โปรเจกต์ไฟลุก

"ถ้าคุณยังยืนกรานจะใช้หินแกรนิตสีดำด้านกับโถงต้อนรับของ 'The Lumina' ผมเกรงว่าเราคงไม่ต้องคุยงานโปรเจกต์นี้กันต่ออีกแม้แต่ประโยคเดียวครับ คุณตะวัน" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบเย็นชาดังขึ้นราวกับใบมีดโกนที่กรีดผ่านความเงียบของห้องประชุมใหญ่ กลิ่นกาแฟคั่วเข้มลอยอบอวลปะปนกับบรรยากาศตึงเครียดที่แทบจะจุดประกายไฟได้ รวินท์ขยับนาฬิกาข้อมือแบรนด์หรูด้วยท่าทางเจ้าระเบียบ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมมองตรงไปยังหญิงสาวฝั่งตรงข้ามอย่างไม่คิดจะไว้หน้า ตะวันไม่สะทกสะท้าน เธอยกมุมปากยิ้มบางๆ อย่างเย้ยหยัน ปลายนิ้วเรียวเคาะปากกาลงบนโต๊ะกระจกใสเป็นจังหวะเนิบนาบ ดวงตากลมโตโฉบเฉี่ยวจ้องมองสถาปนิกหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบจนน่ารำคาญกลับอย่างไม่มีทีiท่าจะเกรงกลัว "แล้วถ้าฉันบอกว่าหินแกรนิตสีดำด้านตัวนั้นแหละ คือหัวใจสำคัญที่จะทำให้โปรเจกต์คอมเมอร์เชียลหมื่นล้านผ่านตากรรมการบริหารในสัปดาห์หน้าล่ะคะ คุณรวินท์... อ้อ ขอโทษที ผมลืมไปว่าโลกของคุณมันมีแต่เส้นบรรทัดตั้งฉาก 90 องศา จนมองไม่เห็นความเซ็กซี่ของงานดีไซน์ที่ฉีกกรอบไปเสียสนิท" สิ้นเสียงของตะวัน อากาศในห้องประชุมก็เหมือนจะลดอุณหภูมิลดลงฮวบฮาบ กวินซึ่งนั่งอยู่มุมโต๊ะแอบยกยิ้มมุมปากอย่างสะใจ เขาจงใจป้อนข้อมูลเรื่องวัสดุขัดแย้งนี้ให้ทั้งคู่ตั้งแต่แรก เพื่อจะดูว่าสถาปนิกผู้หยิ่งผยองกับโปรเจกต์ไดเรกเตอร์สาวสายลุยจะงัดข้อกันจนพังพินาศไปข้างหนึ่งได้อย่างไร รวินท์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากตัวตนของสถาปนิกหนุ่มผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อความมักง่าย "การฉีกกรอบที่คุณว่า มันคือความมักง่ายที่ทำลายโครงสร้างทางวิศวกรรมครับ คุณทำงานโดยใช้ความรู้สึกเป็นที่ตั้ง แต่ผมทำงานบนหลักการและความถูกต้อง ถ้าคุณคิดว่าการบริหารโปรเจกต์นี้คือการทำตามใจตัวเอง ผมแนะนำให้คุณไปลาออกจากตำแหน่งแล้วไปเปิดร้านกาแฟอินดี้ซะจะดีกว่า" "ปากจัดไม่เปลี่ยนเลยนะคะ คุณรวินท์" ตะวันลุกขึ้นยืนเผชิญหน้าเช่นกัน ความสูงที่ต่างกันไม่ได้ทำให้เธอย่อหย่อนความมั่นใจเลยแม้แต่น้อย เธอก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมวานิลลาจางๆ ลอยแตะจมูกสถาปนิกหนุ่ม ขัดแย้งกับแววตาดุดั่งเปลวไฟของเธอ "จำไว้ซะด้วยว่า ต่อให้คุณจะเกลียดฉันเข้าไส้แค่ไหน แต่บอร์ดบริหารเขาก็เซ็นอนุมัติให้เรา 'ต้อง' ทำโปรเจกต์นี้ร่วมกัน ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วครับ... อ้าว หรือว่าสถาปนิกมือหนึ่งกลัวว่าจะทำงานร่วมกับผู้หญิงอย่างฉันจนคุมสติไม่อยู่กันแน่ล่ะคะ?" คำพูดท้าทายนั้นทำให้รวินท์ชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่เชิดขึ้นอย่างถือดี ระยะห่างที่ใกล้จนเกินงามทำให้เขาได้ยินเสียงลมหายใจของเธอ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอของชายหนุ่มเริ่มกระตุกวูบอย่างไม่น่าให้อภัย เขาก้มหน้าลงไปกระซิบชิดริมหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำจนเกือบเป็นเสียงคำราม "อย่ามาท้าทายผมในสิ่งที่คุุณไม่มีวันรับมือไหวครับ คุณตะวัน... ถ้าอยากทำงานร่วมกันนัก งั้นคืนนี้เราไปไซต์งานจริงกันเลยดีกว่า ไปดูให้เห็นกับตาว่าความมักง่ายของคุณมันจะพังตึกทั้งหลังได้ยังไง" ตะวันนิ่งอึ้งไปเล็กน้อยเมื่อถูกรุกกลับอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อพบว่าแววตาของรวินท์ในยามนี้ไม่ได้มีความเยือกเย็นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความดุดันที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล แต่เธอก็ยังคงฝืนยิ้มสู้ "ยินดีค่ะ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าคนปากแข็งอย่างคุณ จะทนอยู่กับความจริงหน้างานได้สักกี่น้ำ" ทั้งสองยืนจ้องกันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เคมีที่ดุเดือดและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดแผ่ซ่านจนกวินที่นั่งมองอยู่ถึงกับต้องรีบหลบสายตา ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็จهดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่บานประตูห้องประชุมจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้ช่วยฝ่ายบุคคล พร้อมกับร่างของประธานกรรมการบริษัทที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ทุกคน นั่งลงก่อน... ผมมีเรื่องด่วนที่สุดจะแจ้งให้ทราบเกี่ยวกับโปรเจกต์นี้ และมันจะเปลี่ยนชีวิตการทำงานของพวกคุณไปตลอดกาล" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับตัวละครในตอนนี้นะครับ