ฟื้นคืนจากเถ้าถ่าน

กลิ่นอับชื้นของดินโคลนผสมกับกลิ่นสาบสุนัขป่า คือสิ่งแรกที่ปลุกประสาทสัมผัสของมิลินให้ตื่นตัว ไม่ใช่กลิ่นหอมกรุ่นของกำยานราคาแพงในห้องบรรทมทองคำที่นางคุ้นเคย "ตื่นแล้วหรือเจ้าค่ะ ท่านหญิงตกกระป๋อง... อ้อ ลืมไป ตอนนี้ท่านไม่ใช่ท่านหญิงผู้สูงส่งอีกต่อไปแล้ว เป็นแค่หญิงไร้ค่าที่ถูกฝ่าบาทถอดถอนยศและเนรเทศมาตายผ่อนส่ง ณ หุบเขาไร้ค่าแห่งนี้เท่านั้น" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยแหลมสูงบาดหูของ 'บ่าวไพร่' ที่เคยซุกตัวอยู่ใต้เงาเท้านางดังขึ้นตรงหน้า มิลินไม่ได้ตื่นตระหนกจนตัวสั่นเทาอย่างที่อีกฝ่ายวาดหวัง ดวงตากลมโตคู่คมค่อยๆ ปรือเปิดขึ้น ปรับรับแสงสลัวของกระท่อมไม้ไผ่ผุพัง หยาดน้ำค้างที่รั่วซึมลงมาจากหลังคาหยดลงบนแก้มเนียน แต่นางไม่ได้ขยับหนี มิลินปรายตามองหญิงรับใช้ที่ถือวิสาสะยืนเท้าสะเอวอยู่ปลายเตียง รอยยิ้มเยาะบนริมฝีปากของบ่าวคนนั้นยังไม่ทันจางหาย มิลินก็ยันกายลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า ทว่าสง่างามทุกอณูเคลื่อนไหว กลิ่นอายความกดดันที่สั่งสมมาจากการเป็นตัวร้ายผู้กุมอำนาจในตระกูลใหญ่แผ่ซ่านออกมาจนอีกฝ่ายชะงักกึกโดยไม่รู้ตัว "เจ้ากล้าดียังไงมามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น!" บ่าวรับใช้ผู้กำเริบเดรัจฉานหน้าตึงขึ้นมาทันที นางยื่นมือหมายจะกระชากEผมของอดีตท่านหญิงเพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังสนั่นหวั่นไหว ท่ามกลางความตกตะลึงจนอ้าปากค้าง มิลินสะบัดมือเบาๆ ไล่ความชา รอยฝ่ามือแดงเถือกปรากฏเด่นชัดบนใบหน้าของบ่าวไพร่ไร้สัมมาคารวะ นางไม่ได้ใช้พลังลมปราณหรือเวทมนตร์ใดๆ ใช้เพียงความเด็ดขาดและสัญชาตญาณของการเป็นผู้ล่าที่ถูกต้อนจนมุมเท่านั้น "จำใส่กะโหลกหนาๆ ของเจ้าเอาไว้ให้ดี" มิลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "ต่อให้ฉันจะถูกเนรเทศมาไกลสุดขอบอาณาจักร แต่ฉันก็ยังเป็นนาย ส่วนเจ้าเป็นใคร... ไพร่ชั้นต่ำที่ถูกส่งมาตายพร้อมฉัน อย่าได้อาจหาญปีนเกลียวรังวัดหัวของฉันอีกเด็ดขาด ไสหัวออกไป!" แรงกดดันมหาศาลทำให้บ่าวรับใช้หน้าซีดเผือด เข่าทรุดฮวบลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว นางไม่กล้าแม้แต่จะเปล่งเสียงร้องสักแอะ รีบคลานสี่ขาหนีออกจากกระท่อมราวกับเห็นผีสาง เมื่อความเงียบสงบกลับคืนมา มิลินจึงทอดสายตามองสำรวจห้องหับทรุดโทรม ที่นี่คือ 'หุบเขาอัสดง' แผ่นดินแห้งแล้งที่ขึ้นชื่อเรื่องดินเค็มและพืชผลไม่งอกงาม สถานที่ที่ราชสำนักใช้เป็นหลุมฝังกลบนักโทษการเมืองและขุนนางตกอับ ร่างกายนี้ผ่านการเดินทางรอนแรมอันแสนทรหดจนไข้ขึ้นสูงปางตาย ส่งผลให้วิญญาณจากโลกยุคปัจจุบันเข้ามาแทนที่เจ้าของร่างเดิมได้อย่างสมบูรณ์แบบ 'คิดจะให้ฉันอดตายอยู่ที่นี่อย่างอนาถงั้นหรือ... ฝันไปเถอะ' มิลินเหยียดยิ้มที่มุมปาก นางเหยียดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้เสื้อผ้าจะมอมแมมและขาดวิ่น แต่แววตาของนางกลับระยิบระยับด้วยประกายความทะเยอทะยาน ดินเค็มที่คนอื่นรังเกียจ สำหรับวิศวกรเกษตรกรผู้เชี่ยวชาญการปรับปรุงดินอย่างนาง มันคือสมบัติล้ำค่าที่รอการปลุกให้ฟื้นคืนชีพต่างหาก! ทว่า ก่อนที่นางจะได้วางแผนการทำมาหากินเพื่อสร้างอาณาจักรความมั่งคั่ง เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูไม้ไผ่ที่พังแหลมิพังแหล กึก... กึก... เงาร่างสูงโปร่งทอดทาบลงบนพื้นดินภายในกระท่อม บุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายอันตรายและคราบเขม่าดินปืนจางๆ บนเสื้อผ้า ศิลา วิศวกรหนุ่มผู้ถูกเนรเทศมาพร้อมกันและถูกตราหน้าว่าเป็น 'กบฏผู้กุมความลับ' ยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบใต้แพขนตาดกหนาจ้องมองร่องรอยความวุ่นวายภายในห้อง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของมิลิน เขามองนางด้วยแววตาอ่านยาก ปาร้านชาเย็นชาแต่แฝงความนัยบางอย่างที่ทำให้อากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น "ดูท่า... สตรีที่ขึ้นชื่อว่าร้ายกาจที่สุดในเมืองหลวงผู้นี้ จะปรับตัวเข้ากับนรกขุมนี้ได้เร็วกว่าที่ข้าคิดเสียอีกนะขอรับ" ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย้าหยอกเล็กน้อย แต่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นอย่างระแวดระวัง มิลินหันไปสบตาชายหนุ่ม นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นไม่มีความตื่นกลัว มีเพียงความท้าทายที่จุดประกายความเร่าร้อนในยามบ่าย "ถ้าไม่อยากตายอย่างน่าอนาถ มีแต่ต้องปีนปายขึ้นไปให้สูงที่สุดเท่านั้น... ท่านวิศวกรผู้เงียบขรึม หรือว่าท่านชอบที่จะนอนรอความตายอยู่ใต้โคลนตมนี้มากกว่ากันล่ะ?" ศิลาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้งต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ เขาขยับเข้ามาใกล้จนมิลินได้กลิ่นอายบุรุษจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นดิน ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือเดียว "หากเจ้าคิดจะปีนปาย... ข้าเกรงว่าหนทางข้างหน้าอาจไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ..." ศิลาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้กระซิบข้างหู น้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยความลับที่ซ่อนเร้น "โดยเฉพาะเมื่อความลับที่ข้ากุมอยู่... มันกำลังจะทำให้พวกเรากลายเป็นเป้าสังหารของคนทั้งอาณาจักรในคืนนี้แล้วล่ะ" มิลินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตหรี่ลงทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงอันตรายระลอกใหม่ที่คืบคลานเข้ามาประชิดตัว ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "กุหลาบหนามเงิน" นะคะ