อำนาจที่มองไม่เห็น

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานที่เย็นเฉียบจนเหมือนสุสาน รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวยักษ์ จ้องมองกระดาษแผ่นนั้นที่บัดนี้หมึกสีดำได้เปลี่ยนเป็นรอยเลือดสดเข้มข้นจนเกือบจะเป็นสีดำสนิท สะกดชื่อของพ่อเธอเอาไว้ราวกับเป็นคำสาปแช่งที่เพิ่งถูกปลดปล่อย "สั่นไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกครับคุณรินรดา ความกลัวเป็นเพียงแค่อาการทางจิตวิทยาที่เกิดขึ้นเมื่อมนุษย์สูญเสียการควบคุม... ซึ่งนั่นคือสิ่งที่คุณกำลังเผชิญอยู่" เสียงทุ้มต่ำดุจเสียงของสัตว์ร้ายที่กำลังซุ่มมองเหยื่อดังขึ้นจากมุมมืด ศิลา วีระกุล ก้าวออกมาจากเงา แววตาของเขาคมกริบราวกับใบมีดที่ผ่านการเจียระไนมาอย่างดี เขาไม่ได้เดินเข้ามาหาเธอ แต่กลับนั่งลงบนเก้าอี้หนังนุ่ม สอดประสานนิ้วมือเข้าหากันด้วยท่าทางผ่อนคลายที่ดูน่าเกรงขาม รินรดาพยายามบังคับลมหายใจให้เป็นปกติ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เธอรวบรวมเศษเสี้ยวความกล้าที่มีทั้งหมดเอ่ยถาม "คุณทำอะไรกับจดหมายฉบับนี้... แล้วพ่อของฉันเกี่ยวอะไรกับคุณ" ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ "คุณเป็นนักมานุษยวิทยาที่เก่งกาจ แต่กลับอ่านเกมการเมืองของอำนาจไม่ออก จดหมายฉบับนี้ไม่ได้ถูกเขียนด้วยหมึก แต่มันถูกเขียนด้วย 'พันธสัญญา' ที่ถูกจารึกไว้ใต้เงาสมุทรเมื่อสิบปีก่อน พ่อของคุณไม่ได้หายไปไหน เขาแค่ 'ชำระหนี้' ที่เขาก่อไว้ไม่หมด" เขาลุกขึ้นช้าๆ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าว แต่ละจังหวะที่เท้าเขากระทบพื้นไม้ราวกับเสียงนับถอยหลังของระเบิดเวลา รินรดาถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับตู้หนังสือขนาดมหึมา เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้หนี แต่กลับใช้มือข้างหนึ่งยันขอบตู้ไว้ กักขังเธอไว้ในวงล้อมของกลิ่นกายที่หอมกรุ่นทว่ากดดันอย่างมหาศาล "ฉันจะลาออก" รินรดาเอ่ยเสียงสั่น พยายามรักษาระยะห่างของสายตา "ฉันไม่ต้องการเงินเดือนหรือตำแหน่งงานนี้อีกต่อไป คุณไม่มีสิทธิ์มาขู่ฉันด้วยเรื่องครอบครัวแบบนี้" ศิลาโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้ม กลิ่นอายความอันตรายทำให้ขนอ่อนในกายเธอสั่นสะท้าน "ลาออกหรือครับ? คุณคิดว่าอำนาจของผมเป็นเพียงบริษัทจำกัดที่ใครจะเข้าจะออกก็ได้งั้นหรือ? รินรดา... ในโลกของผม กฎหมายคือกระดาษเช็ดปาก แต่สัญญาคือรอยแผลเป็นที่ฝังลึกลงในกระดูก" เขาลากปลายนิ้วไปตามแนวสันกรามของเธออย่างเชื่องช้า สัมผัสนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ก้ำกึ่งระหว่างการคุกคามและการปลุกเร้า "ถ้าคุณเดินออกจากประตูห้องนี้ไปโดยไม่ได้รับอนุญาต ผมจะทำให้อัครโยธินที่เหลืออยู่กลายเป็นเพียงชื่อในหน้าประวัติศาสตร์ที่ไม่มีใครจดจำ และจดหมายฉบับนั้น... จะไม่ใช่แค่หยดเลือด แต่มันจะเป็นลมหายใจสุดท้ายของคนที่คุณรักที่สุด" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดของตัวเอง เธอเกลียดเขา เกลียดอำนาจของเขา แต่ลึกๆ ในใจกลับปฏิเสธไม่ได้ว่าสัมผัสที่เขามอบให้กำลังปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างที่เธอพยายามกดทับเอาไว้ สัญชาตญาณที่ต้องการจะตอบโต้ ต้องการจะสยบ และต้องการจะถูกทำลาย "คุณมันปีศาจ ศิลา" เธอคำรามเบาๆ แววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นจ้องลึกเข้าไปในตาคู่นั้นของเขา "ปีศาจก็แค่ชื่อเรียกของคนที่กล้าทำในสิ่งที่คนอื่นไม่กล้าต่างหาก" เขากระซิบ สัมผัสที่ปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นความหนักแน่น เขาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอมองลึกเข้ามาในดวงตาที่ไร้ก้นบึ้งของเขา "ตอนนี้... คุณเหลือทางเลือกเดียว คือการเป็นหมากบนกระดานของผม ทำตามคำสั่งผม แล้วผมจะบอกวิธีคืนชีพให้พ่อของคุณ" ศิลาเอื้อมมือไปหยิบกระดาษจดหมายฉบับนั้นขึ้นมา แล้วฉีกมันออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยต่อหน้าต่อตาเธอ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจูบเบาๆ ที่ต้นคอของเธออย่างถือวิสาสะ "พรุ่งนี้เช้า 08:00 น. ผมจะรอคุณที่ฐานวิจัยใต้สมุทร อย่ามาสาย... เพราะถ้าคุณช้าไปแม้แต่วินาทีเดียว ผมจะส่ง 'หลักฐาน' ชิ้นต่อไปไปให้คุณที่บ้านแทน" เขากระซิบคำสั่งสุดท้ายก่อนจะเดินผ่านเธอไปอย่างเย็นชา ทิ้งให้รินรดายืนเคว้งคว้างท่ามกลางความเงียบงัน ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยบางอย่างดังขึ้นจากเครื่องสื่อสารบนโต๊ะทำงาน มันไม่ใช่เสียงเตือนภัยทั่วไป แต่มันคือเสียงจากระบบป้องกันของโครงการวิจัยที่พ่อของเธอเคยคุมอยู่ ซึ่งรินรดาจำเสียงรหัสนั้นได้แม่นยำที่สุด... นั่นคือรหัสลับที่พ่อของเธอเคยใช้ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ... เมื่อสิบปีก่อน! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดไปกับดิฉันนะคะ