การสำรองข้อมูล

เสียงคลิกเบา ๆ ของเมาส์ในห้องทำงานที่เงียบสงัดราวกับห้วงอวกาศนอกสถานีวิจัย ดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่าูดกลางแสงสีฟ้าเรืองรองจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอที่ฉายโค้ดและชุดข้อมูลนับล้านบรรทัด รวินท์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาบนผนัง เขารู้เพียงว่าเวลาล่วงเลยมาจนถึงตีสองแล้ว และความเหนื่อยล้าก็เริ่มกัดกินโสตประสาท แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้ปลายนิ้วของเขาบนแป้นพิมพ์ชะงักค้าง หน้าจอตรงกลางเวลานี้ไม่ได้แสดงสถาปัตยกรรมระบบคลาวด์หรืออัลกอริทึมการประมวลผลขั้นสูงแบบที่เขาคุ้นเคย หากแต่มันกำลังรันโปรแกรมเฉพาะกิจที่เขาเขียนขึ้นด้วยมือทุกบรรทัด... โปรแกรมจำลองความทรงจำที่ชื่อว่า *‘Memory Back-up Protocol’* นิชา นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้มมุมห้อง ร่างเพรียวบางในชุดสูททำงานที่คลายกระดุมคอเสื้อออกเล็กน้อยกำลังกอดอก มองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ในมือของเankมีแก้วกาแฟที่เย็นชืดสนิทมาเป็นชั่วโมงแล้ว ความเงียบระหว่างพวกเขามีน้ำหนักมากเสียจนเสียงพัดลมระบายความร้อนของเคสคอมพิวเตอร์ยังฟังดูดังน่ารำคาญ "คุณกำลังทำอะไรกันแน่ รวินท์" เสียงของนิชาทำลายความเงียบขึ้นมา รabกและนิ่งสนิท ทว่าซ่อนความสั่นไหวเล็กน้อยที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดของวิศวกรข้อมูลสาวผู้เด็ดขาด "ฉันคิดว่าเราเคลียร์เรื่องโปรเจกต์เสร็จไปตั้งแต่สัปดาห์ก่อนแล้ว และ... เราตกลงกันแล้วว่าจะต่างคนต่างไป" รวินท์หยุดพิมพ์ เขายังไม่หันกลับไปมอง เปลือกตาปิดลงช้า ๆ เพื่อพักสายตาที่แสบร้อนจากแสงสีฟ้า "ผมไม่ได้กำลังทำเรื่องงาน นิชา" "แล้วมันเรื่องอะไร? คุณถึงเรียกฉันมาที่นี่ตอนตีสอง เพื่อมานั่งดูคุณพิมพ์โค้ดบ้าๆ นี่เนี่ยนะ?" นิชาลุกขึ้นยืน เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นห้องดังสะท้อน เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขามากขึ้น "คุณคิดว่าชีวิตคนเรามันเป็นระบบฐานข้อมูลที่คุณจะกดปุ่ม Back-up หรือ Restore ได้ตามใจชอบหรือไงคะ?" รวินท์หันกลับมาในที่สุด ดวงตาคมเข้มคู่นั้นมองสบตาเธอนิ่ง ลึกซึ้ง และเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่ตรรกะทางคอมพิวเตอร์ไม่เคยอธิบายได้ เขาไม่ได้ตอบคำถามทันที แต่กลับเลื่อนเมาส์ไปกดรันคำสั่งสุดท้าย *‘Executing Process: Data Ingestion...’* หน้าจอหลักเปลี่ยนจากการแสดงผลโค้ดดิ้ง เป็นการแสดงภาพถ่ายดิจิทัลความละเอียดสูงนับพันภาพ ข้อความแชทนับล้านบรรทัด และไฟล์เสียงบันทึกบทสนทนาสั้น ๆ ที่ถูกจัดหมวดหมู่อย่างเป็นระเบียบด้วยปัญญาประดิษฐ์ที่เขาพัฒนาขึ้นเอง ทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับนิชา... ทุกช่วงเวลาที่พวกเขาเคยหัวเราะด้วยกัน ถกเถียงกันเรื่องโครงสร้างข้อมูล หรือแม้แต่ตอนที่เธอนั่งเผลอหลับคาโต๊ะทำงานด้วยความเหนื่อยล้า ถูกรวบรวมไว้ในโฟลเดอร์เดียวกัน นิชาชะงัก ฝีเท้าที่กำลังจะก้าวถอยหลังหยุดลงทันทีเมื่อเห็นภาพบนหน้าจอ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ "นี่มัน..." เสียงเธอกระซิบแผ่วเบา "คุณเก็บ... ทุกอย่างไว้หมดเลยเหรอ?" "ผมเป็นโปรแกรมเมอร์ นิชา" รวินท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเปราะบางที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน "และกฎข้อแรกของการเป็นโปรแกรมเมอร์ที่ดี คือคุณไม่มีทางรู้เลยว่าระบบจะล่มเมื่อไหร่... หรือเมื่อไหร่ที่ไฟล์สำคัญจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย" เขาผุดลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดเธอก้าวหนึ่ง ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง กลิ่นTheน้ำหอมจาง ๆ ที่คุ้นเคยโชว์เข้ามาแตะจมูก ทำให้หัวใจของนิชากระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ "ปมในใจของคุณคือการที่คุณรู้สึกว่าตัวเองไม่เคยเป็น 'ที่หนึ่ง' ในชีวิตของผมใช่ไหม?" รวินท์เอ่ยถามเสียงเบา ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ แววตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาหรือความถือดีแบบที่เธอเคยเกลียดชังอีกต่อไป มีเพียงความจริงจังที่สะท้อนความเจ็บปวดลึก ๆ นิชาเม้มริมฝีปากแน่น เบนสายตาหนีไปมองทางอื่นเพื่อซ่อนความอ่อนแอ "มันไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องมาใส่ใจหรอกค่ะ ในเมื่อคุณเลือกที่จะเอาแต่ทำงาน เลือกตรรกะบ้าๆ ของคุณเหนือความรู้สึกของฉันมาตลอด..." "นั่นคือสิ่งที่ระบบในหัวผมประมวลผลผิดพลาดมาตลอดต่างหากล่ะ" รวินท์เอื้อมมือไปคว้ามือเรียวของเธอขึ้นมาเบา ๆ ปลายนิ้วของเขาอุ่นจัดตัดกับความเย็นเฉียบของอากาศในห้อง นิชาสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้สะบัดหนี "คุณคิดว่าผมใช้ตรรกะตัดสินทุกอย่าง... แต่คุณไม่เคยรู้เลยว่า มีตัวแปรตัวหนึ่งที่ผมไม่สามารถเขียนอัลกอริทึมไหนมาคำนวณค่าของมันได้เลย" รวินท์พาเธอก้าวเข้ามาใกล้หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตอนนี้กำลังเล่นไฟล์วิดีโอสั้น ๆ วิดีโอในวันที่ฝนตกหนักเมื่อสองปีก่อน วันที่นิชาเดินถือร่มเข้ามาหาเขาที่หน้าตึกบริษัทพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง ทั้งที่ตัวเปียกโชก "ตัวแปรนั้นคืออะไรคะ..." นิชาถามเสียงสั่น หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ความรู้สึกโกรธ ตัดพ้อ และน้อยใจที่สะสมมานานนับปี ราวกับกำลังถูกหลอมละลายด้วยความอบอุ่นที่ค่อย ๆ แผ่ซ่านเข้ามา "คือคุณ" รวินท์ตอบสั้น ๆ แต่หนักแน่นราวกับคำประกาศิต "นิชา... ทุกบรรทัด ทุกเสียง ทุกรอยยิ้ม และทุกความทรงจำเกี่ยวกับคุณ ผมไม่ได้เก็บมันไว้เพราะผมเป็นคนยึดติดกับอดีต แต่ผมเก็บมันไว้เพราะถ้าวันหนึ่ง... เราต้องกลายเป็นคนแปลกหน้ากันจริง ๆ อย่างน้อยที่สุด ระบบความทรงจำในหัวใจของผม จะไม่ยอมลบเลือนตัวตนของคุณไปเด็ดขาด" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเต็มไปด้วยมวลความรู้สึกที่อัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก นิชามองสบตาผู้ชายตรงหน้า น้ำใส ๆ เอ่อคลอขึ้นมาที่หน่วยตา เธอกัดริมฝีปากตัวเองเพื่อกลั้นความรู้สึกที่เอ่อล้น มืออีกข้างที่ว่างอยู่กำเข้าหากันแน่น "คนบ้า..." เธอกล่าวเสียงเครือ พร้อมกับหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา "คุณนี่มัน... เขียนโปรแกรมเก่งทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องความรู้สึกของตัวเองจริงๆ สินะคะ" รวินท์ระบายยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและมีเพียงเธอเท่านั้นที่เคยได้รับ เขายกมือขึ้นเกลี่ยหยดน้ำตาที่ปริ่มหางตาของเธอออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ทะนุถนอมนั้นทำให้นิชาหลับตาลงรับไออุ่นจากฝ่ามือของเขา ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะหลอมรวมความรู้สึกของคนทั้งสองเข้าหากัน เสียงแจ้งเตือนระบบจากหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ *‘Ping!’* หน้าจอสีฟ้าที่เคยแสดงภาพความทรงจำของนิชา กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่รัว พร้อมกับข้อความโค้ดชุดใหม่ที่รันขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ โดยที่รวินท์ยังไม่ได้แตะต้องแป้นพิมพ์แม้แต่น้อย *‘WARNING: Unauthorized Access Detected. External Protocol Overridden.’* *‘Target File: Memory Back-up of [Nicha] is currently being downloaded to an unknown server.’* *‘Decrypting... 85%... 90%...’* รวินท์เบิกกว้างด้วยความตกใจ สัญชาตญาณโปรแกรมมิ่งสั่งให้เขากระโจนเข้าหาคีย์บอร์ดเพื่อตัดการเชื่อมต่อทันที แต่มันสายเกินไป หน้าจอคอมพิวเตอร์ดับวูบลง ก่อนจะปรากฏภาพหน้าต่างแชทปริศนาขึ้นมา พร้อมกับข้อความทักทายจากใครบางคนที่พวกเขารู้จักดี—บุคคลที่ควรจะหายสาบสูญไปจากระบบตั้งแต่วันเกิดเหตุการณ์ระเบิดที่ศูนย์วิจัยใต้ดิน *“ขอบคุณที่ช่วยรวบรวมไฟล์ข้อมูลสำคัญให้... รวินท์ ตอนนี้ฉันได้ทุกอย่างที่ต้องการครบถ้วนแล้วล่ะนะ”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้นะคะ