การเผชิญหน้ากับบอสใหญ่ผู้ควบคุมระบบ

*System Warning: บันทึกข้อมูลผู้เล่นผิดพลาด... ตรวจพบการแทรกแซงจากเซิร์ฟเวอร์ภายนอก...* *ภารกิจลับระดับ SSS: ‘ประตูสู่โลกเบื้องหลัง’ กำลังจะเปิดออกในอีก... 3... 2... 1...* ตัวเลขสีแดงฉานกะพริบวาบอยู่เบื้องหน้าของกร ร่างโปร่งแสงของโปรแกรมเมอร์หนุ่มยืนนิ่งค้างท่ามกลางกระแสข้อมูลดิจิทัลที่ไหลวนราวก้นหอยมหึมา รอบตัวเขาไม่ใช่ดันเจี้ยนหรือทุ่งหญ้าของเกม VRMMO ทั่วไปอีกต่อไป แต่มันคือห้องโถงสีขาวโพลนไร้ขอบเขต ที่ซึ่งโค้ดภาษาโปรแกรมจำนวนนับไม่ถ้วนลอยเคว้งคว้างราวกับฝุ่นผงในอากาศ ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาราวกับอากาศกำลังถูกสูบออกไปจนหมดปอด "ยินดีต้อนรับสู่ห้องควบคุมหลัก... คุณกร" เสียงทุ้มต่ำกังวานดังก้องขึ้นมาจากทุกทิศทุกทาง ไร้ที่มาแต่ทรงพลังจนทำให้แก้วหูสั่นสะเทือน ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับก้าวออกมาจากม่านแสงโค้ดคอมพิวเตอร์ ใบหน้าของเขาคมคายเรียบเฉย แววตาหลังกรอบแว่นโลหะคู่นั้นเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและความรู้แจ้งในทุกสิ่ง "มาสเตอร์ไอน์..." กรพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาๆ สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่โปรแกรมเมอร์คนหนึ่งจะทำได้ "คนที่อยู่เบื้องหลังการสร้างอาณาจักรเกมนี้ทั้งหมด และเป็นคนที่พยายามลบข้อมูลของพวกเราทิ้งตั้งแต่เมื่อคืน" ไอน์แย้มยิ้ม มุมปากหยักขึ้นเล็กน้อยด้วยความรู้สึกเหนือกว่า เขาเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนหยุดยืนอยู่ห่างจากกรเพียงไม่กี่ก้าว มือเรียวยาวเคาะนิ้วลงบนอากาศว่างเปล่า หน้าต่างสถานะสีทองนับร้อยเปิดพรึบขึ้นมาขวางกั้นระหว่างเขากับชายหนุ่ม "เธอเก่งมากนะ กร การที่เธอแกะรอยโค้ดระดับแกนกลางมาจนถึงห้องนี้ได้โดยไม่ถูกระบบกลืนกินไปเสียก่อน ถือว่าเกินความคาดหมายของฉันไปพอสมควรเลยทีเดียว... น่าเสียดาย ที่ความฉลาดเฉลียวของเธอกำลังใช้ผิดที่ผิดทาง" "ผิดที่ผิดทางอย่างนั้นหรือครับ?" กรสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาไม่ได้สั่นเครือแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันเต็มไปด้วยความนิ่งสงบและเฉียบคม "การกักขังจิตสำนึกของผู้เล่นนับแสนคนไว้ในโลกเสมือน เพื่อใช้พวกเขาเป็นฐานข้อมูลในการรันปัญญาประดิษฐ์ไร้มนุษยธรรม... นี่ต่างหากคือความผิดพลาดที่แท้จริงที่คุณสร้างขึ้นมา" บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลงทันที ไอน์หุบยิ้ม ดวงตาคมกริบจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าเขม็งราวกับกำลังพิจารณาแมลงตัวเล็กๆ ที่บังอาจมาท้าทายราชสีห์ "เธอรู้อะไรมากเกินไปแล้ว กร" ไอน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบราบ แต่แฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันรุนแรง "โลกใบนี้คือผลงานชิ้นเอกของฉัน มันควรจะสมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติ และไร้ซึ่งความรู้สึกขัดแย้งของพวกมนุษย์ แต่น่ารำคาญเสียจริงที่เธอกับอาจารย์ลินดันทะลึ่งเข้ามาเจอช่องโหว่... คิดเหรอว่าเด็กจบใหม่สาขาไอทีอย่างเธอ จะต่อกรกับพระเจ้าผู้สร้างระบบนี้ได้?" ในจังหวะนั้นเอง ภาพโฮโลแกรมขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหลังของมาสเตอร์ไอน์ มันคือร่างของหญิงสาวผมยาวสลวยในชุดเกราะนักดาบสีเงินยวงที่คุ้นเคย อาจารย์ลินกำลังถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งข้อมูลสีดำสนิท ดวงตาของเธอยังคงเปล่งประกายความเด็ดเดี่ยว แต่ร่องรอยความอ่อนล้าจากการต่อสู้กับระบบมาตลอดคืนทำให้หัวใจของกรกระตุกวูบ *กร... อย่าเข้ามา... นี่คือกับดัก!* เสียงของลินดังขึ้นโดยตรงในโสตประสาทของกร เป็นการส่งข้อความผ่านจิตสำนึกที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของเธอ กรขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ความโกรธเกรี้ยวระลอกใหญ่พุ่งพล่านขึ้นมาในอก แต่ด้วยความเป็นโปรแกรมเมอร์ที่ผ่านการฝึกฝนการควบคุมอารมณ์มาอย่างโชกโชน เขารู้ดีว่าความวู่วามในวินาทีนี้มีแต่จะทำให้ทุกอย่างพังทลาย เขาต้องใช้สมอง ไม่ใช่กำลัง "คุณคิดว่าคุณควบคุมทุกอย่างได้แล้วจริงๆ หรือครับ มาสเตอร์ไอน์" กรเงยหน้าขึ้นสบตาคู่สนทนาอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา "คุณเขียนโค้ดเพื่อควบคุมทุกสิ่งในเกมนี้ แต่คุณอาจจะลืมไปอย่างหนึ่ง... โปรแกรมเมอร์ที่ดีที่สุด ไม่ได้เขียนโค้ดที่สมบูรณ์แบบที่สุด... แต่คือคนที่มีวิธีแก้ปัญหาเมื่อระบบล่มต่างหาก" นิ้วมือของกรขยับวาดไปในอากาศอย่างรวดเร็วราวกับเล่นเปียโน เขากำลังใช้ทักษะเฉพาะตัว 'Command Override' ที่แอบรวบรวมข้อมูลมาจากบั๊กต่างๆ ตลอดการเดินทางตั้งแต่ตอนที่ 1 จนถึงปัจจุบัน ไอน์ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของกระแสพลังงานรอบตัว หน้าต่างระบบสีทองที่เคยเสถียรเริ่มมีรอยปริแตกและสั่นไหว "แกกำลังทำอะไร..." ไอน์ถามเสียงเข้ม ก้าวเท้าเข้ามาหมายจะหยุดการกระทำของเด็กหนุ่ม "ผมกำลังคืนอิสรภาพให้กับคนที่คุณขังไว้ยังไงล่ะครับ" กรเอ่ยจบก็กระแทกฝ่ามือลงบนอากาศเบื้องหน้า เสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตดังลั่นสนั่นห้องควบคุม *System Alert: ตรวจพบคำสั่งลบล้างค่าความปลอดภัย... กำลังทำการปลดปล่อยข้อมูลสำรอง...* ทว่า ในวินาทีที่แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นเพื่อเข้ายึดครองระบบ ร่างของมาสเตอร์ไอน์กลับหายวับไปกับตา ก่อนที่เสียงหัวเราะเย็นเยียบจะดังสะท้อนก้องมาจากทุกทิศทาง "โง่เขลาเสียจริง กร... เธอคิดว่าห้องนี้คือเซิร์ฟเวอร์หลักจริงๆ งั้นเหรอ?" กรเบิกตากว้างเมื่อหน้าต่างระบบสีทองทั้งหมดรอบตัวพลิกกลับด้าน กลายเป็นสีแดงฉาน และข้อความใหม่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอย่างชัดเจน *System Warning: ตรวจพบผู้ใช้งานระดับ Administrator ตัวจริงกำลังล็อกอินเข้าสู่ระบบ...* *ยินดีต้อนรับกลับ... "ผู้สร้างร่วม" คนที่สอง... อาจารย์ลิน* โซ่ตรวนสีดำที่พันธนาการร่างของอาจารย์ลินพลันสลายกลายเป็นละอองแสง เธอก้าวเดินออกมาจากม่านพลังงานด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—แววตาที่เยียบเย็น ไร้ความรู้สึก และทรงพลังยิ่งกว่ามาสเตอร์ไอน์หลายเท่า กรผอยหลังไปหนึ่งก้าว หัวใจหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากที่คุ้นเคย แต่มันกลับไม่ใช่รอยยิ้มของอาจารย์ลินที่เขาเคยรู้จักอีกต่อไป ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟันความมืดมิดและไขปริศนาร่วมกันมาจนถึงบทนี้ด้วยนะครับ