สำนวนคดีร้อน

กลิ่นอายความคาวของความฉ้อฉลไม่ได้ลอยมากับอากาศ แต่มันแทรกซึมอยู่ในตัวอักษรทุกตัวบนแฟ้มคดีที่วางอยู่ตรงหน้า ศิรินทร์กดปลายปากกาลงบนกระดาษจนสันนิ้วขึ้นสีขาวซีด ดวงตาเรียวสวยภายใต้กรอบแว่นสายตาอ่านทวนบรรทัดที่สามของหน้าเอกสารงบการเงินฉบับล่าสุดของ ‘อัลวาเรซ เอนเตอร์เทนเมนต์’ เป็นรอบที่ห้า ตัวเลขในหน้ากระดาษเหล่านั้น... มันผิดปกติ มันสะอาดเกินไป สะอาดจนน่าขนลุกเหมือนพื้นหินอ่อนในคาสิโนของคาร์ลอสที่ไม่มีแม้แต่รอยเปื้อนเลือด ทั้งที่ทุกคนในวงการต่างรู้ดีว่าใต้อาณาจักรหรูหรานั่น มีศพถูกฝังไว้มากเท่าไหร่ "ทนายวรโชติ ดูเหมือนคุณจะกำลังมองหาสิ่งที่ไม่ควรหาอยู่หรือเปล่านะ" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนของอำนาจดังก้องมาจากมุมมืดของห้องทำงาน ศิรินทร์สะดุ้งสุดตัว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มของคาร์ลอส อัลวาเรซ ก้าวออกมาจากเงามืด ประหนึ่งเสือร้ายที่ซุ่มมองเหยื่อจากที่ไกลๆ ก่อนจะปิดล้อมด้วยการก้าวย่างเพียงไม่กี่ก้าว เขายืนค้ำหัวเธออยู่เหนือโต๊ะทำงาน ลมหายใจอุ่นร้อนที่มีกลิ่นซิการ์จางๆ ปะทะเข้ากับใบหน้าของหญิงสาว "กฎหมายอนุญาตให้ดิฉันตรวจสอบความถูกต้องของลูกความค่ะ คุณอัลวาเรซ" ศิรินทร์ตอบกลับ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยแต่ยังคงความมั่นคงในแววตา เธอไม่ยอมก้มหลบสายตาคมกริบดุจมีดโกนของอีกฝ่าย คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความปรานี เขายื่นมือหนามาวางบนแฟ้มคดีก่อนจะกดทับมันลงกับโต๊ะ แรงกดจากมือเขาส่งผ่านแผ่นกระดาษมาถึงมือเธอ ราวกับเขากำลังกดทับตัวตนของเธอให้จมลงไปในกรงขังที่เขาสร้างขึ้น "กฎหมายเหรอ? ในโลกของผม กฎหมายคือสิ่งที่ผมขีดเขียนขึ้นมาเองบนแผ่นหลังของคนตาย" เขาโน้มตัวลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน "อย่าเล่นกับไฟด้วยการขุดคุ้ยสิ่งที่ฝังอยู่ใต้ดิน ถ้าไม่อยากรู้ว่านรกที่แท้จริงมันร้อนแรงแค่ไหน ศิรินทร์" เขาสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาที่แอบซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังของเธอ คาร์ลอสหลงใหลในความดื้อรั้นที่แฝงอยู่ในความอ่อนหวานนี้ มันเป็นความขัดแย้งที่ยั่วเย้าประสาทสัมผัสเขาจนน่าหงุดหงิด มือหนาเอื้อมไปเชยคางมนขึ้น บังคับให้เธอต้องสบตาเขาตรงๆ ดวงตาของศิรินทร์ไหวระริก มันมีความหวาดกลัว แต่ในขณะเดียวกันก็มีความปรารถนาที่เธอเองก็อาจไม่รู้ตัว "ถ้าคดีนี้โปร่งใสจริง คุณจะกลัวอะไรล่ะคะ?" เธอท้าทาย ทั้งที่หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก คาร์ลอสแสยะยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศรอบกายดูร้อนผ่าวขึ้นมาในทันที เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากหยักได้รูปกระซิบอยู่ข้างใบหูของเธอ เสียงกระซิบนั้นช่างแหบพร่าและเต็มไปด้วยอำนาจที่ทำให้เธอไร้ทางหนี "ผมไม่ได้กลัวคดีของผมจะถูกเปิดโปง... แต่ผมกำลังกลัวว่า หากคุณยังดื้อดึงที่จะขุดมันต่อไป ผมอาจจะอดใจไม่ไหวที่จะลากคุณลงไปจมอยู่ในนรกนั่นด้วยกัน... ทั้งเป็น" มือที่เชยคางเธอเปลี่ยนมาเป็นโอบรอบลำคอระหงของเธออย่างถือวิสาสะ นิ้วหัวแม่มือลากไล้ผ่านผิวเนื้อเนียนนุ่มจนเกิดเป็นรอยสีจางๆ ศิรินทร์สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงจากการจู่โจมด้วยสัมผัสที่แฝงไปด้วยแรงดึงดูดทางเพศอย่างรุนแรง "ปล่อยค่ะ... เรามาคุยกันในฐานะทนายกับลูกความ" "ทนายกับลูกความเหรอ?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะ ก่อนจะคว้าข้อมือของเธอแล้วดึงร่างบางให้ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับเขาจนหน้าอกของทั้งคู่แนบชิด แรงบีบที่ข้อมือหนักแน่นและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างที่สุด "บนเตียงของผม เราไม่มีฐานันดรนั้นหรอกนะ มีแค่... ผู้ล่า กับ เหยื่อที่ร้องขอความเมตตา" ในจังหวะที่หัวใจของศิรินทร์กำลังจะหยุดเต้นด้วยความหวาดหวั่นและตื่นเต้น เสียงโทรศัพท์ภายในโต๊ะทำงานของเธอก็ดังขัดจังหวะขึ้น คาร์ลอสไม่ยอมละสายตาจากเธอ เขายังคงพันธนาการเธอไว้ด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะใช้มืออีกข้างกดรับสายด้วยใบหน้าเรียบเฉย "มีอะไร" เขาถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะมีเสียงรายงานที่ทำให้ดวงตาของคาร์ลอสเปลี่ยนไปเป็นความดุร้ายในทันที "นายครับ... วิตอเรียเพิ่งได้รับเอกสารสำคัญจากห้องนิรภัยของท่าน มันเป็นหลักฐานที่เชื่อมโยงถึง 'บัญชีมืด' ที่ท่านเพิ่งสั่งให้ทำลายไปเมื่อเช้านี้ครับ" คาร์ลอสวางสายทันที แววตาที่เคยหื่นกระหายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัว เขากระชากร่างของศิรินทร์เข้ามาจนเกือบจะปะทะกัน เขากดริมฝีปากลงข้างหูของเธออีกครั้ง แรงกดนั้นไม่ใช่อารมณ์รักใคร่ แต่มันคือน้ำเสียงของคำสั่งที่ทำให้คนฟังถึงกับเย็นวาบไปทั้งไขสันหลัง "ดูเหมือนว่าความอยากรู้อยากเห็นของคุณจะพาเราสองคนเข้าสู่เกมที่สนุกกว่าเดิมแล้วล่ะ ศิรินทร์" เขาปล่อยมือจากข้อมือเธอ ก่อนจะหยิบปืนพกสีดำสนิทออกมาจากใต้สูทวางลงบนโต๊ะข้างแฟ้มคดีนั้น "ถ้าคุณอยากรู้เรื่องคดีนี้มากนัก... คืนนี้ เตรียมตัวให้พร้อม เพราะคนที่จะตอบคำถามคุณได้ดีที่สุดตอนนี้ ไม่ใช่ผม... แต่คือคนที่กำลังจ่อกระบอกปืนรอคุณอยู่หน้าอาคารนี่เอง" ศิรินทร์หน้าซีดเผือดเมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนดังขึ้นหน้าห้องทำงานของเธอ คาร์ลอสไม่ได้มองเธออีก แต่เขากลับก้าวถอยหลังไปยืนในเงามืด พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูชั่วร้ายที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา "เอาล่ะ... ทนายคนสวย จะเลือกเป็นผู้บริสุทธิ์ที่ถูกฆ่าทิ้ง หรือจะยอมเป็นเครื่องมือของผม เพื่อเอาชีวิตรอดออกไปจากที่นี่ในฐานะคนของ 'อัลวาเรซ' ล่ะ?" ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางในวังวนแห่งอำนาจและเสน่หาไปพร้อมกับกุหลาบอาบแสงจันทร์นะคะ