ฟื้นจากความตาย ในวันที่ฝนตกหนัก

“เซ็นชื่อลงไปซะ หลินเยว่! อย่าให้ฉันต้องหมดความอดทนไปมากกว่านี้” เสียงตวาดกร้าวของ ‘หลี่เฟิน’ แม่สามีผู้มีใบหน้าหยิ่งยโส ดังก้องอยู่ในมโนภาพที่มืดมิด เสียงกระดาษที่ถูกผลักมาตรงหน้าสั่นไหวรุนแรงราวกับระเบิดเวลาที่กำลังนับถอยหลัง ก่อนจะตามมาด้วยความเจ็บปวดเสียดแทงที่หน้าอก ราวกับถูกคมมีดกรีดลึกลงไปจนถึงขั้วหัวใจ... นั่นคือความรู้สึกสุดท้ายก่อนที่วิญญาณของผม—ไม่สิ ของหลินเยว่จะดับสูญลงภายใต้แผนร้ายของคนในครอบครัวที่เธอรักจนหมดใจ ทว่า... กลิ่นอับชื้นของดินชื้นและกลิ่นฟางข้าวที่โชยมาเตะจมูกอย่างรุนแรง กลับทำลายความเงียบงันแห่งความตายลงอย่างสิ้นเชิง หลินเยว่เบิกตาโพลงขึ้นทันที ลมหายใจหอบถี่ราวกับคนเพิ่งรอดพ้นจากการจมน้ำ สัมผัสแรกที่ได้รับคือความเย็นเยียบของสายฝนที่สาดซัดผ่านหน้าต่างไม้เก่าๆ กระทบลงบนใบหน้า เธอไม่ใช่คนโง่เขลาที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเพียงชั่วครู่ ในฐานะนักวางกลยุทธ์ที่เคยถือหุ้นหมื่นล้านในมือ การตื่นขึ้นมาในสภาพที่หัวใจยังเต้นแรงเช่นนี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน เธอยันกายลุกขึ้นนั่ง แผ่นหลังพิงกับผนังดินเหนียวที่เต็มไปด้วยรอยร้าว ความทรงจำที่สับสนปนเปค่อยๆ เรียบเรียงใหม่เหมือนการกางกราฟหุ้นในจอภาพ—ยุค 1970... ยุคที่ความยากจนกัดกินจิตวิญญาณ แต่สำหรับเธอมันคือ 'กระดานเปล่า' ที่พร้อมจะวาดลวดลาย “หลินเยว่? แกฟื้นแล้วรึ! นึกว่าต้องเสียค่าโลงศพให้แกซะแล้ว เสียแรงที่ฉันอุตส่าห์แบกมาส่งถึงกระท่อมท้ายไร่” เสียงแหลมสูงของหลี่เฟินดังขึ้นอีกครั้งจากนอกประตูบ้าน ประโยคนั้นคมกริบแต่เปี่ยมไปด้วยความรังเกียจ หลินเยว่เหยียดยิ้มที่มุมปากโดยสัญชาตญาณ ดวงตาที่เคยอ่อนแสงกลับวาวโรจน์ด้วยความเยือกเย็น การย้อนเวลากลับมาในครั้งนี้ คือโอกาสเดียวที่ตลาดหุ้นแห่งโชคชะตาเปิดให้เธอแก้ตัว เธอเดินไปที่หน้าต่าง ไม้ผุๆ สั่นสะเทือนตามแรงลมฝน เธอเห็นแม่สามีและน้องสะใภ้กำลังยืนซุบซิบกันใต้ร่มคันเก่า ท่าทางของพวกนางดูร้อนรนเหมือนคนกำลังรอแบ่งสมบัติที่ยังไม่ได้มาถึง มือของหลินเยว่กำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ นี่ไม่ใช่ความฝัน นี่คือโอกาสที่เธอจะใช้ 'ความรู้' ทั้งหมดที่มี เปลี่ยนความตกอับนี้ให้กลายเป็นอาณาจักร เธอเดินสำรวจรอบกระท่อมที่ทรุดโทรม กลิ่นของหม้อดินที่วางอยู่มุมห้องเตะจมูก มันคือกลิ่นของน้ำต้มผักจืดชืดที่พวกนั้นทิ้งไว้ให้เธอประทังชีวิต หลินเยว่กวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะสะดุดเข้ากับ 'มิติความจำ' ที่สั่นไหวอยู่ลึกๆ ในจิตใต้สำนึก... เธอไม่ได้กลับมาตัวเปล่า แต่นำพา 'คลังความรู้และทรัพยากร' จากอนาคตติดตัวมาด้วย แต่ทว่า... ขณะที่เธอกำลังคำนวณกำไรขาดทุนของชีวิตในอนาคต ประตูบ้านก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนบานพับแทบหลุด “หลินเยว่!” ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารที่เปียกปอนไปด้วยหยาดฝนยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู แววตาคมกริบของเขาไม่ได้มีความอ่อนโยนอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับมีความสับสนและเค้นความอดทนอย่างหนัก เฉินหยาง... สามีที่เธอเคยเข้าใจว่าเขาทิ้งเธอไป แต่วันนี้เขากลับมายืนอยู่ตรงนี้ในสภาพที่ดูเหมือนเพิ่งผ่านสมรภูมิมาจริงๆ เขาเดินก้าวฉับๆ เข้ามาใกล้ ความกดดันจากตัวเขาราวกับกำแพงเหล็กที่บีบอัดพื้นที่ในห้องให้เล็กลง เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงแต่กลับสั่นเทา “พวกนั้นบอกว่าเธอจะตาย... แต่ทำไมตอนผมมาถึง เธอกลับมีแววตาเหมือนคนที่วางแผนจะฆ่าทุกคนในหมู่บ้านนี้กัน” หลินเยว่เงยหน้าสบตากับคนตรงหน้า แววตาของเธอไม่หลบเลี่ยง ในหัวของเธอตอนนี้มีแผนการทำฟาร์มและการค้าที่มูลค่าสูงเสียจนแม้แต่เฉินหยางก็จินตนาการไม่ถึง เธอฉีกยิ้มที่ทำให้หัวใจของนายทหารหนุ่มต้องกระตุกวูบ “ฉันแค่กำลังหิว... และกำลังคิดว่า จะเริ่ม 'ลงทุน' กับคนบางคนอย่างไรให้คุ้มค่าที่สุดในคืนนี้” พูดจบ หลินเยว่ก็เดินเลี่ยงไปที่เตาไฟ ปลดฝาหม้อดินที่ดูสกปรกออก แล้วหยิบห่อสมุนไพรและเนื้อแห้งชิ้นสุดท้ายที่เธอซ่อนไว้ในมุมมืดของมิติออกมา กลิ่นหอมเข้มข้นของเครื่องเทศที่เธอนำมาจากอนาคตพุ่งกระจายไปทั่วกระท่อมไม้เก่าๆ ทันทีที่มันสัมผัสกับความร้อน กลิ่นที่หอมจนน่าใจหายนี้กำลังจะดึงดูดบางสิ่งที่อันตรายกว่าหลี่เฟินเข้ามาหาพวกเขาในไม่ช้า... เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนเริ่มล้อมรอบกระท่อม เสียงตะโกนโหวกเหวกที่คุ้นหูของหัวหน้าหมู่บ้านดังขึ้นพร้อมกับแสงคบเพลิงที่ส่องสว่างผ่านรูผนังไม้เข้ามา “เปิดประตู! ฉันรู้ว่าแกเก็บของมีค่าไว้ หลินเยว่! ส่งมันออกมาซะ ก่อนที่ฉันจะพังประตูเข้าไป!” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกของเรื่องราวนี้ด้วยกันนะครับ - เซียนหุ้นย้อนเวลา -