โปรเจกต์หินกับคนกวนประสาท

“คุณจะเอาแบบนี้จริงๆ ใช่ไหมครับ?” น้ำเสียงของผมราบเรียบ ทว่าสั่นประสาทพอที่จะทำให้คนตรงหน้าหยุดเคาะปากกาลูกลื่นลงบนโต๊ะทำงานราคาแพงนั่นเสียที ผม—คีย์ ธันวา—ดีไซน์เนอร์ที่เกลียดความไม่เป็นระเบียบเข้าไส้ กำลังมองภาพร่างบนหน้าจอโปรเจกเตอร์ด้วยสายตาเย็นชา งานออกแบบ User Interface ที่ผมใช้เวลาปั้นแต่งมาแรมเดือน เพื่อให้ทุกพิกเซลวางตัวอยู่ในตำแหน่งที่สมบูรณ์แบบที่สุด กำลังถูกทำลายด้วยเส้นกราฟิกสีนีออนแสบตาที่ใครบางคน... คนที่นั่งเท้าคางมองผมด้วยแววตาหยอกเย้า... เพิ่งจะลากเส้นวางทับลงไป “ผมแค่คิดว่ามันน่าจะ ‘มีชีวิต’ ขึ้นอีกนิดนะคีย์” เพลิง กันต์ ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวของเขาเลื่อนเมาส์ดึงเส้นขอบปุ่มกดให้เบี้ยวออกจากแกนสมมาตรไปเพียงสามองศา “งานคุณน่ะ สวย... แต่ดูเหมือนหุ่นยนต์ไร้วิญญาณไปหน่อย” “ถ้าผมต้องการงานอาร์ตแปะฝาบ้าน ผมคงไม่จ้างโปรแกรมเมอร์มาทำทีมหรอกครับ” ผมกระชากสายเชื่อมต่อโปรเจกเตอร์ออก จ้องมองดวงตาคู่คมของชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามที่ซ่อนความร้ายกาจไว้ภายใต้มาดนิ่งเงียบ “นี่คือโปรเจกต์ระดับประเทศ บั๊กสักจุดในโค้ดของคุณอาจหมายถึงความล้มเหลวของทั้งบริษัท แต่ดูเหมือนคุณจะสนุกกับการเล่นซนกับ Layout มากกว่าทำงานสินะครับ” เพลิงหัวเราะหึในลำคอ เสียงทุ้มต่ำของเขามันชวนให้ผมอยากจะเอาแก้วกาแฟเย็นเฉียบในมือราดลงบนหัวกวนประสาทนั่นให้รู้แล้วรู้รอด เขาไม่ได้โกรธ และนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้ผมโมโหที่สุด “ที่ผม ‘เล่นซน’ ก็เพราะรู้ว่าคุณต้องแก้ให้มันเป๊ะปังอยู่ดี ไม่ใช่เหรอครับ?” เพลิงลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งของเขาขยับเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้จางๆ ปะทะเข้ากับจมูกผม “หรือจะบอกว่าที่หงุดหงิดเนี่ย เพราะเสียจังหวะที่ผมดันไปขยับจุดที่ควรจะเป็นจุดรวมสายตาให้เพี้ยนไปนิดเดียว?” “คุณมันอีโก้สูงเกินไป เพลิง” ผมถอยหลังหนึ่งก้าว ระยะห่างแค่นี้ทำให้ผมรู้สึกหายใจไม่ออก ไม่ใช่เพราะพื้นที่จำกัด แต่เพราะบรรยากาศบีบคั้นที่อีกฝ่ายจงใจสร้างขึ้น “อีโก้เหรอ?” เขาเลิกคิ้ว ย่างสามขุมเข้ามาจนแผ่นหลังของผมชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังเปิดทิ้งไว้สะท้อนดวงตาของเขาให้ดูวับวาวราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม “หึ... ถ้าการอยากให้คุณหันมามองผม—แทนที่จะมองแค่หน้าจอโปรแกรม—มันเรียกว่าอีโก้ล่ะก็ ผมก็ยอมรับก็ได้ครับ” คำพูดกำกวมนั้นทำให้ผมชะงัก ลมหายใจที่กำลังพ่นออกมาอย่างเกรี้ยวกราดเปลี่ยนเป็นสะดุดกึกในลำคอ เพลิงจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม เหมือนจะควานหาความหวั่นไหวที่ผมอุตส่าห์ปิดตายไว้ภายใต้หน้ากาก ‘ดีไซน์เนอร์สุดเนี้ยบ’ “อย่ามาเล่นลิ้นกับผม” ผมผลักอกเขาออกเบาๆ พยายามรักษาระยะห่างที่ปลอดภัย “เรามีเวลาแค่สองสัปดาห์ก่อนเดดไลน์ ถ้าโปรเจกต์นี้พังเพราะความกวนประสาทของคุณ ผมจะเขียนรายงานความประพฤติคุณส่งบอร์ดบริหารเอง คอยดู” “เขียนสิครับ” เพลิงโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากอยู่ห่างจากใบหูของผมเพียงไม่กี่เซนติเมตร ลมหายใจอุ่นๆ รดรินจนขนอ่อนลุกชัน “แต่ในรายงานอย่าลืมระบุด้วยนะว่า หัวหน้าโปรแกรมเมอร์คนนี้ยอมแก้โค้ดให้คุณจนถึงตีสาม... เพราะอยากใช้เวลาอยู่กับคุณเพียงลำพัง” ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นมาที่ใบหน้าอย่างห้ามไม่ได้ ผมกัดฟันแน่น กำมือที่ถือแฟ้มงานจนยับยู่ยี่ ไอ้บ้านี่มันเกินเยียวยาจริงๆ! ทว่าในจังหวะที่ผมกำลังจะสวนกลับด้วยถ้อยคำที่เผ็ดร้อนที่สุด ประตูห้องประชุมก็ถูกกระชากเปิดออกเสียงดังสนั่น พร้อมกับร่างของหญิงสาวผู้เป็นซีอีโอที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเกินกว่าจะมองข้าม “คีย์! เพลิง! หยุดทะเลาะกันสักนาที แล้วมาดูนี่...” เธอวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะกลางเสียงดังปัง ภาพที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอทำให้หัวใจของผมหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม มันคืออีเมลแจ้งเตือนจากทางฝั่งลูกค้า ที่ระบุชัดเจนว่าโปรเจกต์ที่พวกเรากำลังทุ่มเททำกันอยู่ถูก ‘สั่งระงับ’ อย่างไม่มีกำหนด ด้วยเหตุผลที่ทำให้ผมแทบหยุดหายใจ “มีคนปล่อยข้อมูลภายในออกไปข้างนอก และดูเหมือน...” ซีอีโอหันมามองผมสลับกับเพลิงด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก “หลักฐานทั้งหมด... ชี้ชัดว่าคนทำคือหนึ่งในสองคนนี้” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอย่างเฉียบพลัน ผมเบิกตากว้าง หันไปมองเพลิงที่ตอนนี้ใบหน้าเรียบเฉยนั้นเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขากำลังมองมาที่ผม... สายตาที่ผมอ่านไม่ออกเลยว่านั่นคือความตกใจ หรือความลับบางอย่างที่เขาเพิ่งจะเริ่มเปิดเผยออกมา และในวินาทีนั้นเอง เพลิงก็ก้าวข้ามผ่านความตึงเครียด กุมข้อมือผมไว้แน่นก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของผมหมุนคว้าง “อย่าเพิ่งเชื่อสิ่งที่เห็นครับคีย์... เพราะเกมนี้จริงๆ แล้ว มันเพิ่งจะเริ่มขึ้นต่างหาก” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์อันตรายนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ—ราชันย์หอกทมิฬ