต้นที่สามของชานชาลา ซึ่งในสายตาของคนทั่วไปมันอาจเป็นเพียงไอน้ำจากเครื่องปรับอากาศ แต่นั่นไม่ใช่สำหรับเขา รันก้มหน้ามองหน้าจอสมาร์ทโฟนที่ติดตั้งซอฟต์แวร์พิเศษที่เขาเขียนขึ้นเอง—โปรเจกต์ลับที่เขาเรียกมันว่า 'วิเคราะห์อาถรรพ์' รหัสโปรแกรมกำลังรันตัวเลขดุจสายฝนที่ตกลงบนพื้นดิจิทัล ตัวเลขที่ควรจะเป็นสัญญาณอินเทอร์เน็ตหรือข้อมูลตำแหน่ง GPS กลับกระโดดขึ้นไปแตะระดับที่ผิดปกติ มันพุ่งทะลุขีดจำกัดจนหน้าจอเริ่มสั่นไหว "ศิลา คุณเห็นตัวเลขพวกนั้นไหม?" รันถามโดยไม่หันไปมองชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนที่ยืนพิงเสาอยู่ข้างหลัง ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาหยิบลูกประคำไม้เก่าคร่ำคร่าขึ้นมาหมุนเล่นพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ "คนธรรมดามองเห็นแค่ฝูงชนที่เร่งรีบ แต่คนแบบเรา... กลับเห็นรอยแยกที่พวกมันฝังตัวอยู่ รันครับ ในโลกที่เต็มไปด้วยข้อมูล คุณดันเลือกจะวิเคราะห์ 'ขยะ' ที่หลุดมาจากมิติอื่นเนี่ยนะ? ใจกล้าดีนี่" รันไม่ตอบ เขาจดจ่ออยู่กับการปัดหน้าจอ แอปพลิเคชันประหลาดที่เขาเผลอโหลดมาจากฟอรัมมืดในคืนก่อนหน้าจู่ๆ ก็เด้งหน้าต่างโปร่งแสงขึ้นมาตรงกลางหน้าจอ มันไม่ใช่ UI ของระบบปฏิบัติการทั่วไป แต่มันคือโครงข่ายเรขาคณิตที่ซ้อนทับลงบนภาพถ่ายสดจากกล้องมือถือ [ระบบตรวจพบ: พลังงานตกค้างระดับต่ำ (E-Class) กระจายตัวในรัศมี 5 เมตร] [คำเตือน: โปรดระวังวัตถุที่อาจมีประจุลบสูงส่งผลต่อกระแสประสาท] รันขมวดคิ้ว มือที่ถือโทรศัพท์เย็นเฉียบขึ้นมาฉับพลัน เขาสังเกตเห็นหญิงสาวคนหนึ่งในชุดทำงานที่ยืนนิ่งอยู่หน้าเส้นเหลืองเหลือง เธอไม่ได้มีท่าทีเร่งรีบเหมือนคนอื่น แต่นิ้วมือของเธอที่สั่นเทาขณะจับราวเหล็กนั้น... มีเส้นสายสีดำประหลาดเลื้อยพันเหมือนเถาวัลย์เน่าเปื่อย "ศิลา ดูผู้หญิงคนนั้นสิ" รันกระซิบ "ไม่ใช่แค่พลังงานตกค้าง แต่มันกำลัง 'กิน' พลังชีวิตเธอ" ศิลาหรี่ตาลง ใบหน้าที่เคยดูขี้เล่นเปลี่ยนเป็นแววตาดุดันขึ้นทันที "อย่าเข้าไปใกล้ รัน! นั่นไม่ใช่สิ่งที่นักวิเคราะห์อย่างคุณจะจัดการด้วยสมการได้ มันคือ 'ปรสิตอาคม' สายเลือดของเธออาจจะกำลังถูกดูดกลืน" ก่อนที่รันจะทันได้ตอบโต้อะไร เสียงประกาศเตือนภัยของรถไฟฟ้าดังขึ้นขัดจังหวะ ทันใดนั้น หน้าจอในมือของรันก็สว่างวาบขึ้นด้วยสีแดงฉาน แอปพลิเคชันประหลาดตัวเดิมแสดงข้อความใหม่ที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก [ตรวจพบตัวแปรแทรกซ้อน: เจ้าของพลังงานกำลังระเบิดตัวตน] [ระดับความอันตราย: SSS - ภัยพิบัติในพื้นที่ปิด] [เงื่อนไขภารกิจ: หากคุณไม่จัดการ 'จุดกำเนิด' ภายใน 60 วินาที พื้นที่นี้จะกลายเป็นรอยแยกที่ไม่มีวันปิดตาย] รันมองเห็นความจริงที่ซ่อนอยู่หลังภาพลวงตา ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ยืนนิ่งเฉย แต่เธอกำลังสั่นไหวราวกับภาพกราฟิกที่ค้างบั๊ก ร่างกายของเธอค่อยๆ โปร่งใสจนเห็นมวลสารสีดำที่หมุนวนอยู่ภายในเหมือนพายุทอร์นาโดขนาดจิ๋วที่กำลังจะขยายตัว "ศิลา... เราหนีไม่ได้แล้ว" รันพูดเสียงเรียบ แม้ในใจจะพายุคลั่ง "ถ้าผมปล่อยให้พื้นที่นี้พังทลาย ข้อมูลมิตินี้จะหายไปพร้อมกับชีวิตคนนับร้อยที่นี่" ศิลาชักมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมาอย่างรวดเร็ว "เอาสิ นายนักวิเคราะห์! งั้นก็แสดงให้ดูหน่อยว่าตรรกะง่อยๆ ของนาย จะเอาชนะกฎของไสยศาสตร์ได้ยังไง!" รันกดปุ่ม 'Execute' บนหน้าจอแอปพลิเคชัน เสียงสัญญาณเตือนดังลั่นสนั่นหูคล้ายเสียงไซเรนจากนรก พลันนั้น ความมืดมิดก็เข้าครอบงำชานชาลาทั้งชานชาลา ราวกับมีใครบางคนกระชากปลั๊กไฟของโลกใบนี้ทิ้งไป ในความมืดที่ไร้แสงสว่างนั้นเอง เสียงกระซิบเย็นเยียบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหูรัน "ยินดีต้อนรับสู่โลกความเป็นจริง... ที่นายพยายามหลีกหนีมาตลอด รัน" รันเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสีดำขนาดมหึมาค่อยๆ ก้าวออกมาจากรอยแยกหลังร่างของผู้หญิงคนนั้น มันไม่ใช่แค่ปรสิต แต่มันคือสิ่งที่อยู่เหนือการวิเคราะห์ใดๆ ที่เขาเคยรู้จักมาทั้งชีวิต! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในก้าวแรกของปริศนาบทนี้ครับ เพชรตาเสือโบราณ