ฟื้นคืนชีพในยุคที่ลำบากยากเข็ญ

"ถ้าพวกแกยังกล้าขนข้าวสารออกจากห้องฉันไปอีกกระสอบเดียว อย่าหาว่าฉันคนนี้ไม่เตือน!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นจนฝุ่นผงบนคานไม้ร่วงกราวลงมาปะปนกับกลิ่นอับชื้นของบ้านดินเก่าๆ ในชนบทมณฑลจี๋หลิน ปี ค.ศ. 1978 หลินฟางหอบหายใจถี่กระชั้น ร่างกายที่เคยผ่านประสบการณ์การลงทุนในตลาดหุ้นระดับพันล้านเมื่อวินาทีสุดท้ายก่อนความตายจะมาเยือน ตอนนี้กลับสวมทับด้วยร่างของเด็กสาววัยสิบเก้าปีที่ผอมแห้งแรงน้อยจนน่าเวทนา แต่ดวงตาคู่สวยนั้นกลับคมกริบราวกับใบมีดโกน! "โอho! นังเด็กเหลือขอ หลินฟาง! แกกล้าขึ้นเสียงใส่ฉันผู้เป็นป้าสะใภ้รึ?!" นางจางซื่อเท้าสะเอวหน้าดำคร่ำเครียด ใบหน้ายับย่นเต็มไปด้วยความโลภและริษยา นางถ่มน้ำลายลงพื้นบ้านอย่างดูถูก "พ่อแม่แกตายห่าไปหมดแล้ว ทิ้งสมบัติอะไรไว้บ้างล่ะ? นอกจากบ้านผีสิงหลังนี้ ก็มีแค่สิทธิ์ซื้อธัญพืชกับตั๋วผ้าพวกนี้แหละที่สมควรตกเป็นของพี่ชายแก เอาไปแต่งเมีย! แกเป็นแค่เด็กผู้หญิงอีกหน่อยก็ต้องแต่งออกไป จะเก็บของพวกนี้ไว้กินให้เปลืองข้าวหลวงทำไม!" รอบตัวมีเสียงซุบซิบของชาวบ้านที่มายืนมุงดูเหตุการณ์ผ่านประตูรั้วไม้ไผ่ผุๆ ทุกคนต่างมองด้วยสายตาสมเพชและสมน้ำหน้า บ้างก็ว่าหลินฟางหัวดื้อ บ้างก็ว่านางจางซื่อทำเกินไป แต่ไม่มีใครกล้าออกตัวช่วยสักคน ในยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ ใครๆ ก็เอาตัวไม่รอด หลินฟางแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "หึ... สมบัติของพ่อแม่ฉัน? แกเอาหน้าหนาๆ มาอ้างว่าเป็นของลูกชายแกได้หน้าตาเฉยเลยนะป้าสะใภ้! สิทธิ์ซื้อธัญพืชเหรอ? ตั๋วผ้าเหรอ? ฝันไปเถอะ! ของพวกนี้ต่อให้ฉันเอาไปเผาไฟทิ้งน้ำ ก็จะไม่ยอมให้พวกปลิงดูดเลือดอย่างครอบครัวแกเอาไปใช้เสวยสุขบนหยาดเหงื่อของฉันเด็ดขาด!" นางจางซื่อหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธจัด นางพุ่งเข้ามาหมายจะตบสั่งสอนเด็กสาว "นังสารเลว ปากดีนักนะวันนี้ วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกแทนพ่อแม่แกเอง!" *ผวะ!* หมัดเรียวเล็กแต่ทรงพลังสวนกลับเข้าที่กกหูของนางจางซื่อเต็มแรงจนร่างอ้วนท้วมเซถลาล้มพับไปชนกับตู้ไม้เก่า เสียงร้องโอดโอยดังลั่นบ้าน ทุกคนในที่นั้นอ้าปากค้าง ตาโตเป็นไข่ห่าน ไม่คาดคิดว่าหลินฟางที่เคยอ่อนแอและยอมคนมาตลอด จะกล้าลงมือทำร้ายป้าสะใภ้ผู้กว้างขวางในหมู่บ้าน! "จำใส่กะโหลกหนาๆ ของแกไว้ด้วยนะ..." หลินฟางก้าวเข้าไปยืนค้ำหัวนางจางซื่อ สายตากดดันจนอีกฝ่ายถึงกับตัวสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว "จากนี้ไป... ใครหน้าไหนที่กล้ามาแตะต้องทรัพย์สินของฉันแม้แต่ชิ้นเดียว ฉันจะทำให้มันไม่มีแผ่นดินจะอยู่!" ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ก้าวเข้ามาอย่างองอาจ ร้อยเอกจางเว่ย... สามีตามกฎหมายที่เพิ่งแต่งงานกันได้เพียงสามวันก่อนเขาจะต้องกลับไปประจำการที่ค่ายทหารชายแดน! เขากวาดสายตาคมกริบมองสภาพห้องที่ข้าวของกระจัดกระจาย ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ภรรยาตัวน้อยที่ยืนหอบหายใจอยู่หน้าป้าสะใภ้ผู้กำลังโวยวาย จางเว่ยขมวดคิ้วมุ่น เดินเข้ามาดึงร่างบางของหลินฟางมาหลบไว้ข้างหลังด้วยสัญชาตญาณการปกป้อง ร่างกายกำยำแผ่รังสีคุกคามจนนางจางซื่อไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงกรีดร้องต่อ "เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยถาม นัยน์ตาคู่นั้นกวาดมองญาติผู้พี่ฝ่ายภรรยาด้วยความเย็นชา หลินฟางเงยหน้ามองสามีหมาดๆ ที่นางจำได้เลือนรางจากความทรงจำเดิม ชายหนุ่มผู้ซื่อตรงและรักภรรยาจนตัวตายคนนี้ ในอดีตชาติเขาต้องจบชีวิตลงเพราะปกป้องนางจากพวกตระกูลหลิน ทว่าในเวลานี้... หัวใจนักเก็งกำไรของนางกลับเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะนางสัมผัสได้ถึง 'พลังงานบางอย่าง' ในห้วงมิติลับที่เพิ่งตื่นขึ้นพร้อมกับการย้อนเวลาของนาง—พื้นที่เกษตรกรรมอัจฉริยะและคลังสินค้าไร้ขีดจำกัด! นางเม้มปากน้อยๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยเพื่อเรียกคะแนนความน่าสงสารจากสามี "พี่เว่ย... พวกเขาจะมาเอาทุกอย่างไปจากฉันค่ะ..." จางเว่ยหรี่ตาลง ใบหน้าคมคายขึ้นสีเลือดฝาดด้วยความโกรธ เขากวาดสายตาสบตานางจางซื่อแล้วเอ่ยเสียงเย็นเฉียบ "ถ้าพวกคุณยังกล้าเหยียบเข้ามาในบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าผมคนนี้ใช้กฎทหารจัดการ!" พูดจบ เขาก็หันกลับมาหาหลินฟาง แววตาที่แข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนจนน่าใจหาย มือหนาหยาบกร้านเอื้อมมาปัดฝุ่นที่ไหล่ให้อย่างทะนุถนอม "ไม่เป็นไรแล้วนะฟางฟาง พี่กลับมาแล้ว ไม่มีใครทำอะไรเธอได้อีก" หลินฟางชะงักไปชั่วครู่ เมล็ดพันธุ์แห่งความอบอุ่นที่ไม่เคยได้รับมาก่อนกำลังเติบโตขึ้นในใจ นางแอบยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสนางย้อนเวลากลับมาพร้อมมิติลับและสามีสายเปย์ผู้คลั่งรักเช่นนี้... สงครามการกอบโกยความมั่งคั่งในยุค 70 และการฟาดฟันญาติกาจอมปลอม... ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว! ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะพูดคุยกันต่อ เสียงเคาะประตูหน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนแหบแห้งของหัวหน้าหมู่บ้านที่ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปในพริบตา— "จางเว่ย! หลินฟาง! ออกมาเดี๋ยวนี้! ทางการสั่งด่วน... เกิดเรื่องใหญ่ที่แปลงนาคอมมูนแล้ว!" โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลามาสร้างความมั่งคั่งด้วยกันนะครับ