เบาะแสปริศนาจากอดีตผู้สร้างเกม

"อย่าเพิ่งแตะต้องผนังฝั่งนั้นครับ ลิน!" เสียงของผมดังก้องไปทั่วโถงทางเดินที่สร้างจากโลหะสีดำสนิท ซึ่งสั่นสะเทือนเบาๆ ราวกับสิ่งมีชีวิตที่กำลังหายใจ ลินหยุดชะงัก ฝ่ามือเรียวบางที่กำลังจะสัมผัสกับลวดลายเรขาคณิตบนผนังชะงักค้างกลางอากาศ เธอหันกลับมามองผมด้วยดวงตาที่ฉายแววสับสนและระแวดระวัง "ทำไมล่ะกร? รหัสที่นายแกะมาเมื่อกี้บอกว่านี่คือทางเข้าห้องควบคุมหลักไม่ใช่หรือไง" ผมไม่ตอบในทันที แต่ก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจของผมหนักหน่วงขึ้นเมื่อมองผ่านแว่นตาสแกนเนอร์ที่ผมดัดแปลงขึ้นมาเอง เส้นกราฟพลังงานที่ไหลเวียนอยู่หลังผนังนี้ไม่ใช่รหัสผ่านของระบบเกมทั่วไป แต่มันคือโครงสร้างภาษาโปรแกรมระดับฐานราก... สิ่งที่ไม่มีทางปรากฏอยู่ในเกมที่คนทั่วไปเล่นกัน "มันไม่ใช่แค่ทางเข้าครับ แต่มันเป็น 'กับดัก' รหัสพวกนี้ถูกเขียนขึ้นด้วยภาษาตระกูล Legacy ที่ผู้พัฒนาใช้สร้าง 'ตัวตน' ของเซิร์ฟเวอร์นี้ขึ้นมาตั้งแต่ยุคบุกเบิก ถ้าเราแตะลงไปแบบสุ่มสี่สุ่มห้า โปรเซสเซอร์ภายในจะระบุตัวตนเราเป็น 'ไวรัส' แล้วลบข้อมูลทิ้งทันที" ลินลดมือลง ชายกระโปรงชุดนักเวทสีเงินของเธอพริ้วไหวไปตามกระแสลมเย็นเฉียบที่พัดผ่านอุโมงค์ใต้ดินแห่งนี้ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเดินมาข้างๆ ผม ความใกล้ชิดของเธอทำให้กลิ่นจางๆ ของดอกมะลิที่ติดตัวเธอมาท่ามกลางบรรยากาศอับชื้นนี้ดูโดดเด่นขึ้นมาอย่างประหลาด "นายเก่งขึ้นทุกวันเลยนะ กร... เก่งจนฉันเริ่มสงสัยแล้วว่านายเป็นโปรแกรมเมอร์ธรรมดาจริงหรือเปล่า" เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะสื่ออะไรมากกว่าแค่คำชม "ผมแค่ไม่อยากให้ 'อาจารย์' ต้องเสี่ยงอันตรายเพราะความผิดพลาดของผมครับ" ผมตอบพลางหยิบอุปกรณ์เชื่อมต่อข้อมูลขึ้นมาเสียบเข้าที่รอยแยกของผนัง นิ้วมือของผมรัวลงบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรมอย่างรวดเร็ว จังหวะการเคาะทุกครั้งคือการเดิมพันด้วยข้อมูลระดับสูง *ติ๊ด... ติ๊ด...* หน้าจอสีฟ้าฉายภาพแผนผังโครงสร้างของอาณาจักรเสมือนจริงที่พวกเรากำลังยืนอยู่ ผมไล่เรียงบรรทัดคำสั่งไปเรื่อยๆ จนกระทั่งพบกับไฟล์ข้อมูลที่ถูกล็อกไว้แน่นหนาด้วยกุญแจเข้ารหัสรูปแบบโบราณ มันไม่ได้มีชื่อไฟล์ที่อ่านออก แต่มันมีสัญลักษณ์รูป 'นาฬิกาทรายที่แตกสลาย' ประทับอยู่ "นั่นมัน... สัญลักษณ์ของทีมงานรุ่นแรกที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน" ลินอุทาน เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย เธอจ้องมองสัญลักษณ์นั้นราวกับเห็นวิญญาณ "กร! นายรู้ใช่ไหมว่าถ้าเปิดไฟล์นั้น เราอาจจะไม่ได้แค่ค้นพบความลับ แต่มันอาจจะเปลี่ยนความเชื่อที่ทุกคนมีต่อเกมนี้ไปตลอดกาล" "ผมรู้ครับลิน แต่เรามาถึงจุดนี้แล้ว" ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจกดคำสั่ง 'Override' พลังงานมหาศาลจากแหล่งกำเนิดใต้ดินเริ่มไหลย้อนกลับเข้ามาในเครื่องของผม แสงสีขาวจ้าพุ่งทะลุออกมาจากรอยแยกของผนังจนพวกเราต้องยกแขนขึ้นบังใบหน้า เสียงเครื่องจักรกลหนักๆ พลิกตัวทำงานดังสนั่นไปทั่วห้องลับ กำแพงโลหะค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยแคปซูลแก้วเรียงรายราวกับไข่ในรังมด แสงไฟสลัวสีแดงกะพริบถี่ๆ เป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจ ตรงกลางห้องมีโต๊ะทำงานเก่าแก่ตัวหนึ่งวางอยู่ พร้อมกับบันทึกเสียงที่ยังคงทำงานค้างไว้ เราเดินเข้าไปใกล้ด้วยความระมัดระวัง บนโต๊ะนั้นมีรูปถ่ายใบหนึ่งวางอยู่ มันเป็นรูปของทีมพัฒนาสี่คนที่กำลังยิ้มให้กล้อง ทว่าใบหน้าของทุกคนถูกขูดออกจนไม่เหลือเค้าโครงเดิม "ดูนี่สิกร..." ลินชี้ไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่แสดงผลข้อความทิ้งไว้ *‘ถึงผู้ที่มาถึงจุดนี้... หากพวกคุณยังคงคิดว่านี่คือโลกแห่งความสนุก ขอบอกไว้เลยว่าพวกคุณคิดผิด นี่ไม่ใช่เกม แต่มันคือโครงข่ายกักขังความทรงจำที่รอวันดับสูญ การเชื่อมต่อกำลังจะถึงจุดแตกหัก และผู้สร้างที่แท้จริงไม่ได้หายไปไหน... พวกเขากำลังรอที่จะดึงพวกคุณกลับไปเป็นส่วนหนึ่งของระบบในรูปแบบที่ไม่มีใครปรารถนา’* ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง ผมรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาบนบ่าราวกับมีใครบางคนกำลังยืนจ้องมองพวกเราจากมุมมืด "กร... เสียงนั่น..." ลินคว้าแขนผมแน่น ท่ามกลางความเงียบสนิท เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทคู่หนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังของห้องโถง ไม่ใช่เสียงของระบบ แต่เป็นเสียงของ 'มนุษย์' ที่กำลังเดินเข้ามาอย่างใจเย็น ทันใดนั้น ระบบการแจ้งเตือนของเกมก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าผมอย่างบ้าคลั่งจนหน้าจอแดงฉาน [คำเตือนระบบ: มีผู้บุกรุกเข้าสู่เขตหวงห้ามระดับ Administrator] [ภารกิจลับระดับ SSS: 'ความจริงที่ถูกลบเลือน' เริ่มต้นขึ้นแล้ว!] [เป้าหมาย: เอาชีวิตรอดจาก 'ผู้เฝ้าประตูที่ถูกลืม' และปกป้องกุญแจแห่งการตื่นรู้] เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าพวกเราพอดี ก่อนที่เงาร่างสูงโปรดิวเซอร์คนหนึ่งในชุดโค้ทสีดำสนิทจะค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืด เขาหันมาหาเราพร้อมรอยยิ้มที่ดูเย็นเยียบจนถึงกระดูก และเมื่อเขาถอดหน้ากากออก ลินก็ปล่อยมือจากแขนผมด้วยความตกใจสุดขีด "ไม่จริง... ท่านอาจารย์?" คนตรงหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'ผู้สร้าง' ที่ทุกคนในเซิร์ฟเวอร์ต่างร่ำลือว่าเสียชีวิตไปนานแล้ว เขายกมือขึ้นดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ประตูด้านหลังพวกเราปิดตายลงทันที ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของผมสั่นคลอน "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... กร... ลูกชายของฉัน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของกรและลินมาจนถึงตอนนี้นะครับ แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ตสัญญาว่าจะพาพวกคุณไปพบกับความลับที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมในตอนหน้าครับ!