อัปเดตสถานะ

หน้าจอสัมผัสสีฟ้าจัดจ้านของระบบเบื้องหน้าสะท้อนเงาใบหน้าของรวินท์ที่ซีดเผือดลงทีละน้อย ความเงียบงันภายในห้องทำงานยามวิกาลหนักอึ้งเสียจนเสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์กลายเป็นเสียงคำรามกึกก้องในโสตประสาท ดวงตาคมกริบของโปรแกรมเมอร์หนุ่มกวาดมองข้อความที่ปรากฏค้างอยู่บนบรรทัดสุดท้ายอย่างไม่วางตา ชื่อไฟล์เข้ารหัสระดับสูงสุด—*Project_Aethelgard_v3.1.enc*—ไม่ใช่ชุดข้อมูลสุ่มที่ระบบสร้างขึ้นตามยถากรรม แต่มันคือลายนิ้วมือดิจิทัลที่นิชาใช้ฝังไว้ในทุกโปรเจกต์ลับตั้งแต่สมัยที่พวกเขายังทำงานร่วมกันในฐานะคู่หูนักพัฒนาก่อนที่ความสัมพันธ์จะแตกหัก และที่สำคัญที่สุด... มันคือไฟล์ตัวเดียวกันกับที่ ดร.กร ศาสตราจารย์และอดีตหัวหน้านักพัฒนาผู้เป็นดั่งอาจารย์มือหนึ่ง กำลังตรวจสอบอยู่ก่อนที่เขาจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสามปีก่อน "คุณ... กำลังเล่นกับไฟอยู่หรือเปล่านيشา" รวินท์พึมพำกับความว่างเปล่า ปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยเลื่อนไปแตะบนแป้นพิมพ์เพื่อพยายามเจาะรหัสผ่านชั้นที่สอดแทรกอยู่ในอัลกอริทึม แต่ระบบกลับตอบสนองด้วยแสงสีแดงวาบพร้อมเสียงเตือนปฏิเสธสิทธิ์การเข้าถึงแบบฮาร์ดคอ *Access Denied. Biometric Verification Required.* รวินท์กัดฟันกรวด ความรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกราวกับมีก้อนหินมาถ่วงไว้ไม่ใช่ความกลัวในภัยคุกคามทางไซเบอร์ แต่เป็นความตระหนักรู้ที่สายเกินแก้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขามัวแต่ยึดมั่นในตรรกะและเส้นโค้ดที่เย็นชา จนมองข้ามสัญญาณเตือนอันตรายที่ผู้หญิงคนนั้นแบกรับไว้คนเดียวโดยตลอด นิชากำลังเผชิญหน้ากับองค์กรลับที่อยู่เบื้องหลังการหายตัวไปของ ดร.กร และเธอกำลังใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ ในขณะเดียวกัน ที่ห้องพักฝั่งตรงข้าม นิชากำลังนั่งอยู่หน้าจอโน้ตบุ๊กที่เต็มไปด้วยหน้าต่างโค้ดรันระบบซ้อนกันเป็นชั้นๆ หัวใจของเธอเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อระบบรักษาความปลอดภัยที่กำลังตามล่าเธอ แต่เป็นเพราะสัญญาณแจ้งเตือนจากระบบเครือข่ายภายในบ่งบอกชัดเจนว่า รวินท์ได้เปิดไฟล์นั้นขึ้นมาแล้ว... ไฟล์ที่เธอจงใจทิ้งร่องรอยไว้เพื่อให้เขาตามหา นิชากำัดริมฝีปากแน่นจนห้ามความสั่นเทาไม่ได้ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโกรธที่เขายังคงสอดรู้สอดเห็นในพื้นที่ที่เธอพยายามกันเขาออกไป และความโล่งใจอย่างประหลาดที่อย่างน้อยที่สุด ในวินาทีที่โลกของเธอกำลังพังทลายลง คนแรกที่นึกถึงและก้าวเข้ามาในพื้นที่อันตรายนี้ก็ยังคงเป็นผู้ชายคนเดิม... คนที่เคยให้คำมั่นว่าจะปกป้องเธอกับโค้ดทุกบรรทัดด้วยชีวิต "คนบ้า... คุณจะเข้ามาเสี่ยงทำไมกัน" นิชากระซิบเสียงเครือ หยดน้ำตาอุ่นไหลอาบแก้มขณะที่นิ้วเรียวยาวพยายามพิมพ์คำสั่งยับยั้งการเชื่อมต่อเพื่อไม่ให้ IP ของรวินท์ถูกตามแกะรอยโดยระบบแม่ข่ายของศัตรู ทว่า ช้าไปเสียแล้ว... หน้าจอของทั้งคู่กะพริบพร้อมกันสามครั้งติดต่อกัน โค้ดสีเขียวที่เคยวิ่งพล่านบนหน้าจอแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อความใหม่ถูกพิมพ์ขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ ด้วยฝีมือของบุคคลที่สามที่พวกเขากำลังไล่ล่า *Welcome back, Programmers. The simulation is no longer a test.* รวินท์ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที แรงขับเคลื่อนจากสัญชาตญาณดิบและการปกป้องทำลายล้างตรรกะทุกข้อในหัวจนหมดสิ้น เขาคว้าเสื้อแจ็คเก็ตตัวเก่ง ก้าวเท้าออกจากห้องทำงานด้วยความเร็วสูงสุด เป้าหมายมีเพียงหนึ่งเดียวคือห้องพักของนิชา—ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเธอเป็นเพียง 'คนแปลกหน้า' ที่แสนคุ้นเคย แต่ในยามนี้ เธอกลับเป็นสิ่งเดียวในโลกดิจิทัลและโลกแห่งความเป็นจริงที่เขายอมแลกทุกอย่างเพื่อรักษาไว้ ในวินาทีที่รวินท์วิ่งมาถึงหน้าประตูกลอนดิจิทัลของห้องนิชา เขายังไม่ทันได้เอ่ยปากเคาะหรือกดรหัส ประตูบานนั้นก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยฝีมือของหญิงสาวที่ยืนหอบหายใจจนตัวโยน ดวงตากลมโตคู่นั้นแดงก่ำและเต็มไปด้วยหยดน้ำตาที่เอ่อล้น แต่แววตาที่มองตรงมายังเขากลับมีความเด็ดเดี่ยวและเปี่ยมไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่ไม่อาจหาได้จากอัลกอริทึมใดๆ ในโลก ไม่มีคำทักทาย ไม่มีคำตัดพ้อต่อว่าเรื่องอดีตที่ผ่านมา รวินท์ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอในเสี้ยววินาที พร้อมกับมือหนาที่เอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวบางของนิชากุมไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปกับอากาศธาตุ นิชาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะปล่อยให้ตัวเองถูกดึงเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนที่อบอุ่นและมั่นคงที่สุดเท่าที่เธอเคยสัมผัสมาในรอบสามปี ความเงียบงันระหว่างพวกเขากลับพูดแทนทุกความรู้สึกที่อัดอั้น ทั้งความผิดพลาด ความเย่อหยิ่งในตรรกะ และความกลัวที่จะสูญเสียกันและกันไปชั่วนิรันดร์ ในโลกที่ทุกอย่างถูกควบคุมด้วยรหัสและข้อมูลดิบ พวกเขาเพิ่งตระหนักได้ว่า มีเพียง 'ความผูกพันของมนุษย์' เท่านั้นที่เป็นตัวแปรเดียวซึ่งไม่มีอัลกอริทึมใดคำนวณความซับซ้อนของมันได้ "ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณเผชิญหน้ากับมันคนเดียวอีกแล้ว... นิชา" รวินท์กระซิบชิดขอบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่เปลี่ยนไปตลอดกาล นิชาซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของเขา ปล่อยให้ความเปราะบางทั้งหมดพังทลายลงในอ้อมกอดนี้ เธอยกมือขึ้นโอบกอดแผ่นหลังของเขาไว้แน่นเช่นกัน พยักหน้ารับคำสัญญาที่ไร้ซึ่งเงื่อนไขใดๆ แต่ทว่า ในขณะที่อุณหภูมิความอบอุ่นกำลังประสานใจของทั้งสองให้กลับมาเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานด้านหลังที่เชื่อมต่อกับเครือข่ายวงในก็ส่งเสียงแจ้งเตือนสั้นๆ แหลมสูง... *System Warning: Unauthorized Override Detected at Sector 0. Target Lock Acquired.* ประตูกระจกนิรั่งก์ระเบียงห้องพักด้านหลังพลันแตกละเอียดเป็น2เสี่ยง พร้อมกับเงาร่างสีดำทมิฬสามร่างที่ก้าวผ่านม่านควันเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง และหนึ่งในนั้น... คือใบหน้าของคนที่ควรจะตายไปจากเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของเราในทุกๆ บรรทัดนะคะ