มือใครในสตอรี่

เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดบนโต๊ะทำงาน ดังขึ้นเป็นรอบที่สิบของนาทีนี้ ไม่ใช่เสียงเรียกเข้าจากการผ่าตัดฉุกเฉินของโรงพยาบาลสัตว์ และไม่ใช่ข้อความจากแก๊งเพื่อนสนิทที่นัดกินหมูกระทะ แต่เป็นไอคอนวงกลมสีส้มรอบรูปโปรไฟล์ของแอปพลิเคชัน Instagram ที่กำลังรวนเรจนหน้าจอแทบไหม้ หมอเอย—สัตวแพทย์สาวแห่งโรงพยาบาลสัตว์เพ็ทเวิลด์ ขยับกรอบแว่นสายตาด้วยนิ้วเรียวยาวที่สั่นระริกเล็กน้อย ดวงตากลมโตภายใต้เลนส์ใสจ้องมองหน้าจอราวกับมันเป็นวัตถุระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงานได้ทุกเมื่อ ในสตอรี่ของ 'แทนไท' กราฟิกดีไซเนอร์หนุ่มฟรีแลนซ์ห้องตรงข้าม—ไอ้คนกวนประสาทที่ชอบเดินมาเคาะกระจกห้องเธอเพื่อขอส่วนบุญเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่บ่อยครั้ง—เวลานี้กลับปรากฏภาพถ่ายโคลสอัปแก้วกาแฟเย็นที่คุ้นตา บนโต๊ะทำงานที่คุ้นเคย... และที่สำคัญที่สุดคือ 'มือ' ของใครบางคนกำลังเอื้อมไปจับหลอดดูดน้ำอย่างหมิ่นเหม่ มือที่มีเลนส์นาฬิกาข้อมือแบรนด์โปรด ซึ่งเอยจำได้แม่นยำยิ่งกว่าลายมือตัวเอง เพราะมันคือเรือนเดียวกับที่เธอเคยซื้อประชดวันเกิดให้ตัวเองเมื่อปีมะista! "ไอ้... ไอ้เด็กบ้า!" เอยพึมพำลอดไรฟัน ร่างเพรียวในชุดกราวน์สีขาวสะอาดลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้หมุนจนมันหมุนเคว้งคว้าง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความงุนงง ความหงุดหงิด และความร้อนรนที่แล่นพล่านขึ้นมาถึงใบหู มือบางกำโทรศัพท์มือถือแน่นจนข้อนิ้ว,ขาวซีด สตอรี่นั้นถูกลงไปได้แค่สามนาที แต่ยอดวิวของเพื่อนร่วมแก๊งและบรรดาฟอลโลورก็พุ่งทยอยกันเข้ามาแซวในช่องแชตส่วนจนระบบแทบพัง *Minnie:* "อุ๊ยยย หมอเอยขา เปิดตัวแล้วเหรอคะ มือใครน่ะ คุ้นๆ เหมือนมือคนห้องตรงข้ามเลยน้าาา" *P’Jane:* "5555555 แอบแซ่บกันเหรอเรา สรุปเป็นแฟนกันตั้งแต่ตอนไหน ทำไมพี่ไม่รู้" ให้ตายเถอะ! นี่เธอกลายเป็นตัวตลกในโลกโซเชียลไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั้งที่ความจริงแล้ว... เธอกับไอ้แทนไทเป็นแค่เพื่อนบ้านที่มักจะตีกันตายทุกครั้งที่เจอกหน้ากันต่างหาก ย้อนกลับไปเมื่อคืนนี้ตอนตีสอง เธอยอมรับก็ได้ว่าเธอเดินถือแก้วกาแฟเดินสะดุดขาตัวเองจนน้ำหกเลอะเปรอะเปื้อนคีย์บอร์ดของเขา แล้วยัยแทนไทก็ใจดี (แกมบังคับ) ช่วยเช็ดให้แถมยังยึดแก้วกาแฟเธอไปกินต่อหน้าตาเฉย แต่ใครจะไปคิดว่าอีตาเด็กนี่จะแอบถ่ายรูปมือเธอไปลงสตอรี่กำกวมแบบนี้! ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูกระจกห้องตรวจดังขึ้นสองทีเบาๆ ตามด้วยเสียงทุ้มติดจะขี้เล่นที่ลอดเข้ามาในโสตประสาท "หมอครับ... เปิดประตูให้คนหล่อหน่อยเร้ว กาแฟหมดแก้วแล้วเนี่ย" เสียงนั้น... เสียงของต้นเหตุที่กำลังทำให้สติสตางค์ของเธอหลุดลอยไปไกลลิบ เอยสูดลมหายใจเข้าลึก,ที่สุดเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยและดุที่สุดเท่าที่สัตวแพทย์สาวมือหนึ่งจะทำได้ เธอเดินสาวเท้าไปที่ประตูห้องตรวจกระชากเปิดออกด้วยความเร็วสูง จนเกือบจะกระแทกเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังส่งยิ้มยิงฟันขาวสะอาดมาให้ แทนไทอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำตัวโคร่งกับกางเกงวอร์มสบายๆ เรือนผมหยักศกเล็กน้อยดูยุ่งเหยิงราวกับเพิ่งตื่นนอน แต่ดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยความสนุกสนาน ยิ่งเห็นใบหน้าบึ้งตึงของคนตรงหน้า รอยยิ้มกวนประสาทนั้นก็ยิ่งกว้างขึ้นไปอีก "มีอะไรครับคุณหมอ หน้าบึ้งเชียว ประจำเดือนไม่มาเหรอ หรือว่าหึงผมที่มีคนมาจับมือในสตอรี่?" แทนไทเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงทะเล้น พร้อมกับยักคิ้วหลิ่วตาใส่เป็นเชิงล้อเลียน มือหนายกแก้วกาแฟแก้วเดิมขึ้นมาแกว่งไปมาเบาๆ ให้เห็นน้ำแข็งกระทบกันกรุ๊งกริ๊ง เอยกอดอกแน่น สายตาคมกริบมองสำรวจอีกฝ่ายหัวจรดเท้า พยายามข่มกลั้นความสั่นไหวในอกที่มันเริ่มเต้นผิดจังหวะตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ "นาย..." เอยเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน "สมองนายมีปัญหาอะไรเหรอ หะ... แทนไท? ถึงได้ว่างงานจนต้องมานั่งลงรูปมือชาวบ้านเขาเล่นแบบนี้ รู้ไหมว่าเพื่อนฉันโทรมาแซ I-box แทบไหม้แล้วนะ!" แทนไทหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะท้อนอยู่ในอกจนเอยต้องเบือนหน้าหนีไปมองกระถางต้นลิ้นมังกรข้างประตูแทน ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวอีกนิด จนกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ แนวซีตรัสผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วบดลอยเข้ามารบกวนประสาทการรับรู้ "อ้าว... ก็ไม่ได้บอกว่าเป็นชาวบ้านสักหน่อย" แทนไทลากเสียงยาวอย่างกวนๆ ดวงตาคมกริบจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังหลบเลี่ยง "ผมลงรูป 'มือคนพิเศษ' ต่างหากล่ะครับ หมออ่านแคปชันไม่ดีเองหรือเปล่า" "คนพิเศษบ้าบออะไรเล่า! ฉันไปเป็นคนพิเศษของนายตั้งแต่เมื่อไหร่!" เอยเผลอเสียงดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว แกῠนวลขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธ (หรืออาจจะด้วยความเขินอายที่เจ้าตัวปฏิเสธหัวชนฝา) "คืนนั้นฉันแค่วางแก้วไว้ผิดที่ต่างหาก นายต่างหากที่ฉวยโอกาส... เอารูปไปลงโดยไม่ได้รับอนุญาต แบบนี้มันละเมิดสิทธิ์ส่วนบุคคลนะ รู้ตัวไหม!" แทนไทไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เขายกมือขึ้นเกาท้ายทอยเบาๆ ท่าทางกวนๆ นั้นทำให้เอยอยากจะหยิบแฟ้มประวัติคนไข้มาฟาดหัวเขาสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ "โธ่... หมอครับ จะซีเรียสไปทำไม แค่สตอรี่ 24 ชั่วโมงเอง อีกอย่าง..." แทนไทเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ดวงตาพราวระยับเปลี่ยนเป็นประกายความอบอุ่นขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างรวดเร็ว จนเอยจับสังเกตแทบไม่ทัน "มือสวยๆ แบบนี้ ถ้าเก็บไว้ดูคนเดียวมันเสียดายแย่เลยนะ ผมแค่... อยากแบ่งให้คนอื่นรู้บ้างว่าใครกันแน่น้า ที่คอยทำกาแฟหกใส่คีย์บอร์ดผมทุกที" "นี่นาย!" เอยอ้าปากค้าง เถียงไม่ออกไปชั่วขณะเมื่อเจอไม้นี้เข้าจังเบอร์ คำพูดที่เตรียมมาเป็นร้อยแปดพันประโยคพลันมลายหายไปสิ้นเมื่อปลายนิ้วอุ่นๆ ของแทนไทเอื้อมมาแตะที่กรอบแว่นของเธอเบาๆ แล้วดันมันให้เข้าที่อย่างเบามือ "แล้วก็..." เสียงกระซิบของแทนไทดังชิดริมหูจนขนลุกซู่ "ที่บอกว่าไม่ได้เป็นคนพิเศษ... แน่ใจเหรอครับ? ลองเช็กไลน์กลุ่มคอนโดดูสิ ว่าเมื่อกี้ผมพิมพ์อะไรลงไปบ้าง..." เอยเบิกตากว้าง สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว มือบางรีบหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันสีเขียวที่ถูกปิดแจ้งเตือนไว้ นิ้วเรียวสั่นเทาขณะกดเข้าไปในห้องแชตกลุ่มของลูกบ้านคอนโด ที่ตอนนี้ข้อความจากไอ้ตัวแสบกำลังเด้งรัวๆ เป็นพืด ภาพหน้าจอแชตปรากฏข้อความล่าสุดจากบัญชีของ *Tanthai:* **"ประกาศอย่างเป็นทางการครับ เจ้าของมือในสตอรี่เมื่อกี้... กำลังจะมาเป็นแฟนผมเร็วๆ นี้แหละ เตรียมตัวตัดชุดรอได้เลย"** และด้านล่างสุด... มีข้อความที่ถูกส่งออกไปจากบัญชีของเธอเอง โดยที่เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเผลอไปกดโดนตอนไหน... *Dr.Aey:* **"บ้าเหรอ ใครจะไปเป็นแฟน..."** *(ข้อความนี้ถูกยกเลิก)* เอยนิ่งค้างไปทันที ลมหายใจสะดุดกกคอ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหินเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งมาให้อย่างผู้ชนะ แทนไทก้มตัวลงมาเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดปลายจมูก พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังชัดเจนในความเงียบ "ยกเลิกไม่ทันแล้วนะครับคุณหมอ... เมื่อกี้ผมแคปไว้หมดแล้วด้วย" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาเปิดหน้าแรกของความอลวนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ