ไร่ผักที่กลับมางดงามกว่าเดิม

"อย่าเพิ่งเปิดกล่องนั่น!" รินรดาตวาดเสียงแข็ง มือเรียวคว้าท่อนเหล็กจากพื้นขึ้นมาถือไว้มั่น ดวงตาคู่สวยดุจดั่งพยัคฆ์กวาดมองกล่องกระดาษลูกฟูกที่ถูกพันด้วยเทปกาวหนาแน่นวางอยู่ท่ามกลางแปลงผักสลัดคอสที่กำลังถูกพายุทำลายจนใบหักงอ เสียงข่วนเบาๆ ด้านในนั้นไม่ได้ฟังดูเหมือนสัตว์เลี้ยง แต่มันเป็นเสียง 'ครืด... ครืด...' เหมือนเล็บเหล็กที่กำลังกรีดลงบนเนื้อไม้ ภูผาขยับตัวเข้ามาบังภรรยาไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ มือแกร่งของอดีตนายทหารกระชับมีดทำสวนในมือแน่น "ริน ถอยไปข้างหลังพี่" เสียงทุ้มต่ำของเขาราบเรียบแต่แฝงไปด้วยไอสังหาร "ถ้ามันเป็นกับดักของพวกญาติฝั่งนั้นที่คอยกัดไม่ปล่อย... พี่จะไม่ยอมให้มันระคายผิวคุณแม้แต่ปลายก้อย" รินรดาไม่ตอบ แต่เธอกัดริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ในฐานะที่เธอเป็นคนคุมมิติเก็บของวิเศษที่เชื่อมโยงกับระบบนิเวศน์ เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความชื้นและไอสารเคมีที่โชยออกมาจากรอยแยกเล็กๆ ของกล่อง นี่ไม่ใช่การส่งของขวัญธรรมดา แต่มันคือการ 'ทิ้งระเบิด' ทำลายล้างไร่ผักที่เธอฟูมฟักมาด้วยหยาดเหงื่อ "มันไม่ใช่แค่กล่องแล้วล่ะภูผา" รินรดาขยับเข้าไปใกล้ กลั้นหายใจแล้วใช้ปลายมีดกรีดเทปกาวออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระโดดถอยออกมาสามก้าว พรึ่บ! สิ่งที่กระโจนออกมาจากกล่องไม่ใช่สัตว์ร้าย แต่เป็นโดรนขนาดจิ๋วที่ติดตั้งหัวฉีดพ่นละอองบางอย่าง ทันทีที่มันเริ่มหมุนตัว เสียงเครื่องยนต์ขนาดเล็กก็หวีดหวิว รินรดารู้สึกถึงกลิ่นฉุนกึกที่แตะจมูก มันคือสารกำจัดศัตรูพืชสูตรเข้มข้นที่จะทำให้ผักออร์แกนิกทั้งไร่กลายเป็นยาพิษภายในชั่วข้ามคืน! "พวกมันกะจะทำลายมาตรฐานส่งออกของเรา!" รินรดาคำรามด้วยความโกรธจัด ภูผาไม่รอช้า เขาอาศัยทักษะการขว้างปามีดที่เคยฝึกฝนในกองทัพ ปามีดทำสวนเข้าใส่ใบพัดของโดรนอย่างแม่นยำจนมันเสียหลักร่วงลงกระแทกพื้นดิน รินรดาไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เธอเรียก 'ถุงมือกันสารเคมี' ออกมาจากมิติ สวมใส่อย่างรวดเร็วแล้วคว้าตัวโดรนนั้นยัดใส่ภาชนะสุญญากาศที่เธอเตรียมไว้ล่วงหน้าเพื่อเก็บหลักฐาน "ริน... ถ้าเราจัดการพวกมันเงียบๆ แบบนี้ต่อไป พวกมันก็จะส่งกล่องแบบนี้มาไม่จบไม่สิ้น" ภูผาหันมามองภรรยาด้วยแววตาจริงจัง รินรดาเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก พลางมองไร่ที่เสียหายจากพายุเมื่อคืนสลับกับผืนดินที่เพิ่งถูกสารเคมีปนเปื้อนบางส่วน "ถูกของคุณค่ะ แต่การเอาคืนแบบเด็กๆ มันไม่สะใจพอ ในเมื่ออยากได้ไร่พังๆ นัก เราก็ต้องทำให้พวกมันเห็นว่า ต่อให้พายุพัดผ่าน หรือพวกมันจะพยายามวางยาแค่ไหน... ไร่ผักของฉันก็จะกลับมางดงามและทำเงินมหาศาลกว่าเดิมให้มันกระอักเลือด!" เธอมองไปที่แปลงผักที่บอบช้ำ ก่อนจะเรียกใช้ 'น้ำค้างทิพย์' จากมิติส่วนตัว รินรดาค่อยๆ รดน้ำลงบนดินที่ปนเปื้อนสารเคมี ละอองน้ำใสบริสุทธิ์ค่อยๆ ชะล้างพิษและฟื้นฟูเซลล์พืชที่เหี่ยวเฉาให้กลับมาเต่งตึงอย่างน่าอัศจรรย์ ความอ่อนเพลียในใจมลายหายไปเมื่อเห็นสีเขียวขจีเริ่มฟื้นคืนชีวิต สามวันผ่านไป... ข่าวลือเรื่อง 'ไร่ร้างของรินรดา' ที่พวกญาติจอมหิวโหยป่าวประกาศไปทั่วหมู่บ้านกลับกลายเป็นเรื่องตลก เมื่อรถขนผักคันใหญ่หน้าตาประหลาดวิ่งออกจากไร่ในยามเช้ามืด กลิ่นหอมของผักสดสะอาดบริสุทธิ์ฟุ้งกระจายไปไกลจนแม่ค้าในตลาดต้องรีบกรูเข้ามาจองคิว รินรดายืนกอดอกมองความสำเร็จนั้นอยู่หน้าไร่ ภูผาโอบไหล่ภรรยาไว้อย่างทะนุถนอม "เราชนะแล้วนะคุณ" เขาพึมพำ "ยังค่ะ" รินรดายิ้มมุมปาก นัยน์ตาฉายแววเจ้าเล่ห์ "เราแค่เพิ่งเริ่มเปิดเกมรุกต่างหาก" ขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับชัยชนะ เสียงโทรศัพท์ของภูผาก็ดังขึ้น เป็นสายจากเพื่อนทหารคนสนิทที่ดูแลหน่วยข่าวกรองในตัวเมือง "ภูผา! รีบเช็กข่าวในโซเชียลเดี๋ยวนี้ มีคนเอาคลิปตอนพวกคุณทำลายโดรนไปปล่อย แล้วอ้างว่าคุณคือคนวางยาผักตัวเองเพื่อเรียกค่าเสียหายประกันภัย ตอนนี้ชาวเน็ตกำลังรุมด่าว่าคุณเป็นโจรในคราบเกษตรกร!" รินรดาคว้าโทรศัพท์มาดู เห็นหน้าตัวเองและสามีบนจอที่ถูกตัดต่อบิดเบือนข้อเท็จจริงอย่างแนบเนียน พร้อมกับรายชื่อบัญชีธนาคารที่ถูกแฮ็กและโอนเงินก้อนสุดท้ายของไร่หายไปต่อหน้าต่อตา! "ดูเหมือนว่า... คราวนี้พวกมันไม่ได้มาแค่กล่องปริศนาแล้วนะคะภูผา" รินรดากำโทรศัพท์แน่นจนสั่น แววตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบถึงขีดสุด "มันถึงเวลาที่ฉันต้อง 'ผ่าตัด' สังคมของคนโกงพวกนี้ให้สิ้นซากจริงๆ เสียที" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเคียงข้างไร่ผักแห่งนี้มาจนถึงตอนที่ 28 นะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!