โปรโตคอลใหม่

เส้นกราฟความหนาแน่นของข้อมูลบนจอโฮโลแกรมตรงหน้ากำลังกระพริบเป็นสีแดงฉาน เสียงเตือนระดับคำเตือนความปลอดภัยดัง "ติ๊ด... ติ๊ด..." เป็นจังหวะเดียวกับเสียงลมหายใจของคนทั้งสองในห้องปฏิบัติการที่แคบลงถนัดตา "ถ้าคุณยังยืนกรานจะใช้สถาปัตยกรรมแบบ Monolith กับฐานข้อมูลระบบจิตวิญญาณนี้ ฉันเกรงว่าโปรเจกต์นี้จะล่มสลายก่อนที่เราจะผ่านดันเจี้ยนชั้นที่สามเสียอีกค่ะ รวินท์" นิชากดปิดหน้าต่างโค้ดด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อย ความเด็ดขาดในน้ำเสียงของเธอไม่ได้ลดทอนความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในดวงตาคู่นั้นเลย วิศวกรสาวกอดอกแน่นราวกับต้องการปกป้องพื้นที่ส่วนตัวที่กำลังถูกรุกล้ำด้วยตรรกะอันเย็นชาของชายหนุ่มฝั่งตรงข้าม รวินท์ถอนหายใจยาว ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นใสจดจ้องตัวเลขมหาศาลที่วิ่งผ่านหน้า เขารู้ดีว่าข้อเสนอของนิชามีเหตุผล ระบบประมวลผลเวทมนตร์แบบกระจายศูนย์ (Distributed Magic System) ที่เธอออกแบบนั้นเหนือชั้นและยืดหยุ่นกว่า แต่ในฐานะโปรแกรมเมอร์ที่เคยเจ็บปวดจากการสูญเสียข้อมูลสำคัญในอดีต เขากลับหวาดกลัวความซับซ้อนที่ควบคุมไม่ได้ "แต่ถ้าเรากระจายโหนดมากเกินไป ความหน่วงในการประสานจิตใจจะพุ่งสูงขึ้น และถ้ามีใครสักคนในทีมเกิดความลังเล ข้อมูลย้อนกลับจะตีกลับมาทำลายซอร์สโค้ดในสมองของทุกคนทันที คุณก็รู้ว่าความเสี่ยงนั้นมันมากแค่ไหน" รวินท์แย้งขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบสนทนาแต่แฝงด้วยความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ที่ส่งเสียงคำรามเบาๆ เป็นแบ็กกราวด์ ทั้งสองคนยืนอยู่บนเส้นแบ่งบางๆ ระหว่างความเป็นมืออาชีพกับความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีต—อดีตที่นิชารู้สึกเสมอว่าเธอเป็นเพียง 'ฟังก์ชันเสริม' ในชีวิตของเขา ไม่ใช่ตัวแปรหลักที่เข้มแข็งพอจะยืนเคียงข้าง "งั้นเรามาทำโปรโตคอลใหม่กันค่ะ" นิชาสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่เธอใช้เป็นประจำลอยมาแตะจมูก ดึงสติของรวินท์ให้หลุดจากหน้าจอโค้ด เธอลากนิ้วเรียวยาวลงบนแท่นควบคุม สร้างหน้าต่างอินเทอร์เฟซสีฟ้าครามขึ้นมาตรงกลางระหว่างเข and เธอ "กฎข้อที่หนึ่ง: ห้ามตัดสินใจเดี่ยวในภาวะวิกฤต แม้ว่าตรรกะของคุณจะบอกว่าถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ตาม เพราะในโลกแฟนตาซีแห่งนี้ มนุษย์ไม่ใช่บรรทัดโค้ดที่ไร้หัวใจค่ะ" นิชาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตานั้นจริงจังและเฉียบขาดจนรวินท์ต้องเป็นฝ่ายหลบตา "กฎข้อที่สอง..." เธอยิ้มมุมปากด้วยความท้าทายเล็กน้อย "ทุกครั้งที่มีการอัปเลเวลระบบความสัมพันธ์และการทำงาน เราต้องแชร์ข้อมูลดิบ (Raw Data) ของความรู้สึกกันและกัน ไม่มีช่องโหว่ ไม่มีฮายด์พาสเวิร์ด (Hidden Password) อีกต่อไป" รวินท์มองหน้าเธอนิ่ง สมองอันรวดเร็วของเขากำลังประมวลผลข้อเสนอเหล่านั้น ตรรกะบอกว่ามันเสี่ยงต่อการเปิดเผยจุดอ่อน แต่อีกมุมหนึ่ง... หัวใจที่เคยถูกปิดตายกลับรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด ราวกับว่าระบบปฏิบัติการในอกกำลังถูกรีบูตใหม่ด้วยโค้ดที่ดีกว่าเดิม "ตกลงตามนี้" รวินท์พยักหน้ารับช้าๆ เขายื่นมือออกไปสัมผัสกับอินเทอร์เฟซเพื่อยืนยันสิทธิ์การเข้าถึงร่วมกัน "แต่ผมขอเพิ่มกฎข้อที่สาม... ห้ามหันหลังให้กัน ไม่ว่าจะเกิดบั๊ก (Bug) ร้ายแรงแค่ไหนก็ตาม" นิชานิ่งอึ้งไปชั่วขณะเมื่อปลายนิ้วของเขาสัมผัสโดนมือเธอผ่านหน้าต่างโฮโลแกรม ความอุ่นร้อนที่ส่งผ่านเข้ามาทำให้ระบบตรรกะรวนเรไปชั่วขณะ เธอกะพริบตาถี่เพื่อตั้งสติก่อนจะวางมือทับลงไปอย่างมั่น and "ดีค่ะ... ถือว่าเราเซ็นสัญญาอัปเดตแพץช์นี้ร่วมกันแล้ว" ทันใดนั้น หน้าจอหลักทั้้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมชั่ววินาที ก่อนที่แสงสีทองสว่างวาบจะพุ่งขึ้นมาจากพื้นห้อง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาทของทั้งคู่ [แจ้งเตือนระบบ: โปรโตคอลทีมเวิร์ก "Symphony of Heart" ได้รับการติดตั้งสำเร็จ] [ระดับความเข้ากันได้ของปาร์ตี้เพิ่มขึ้นสู่: S-Tier] [ปลดล็อกสกิลลับ: 'Echo Synchronization' - แชร์สถานะพลังชีวิตและเวทมนตร์แบบเรียลไทม์] รวินท์และนิชาหันไปมองหน้าจอที่กำลังแสดงผลลัพธ์ แต่ทว่า... ท่ามกลางแสงสีทองที่ค่อยๆ จางลง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องปฏิบัติการ เสียงเหล็กกระทบกันอย่างรุนแรงบ่งบอกถึงการมาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ รหัสผ่านประตูหลักถูกแฮกด้วยคำสั่งภายนอกอย่างรุนแรงจนหน้าจอเปลี่ยนเป็นสีเลือด และก่อนที่รวินท์จะทันได้กดปุ่มล็อกฉุกเฉิน บานประตูนิรภัยก็พังทลายลงมาพร้อมกับเงาร่างของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่ก้าวเข้ามาในความมืด—เงาร่างที่ถือดาบสีดำสนิทและส่งเสียงหัวเราะเยือกเย็นก้องกังวาน โดยที่ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองมาที่รวินท์และนิชาโดยตรง ราวกับรอเวลานี้มานานแสนนานแล้ว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครในทุกๆ บรรทัดนะคะ ดาริกาส่องแสงซาบซึ้งใจเสมอค่ะ