การปรากฏตัวของคนแปลกหน้า

แรงดึงมหาศาลจากเบื้องล่างกระชากข้อเท้าขวาของผมจนเซถลา เข่ากระแทกกระแทกพื้นคอนกรีตดิบที่เต็มไปด้วยฝุ่นผง แรงปะทะนั้นเฉียบพลันจนผมแทบไม่มีเวลาแม้แต่จะส่งเสียงอุทานออกมา เสาสะพานเหล็กเส้นที่โผล่พ้นซากปูนทำหน้าที่เหมือนกรงเล็บธรรมชาติ มันไม่ได้คมกริบ แต่มันเหนี่ยวรั้งผมไว้ด้วยน้ำหนักและแรงโน้มถ่วงที่คำนวณด้วยฟิสิกส์อันโหดร้าย "อย่าขยับ!" เสียงตวาดก้องของอาจารย์วิภาดาดังแทรกเสียงลมหวีดหวิวในโครงสร้างตึกร้าง เธอมิได้เพียงแค่ยืนมอง แต่วินาทีที่พื้นยุบตัวลงไปเป็นหลุมลึกสามเมตร ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปสีเข้มของเธอกลับพุ่งเข้ามาหาผมด้วยความเร็วที่ขัดกับหลักชีววิทยา มือเรียวบางคว้าเข้าที่คอเสื้อด้านหลังของผมแล้วดึงกระชากกลับมาสุดแรง แรงเหวี่ยงนั้นทำให้ผมหลุดพ้นจากการเกาะกุมของสิ่งที่อยู่ใต้หลุมพรางได้อย่างเฉียดฉิว *ตุบ!* ร่างของผมกลิ้งหลุนๆ ไปกระแทกกับผนังอิฐมอญเปลือยที่ยังไม่ได้ฉาบปูน กลิ่นอับชื้นของราและดินเก่าคละคลุ้งจนแสบจมูก ผมหอบหายใจถี่กระชั้น เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มแผ่นหลัง สายตาคมกวาดมองไปยังหลุมยุบเบื้องหน้าทันทีด้วยสัญชาตญาณของสถาปนิกผู้ตรวจโครงสร้าง ตรงรอยแยกของพื้นคอนกรีตเสริมเหล็กหนา 20 เซนติเมตรนั้น ไม่มีร่องรอยของการทรุดตัวตามธรรมชาติ "ความเค้นเฉือน (Shear Stress) เป็นศูนย์..." ผมพึมพำกับตัวเองด้วยความตื่นตระหนก ข้อมูลในหัวประมวลผลอย่างรวดเร็ว "คอนกรีตบริเวณนี้ไม่ได้แตกหักเพราะรับน้ำหนักเกิน แต่ถูกตัดขาดด้วยแรงดันมหาศาลจากข้างล่าง... เหมือนมีบางอย่างเจาะทะลวงขึ้นมาอย่างจงใจ" "คุณอรุณ คุณกำลังเล่นกับไฟ" เสียงของ ดร.วิภาดาเย็นเยียบและจริงจังกว่าทุกครั้ง เธอยืนค้ำหัวผมอยู่เบื้องหน้า มือทั้งสองข้างประสานกันแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว ดวงตาภายใต้กรอบแว่นทรงเหลี่ยมจ้องมองผมเขม็ง ไม่มีความตื่นตระหนกเหลืออยู่บนใบหน้าของเธอ มีเพียงความกังวลระคนโกรธเกรี้ยวที่ถูกเก็บกดไว้ ผมยันตัวลุกขึ้นยืนช้าๆปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า ก่อนจะสบตาเธอกลับด้วยความสงสัยที่อัดแน่นเต็มอก "อาจารย์ครับ เมื่อครู่มันคืออะไร... แล้วทำไมอาจารย์ถึงรู้ว่าที่นี่จะเกิดเรื่อง? คุณตามผมมาทำไมตั้งแต่แรก?" อาจารย์วิภาดาสูดหายใจเข้าลึกราวกับกำลังสะսսมพลังงานบางอย่าง เธอกวาดสายตามองไปรอบอาคารร้างชั้นที่ 12 ซึ่งยามนี้ความมืดเริ่มเข้าปกคลุมเนื่องจากแสงอาทิตย์ยามเย็นกำลังจะลับขอบฟ้า เงาของเสาปูนทอดยาวเป็นริ้วคล้ายซี่โครงของสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ "คุณเป็นสถาปนิกที่เก่งกาจ คุณเชื่อมั่นในแบบแปลน ตัวเลข และการคำนวณ" อาจารย์วิภาดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง เธอก้าวเข้าไปใกล้ขอบหลุมยุบที่ยังคงมีไอเย็นยะเยือกพวยพุ่งขึ้นมา "แต่ตึกหลังนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นด้วยกฎฟิสิกส์ที่คุณรู้จัก 'บริษัทพรหมประเสริฐ เอ็นจิเนียริ่ง' เมื่อสิบปีก่อนไม่ได้ล้มละลายเพราะพิษเศรษฐกิจอย่างที่รายงานการสอบสวนระบุหรอกนะ คุณอรุณ" ผมขมวดคิ้วแน่น ปมในอดีตเกี่ยวกับเหตุการณ์ตึกถล่มที่คร่าชีวิตเพื่อนร่วมงานและทำให้ผมสูญเสียความมั่นใจถูกกระตุกขึ้นมาทันที "อาจารย์หมายความว่ายังไง? มีเรื่องทุจริตโครงสร้างงั้นเหรอ?" "ไม่ใช่เรื่องวัสดุดด้อยคุณภาพ แต่มันคือเรื่องของ 'เขตแดน'" อาจารย์วิภาดาหันมามองผม แววตาของเธอลึกล้ำจนน่ากลัว "อาคารสูง 30 ชั้นแห่งนี้ถูกสร้างคร่อมทับบนจุดบรรจบของแนวแผ่นดินไหวโบราณ และที่สำคัญกว่านั้น... มันถูกออกแบบมาเพื่อเป็น 'กรงขัง' ไม่ใช่ที่ทำงาน" เธอก้าวเข้ามาประชิดตัวผม ชemสติปัญญาและความจริงจังในแววตานั้นทำให้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหวอีกครั้ง "ฟังผมให้ดีนะ คุณอรุณ" ดร.วิภาดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ยื่นมือมาแตะที่แขนเสื้อของผมเบาๆ เพื่อเน้นย้ำความสำคัญ "หยุดงานตรวจสอบโครงสร้างครั้งนี้ซะ เก็บแบบแปลนทั้งหมดลงกระเป๋า แล้วเดินออกไปจากที่นี่ตอนนี้ ก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดิน ไม่อย่างนั้น... คุณจะไม่เพียงแค่สูญเสียสติสัมปชัญญะเหมือนคนอื่นๆ แต่คุณจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างเหล็กเหล่านี้ไปตลอดกาล" บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านช่องหน้าต่างที่ไร้กระจกเกิดเป็นเสียงหวีดหิวคล้ายเสียงกระซิบของผู้คนนับร้อย ผมก้มมองรอยแตกของพื้นคอนกรีตอีกครั้ง ในฐานะสถาปนิก ผมถูกฝึกมาให้แก้ไขปัญหาโครงสร้างที่พังทลาย แต่ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง คำเตือนของอาจารย์วิภาดากำลังสั่นคลอนความเชื่อมั่นทั้งหมดที่ผมยึดถือมาตลอดชีวิต ผมสูดหายใจเข้าลึก ตัดสินใจสบตากับเธอตรงๆ โดยไม่หลบเลี่ยง "ถ้าผมถอยตอนนี้... แล้วเรื่องราวเบื้องหลังการตายของเพื่อนร่วมงานผม รวมถึงความลับที่ซ่อนอยู่ในตึกนี้ล่ะครับ ใครจะเป็นคนรื้อคอมพิวเตอร์และคำนวณมันออกมา?" อาจารย์วิภาดานิ่งงังไปชั่วครู่ ริมฝีปากของเธอเม้มเข้าหากันแน่นคล้ายกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความปลอดภัยกับความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากตอบ ทันใดนั้นเอง... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนโลหะกังวานใสแต่เยียบเย็นดังขึ้นในโสตประสาทของผมโดยไม่มีที่มา และก่อนที่ผมจะทันได้ยกมือขึ้นกุมขมับ หน้าจอโปร่งแสงสีแดงฉานที่มีลวดลายกราฟิกซับซ้อนราวกับแบบแปลนโบราณก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้า พร้อมกับข้อความอักษรเรืองแสงที่สลักลึกเข้าไปในจิตสำนึก: **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการละเมิดเขตแดนระดับ SSS]** **[เงื่อนไขการหลบหนีถูกยกเลิก: บอสประจำชั้นที่ 12 'สถาปนิกผู้สาปสูญ' ได้ลืมตาตื่นขึ้นจากการหลับใหลแล้ว]** ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับผมนะครับ