บั๊กแรกของชีวิต

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่สะท้อนอยู่บนเรติน่าของวินเซนต์ไม่ได้กำลังแสดงตารางเรียนวิชาอัลกอริทึมขั้นสูงอย่างที่มันควรจะเป็น ทว่า บรรทัดโค้ดนับล้านกำลังไหลวนด้วยความเร็วสูงจนพร่าเลือน ก่อนที่มันจะถูกบีบอัดเข้าหากัน กลายเป็นรูปวงแหวนออราเคิลสีทองอร่ามที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ—สัญลักษณ์แห่งความสมบูรณ์แบบที่ระบบปัญญาประดิษฐ์แม่ข่ายของมหาวิทยาลัยใช้จัดสรรอนาคตของนักศึกษาทุกคน "เด็กปีสอง คณะวิศวกรรมคอมพิวเตอร์... รหัสประจำตัว 049... สถานะ: ตัวประกอบระดับสามัญ" เสียงสังเคราะห์ของระบบดังขึ้นด้วยโทนเสียงเรียบเฉยไร้ชีวิตชีวา แต่นิ้วเรียวยาวของวินเซนต์ที่กำลังเคาะลงบนพื้นโต๊ะไม้สักราคาแพงกลับหยุดชะงักลง ดวงตาสีเข้มหรี่แคบลงเล็กน้อย ประกายความฉลาดเฉลียววับวามขึ้นภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยม เขารู้จักระบบนี้ดีเกินกว่าจะปล่อยให้มันผ่านไปเฉยๆ มหาวิทยาลัยแห่งนี้ขับเคลื่อนด้วย ‘ออราเคิล’ เอไอยักษ์ใหญ่ที่คำนวณทุกความเป็นไปในชีวิตนักศึกษา ตั้งแต่เกรดเฉลี่ย เส้นทางอาชีพ ไปจนถึงระดับพลังและสิทธิ์ในการเข้าถึงข้อมูลลับของสถาบัน ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตารับชะตากรรมที่ถูกขีดเส้นไว้โดยไม่เคยตั้งคำถาม แต่สำหรับวินเซนต์แล้ว ความสมบูรณ์แบบที่ไร้รอยต่อคือสิ่งปลอมแปลงที่น่าสงสัยที่สุด นิ้วมือเรียวพลิกแพดส่วนตัวอย่างรวดเร็ว โค้ดคำสั่งย่อยนับร้อยถูกป้อนเข้าไปด้วยความชำนาญราวกับดีดนิ้ว เขาไม่ได้ต้องการสิทธิพิเศษอะไร แค่ต้องการให้ตารางลงทะเบียนเรียนมันเสถียรพอที่จะไม่ทำให้เขาต้องตื่นเช้ามาเจอวิชาปวดหัวในวันจันทร์ *ติ๊ด!* เสียงแจ้งเตือนสั้นๆ ดังขึ้นพร้อมกับหน้าจอที่กะพริบเป็นสีแดงฉาน วินเซนต์ขมวดคิ้วมุ่น เมื่อกี้เขาไม่ได้ทำอะไรนอกจากการรีเฟรชหน้าต่างคำสั่ง แต่ทำไมโครงสร้างตรรกะของระบบถึงเกิดการสั่นพ้องอย่างรุนแรงล่ะ? "เกิดอะไรขึ้นตรงนั้นน่ะ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมผสานกับกลิ่นชาออร์แกนิกชั้นดี รินรดา ประธานสภานักศึกษาผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะของเขา ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองหน้าจอโฮโลแกรมที่บิดเบี้ยวผิดรูปด้วยความสนใจระคนสงสัย รินรดาสวมชุดยูนิฟอร์มของสภานักศึกษาที่ตัดเย็บอย่างประณีต ทุกย่างก้าวของเธอบ่งบอกถึงความมั่นใจและสถานะที่เหนือกว่าอย่างชัดเจน วินเซนต์รีบกวาดนิ้วปิดหน้าจอทันที แต่ช้าไปเสียแล้ว รึงรดาเร็วกว่า เธอยื่นปลายนิ้วเรียวแตะลงบนอากาศ ดึงข้อมูลที่เขากำลังซ่อนให้ออกมาแสดงหราอีกครั้ง "นายกำลังทำอะไรกับระบบออราเคิล?" รินรดาเอ่ยถาม น้ำเสียงของเธอไม่ได้ตื่นตระหนก แต่กลับเย็นเยียบและกดดันจนคนรอบข้างต้องรีบเบือนหน้าหนี "การเข้าถึงโครงสร้างหลักของสภาในวันลงทะเบียน... นายมีความกล้ามากนะ วินเซนต์" "ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับ... เอ๊ย, เปล่าครับ ประธานรินรดา" วินเซนต์เกือบเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นเคย แต่ก็เปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงให้ราบเรียบลงทันทีเพื่อไม่ให้เสียเปรียบ "ผมแค่กำลังคิดว่า ระบบที่บอกว่าแม่นยำไร้ที่ติ ทำไมถึงจัดตารางเรียนให้ผมชนกับคาบวิจัยแล็บของศาสตราจารย์คาร์ลได้ล่ะครับ หรือว่าออราเคิลเริ่มมีอาการ... อัลצהไ mơล์ แล้ว?" คำพูดลอยๆ แต่ทิ่มแทงตรงจุดทำให้รินรดาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ราวกับพยายามค้นหาพิรุธภายใต้ท่าทีนิ่ง100เปอร์เซ็นต์ของชายหนุ่ม "ออราเคิลไม่มีวันผิดพลาด" รินรดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน "แต่ถ้ามันมีความผิดปกติเกิดขึ้นจริง... นั่นแปลว่ามีบางอย่างกำลังพยายามแทรกแซงจากข้างใน และนาย..." เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนวินเซนต์ต้องเอนตัวหลบเล็กน้อย "คือคนที่นั่งอยู่ตรงจุดเกิดเหตุพอดี" "คุณกำลังกล่าวหาผมนะเนี่ย" วินเซนต์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้แสดงถึงความกลัวเลยสักนิด "แต่ถ้าคุณอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ ทำไมเราไม่ลองมาเปิดดู 'บั๊ก' ตัวนี้ด้วยกันล่ะครับ" เขากดปุ่ม Enter บนแป้นพิมพ์เสมือนครั้งสุดท้าย ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงก็ระเบิดแสงวาบเป็นสีม่วงเข้ม ลายเส้นโค้ดทั้งหมดแตกกระจายออกเป็นโครงสร้างสามมิติที่ซับซ้อนเกินกว่าที่มนุษย์คนใดจะสร้างขึ้นได้ในเวลาเสี้ยววินาที รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเมื่อเห็นภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า มันไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบธรรมดา แต่เป็นรอยแยกขนาดใหญ่ในฐานข้อมูลหลัก—รอยแยกที่เปิดเผยให้เห็นข้อความโค้ดลับบางอย่างที่ถูกฝังมาตั้งแต่การสร้างมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ก่อนที่ใครจะได้ทันเอ่ยคำพูดใด เสียงระฆังเตือนภัยระดับฉุกเฉินก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึกอธิการบดี หน้าจอทั้งหมดทั่วบริเวณมหาวิทยาลัยดับวูบลงพร้อมกัน ก่อนจะสว่างวาบขึ้นอีกครั้งด้วยตัวอักษรสีเลือดขนาดมหึมาที่สะท้อนอยู่ในดวงตาทั้งคู่ของพวกเขา [ระบบตรวจพบผู้บุกรุกมิติที่ศูนย์: เริ่มต้นกระบวนการรีเซ็ตตัวละครในอีก 10... 9...] รินรดาหันขวับมามองวินเซนต์ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความสงสัยเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตะลึงระคนหวาดหวั่น ขณะที่วินเซนต์กลับมีรอยยิ้มประหลาดปรากฏขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มของนักล่าที่เพิ่งค้นพบเหยื่อชิ้นใหญ่ที่สุดในชีวิต ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "ชาพีชหวานน้อย" ในตอนแรกนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!