เถ้าถ่านที่เริ่มเต้นระบำ

กลิ่นอายของกำยานดอกกฤษณาที่ลอยวนอยู่ในห้องหออบอวลเสียจนน่าคลื่นไส้ มันคือกลิ่นเดียวกันกับคืนหฤโหดเมื่อห้าปีก่อน—คืนที่เพลิงผลาญมอดไหม้เกียรติยศ ศักดิ์ศรี และลมหายใจสุดท้ายของเงามืดในตระกูลอันทรงเกียรติ ก่อนที่ร่างอันไร้เรี่ยวแรงจะถูกผลักตกจากระเบียงสูงชันลงสู่ความมืดเบื้องล่าง ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะหยันของคนที่เธอเคยเรียกว่า ‘คู่ชีวิต’ และ ‘น้องสาวผู้แสนดี’ มินตรากะพริบตาช้าๆ ความเจ็บปวดจากการถูกกรีดแทงที่กลางอกยังคงหลงเหลืออยู่เป็นภาพหลอน แต่วินาทีต่อมา สัมผัสเย็นเยียบของเนื้อผ้าไหมซาตินปักดิ้นทองชั้นดีที่แนบอยู่บนผิวเนื้อ กลับเป็นเครื่องยืนยันความจริงที่น่าพิศวงยิ่งกว่าความตาย เธอยังไม่ตาย... หรือพูดให้ถูกคือ ห้วงเวลาอันบิดเบี้ยวได้นำพาวิญญาณที่เปี่ยมด้วยความแค้น กลับมาสู่จุดเริ่มต้นก่อนที่โศกนาฏกรรมจะบังเกิด “คุณมินตราคะ ท่านประธานกับคุณกานดาใกล้จะขึ้นมาถึงห้องรับรองชั้นบนแล้วนะคะ ทุกอย่างพร้อมสำหรับการถ่ายทอดสดงานประกาศหมั้นแห่งปีแล้วค่ะ” เสียงของเลขาฯ สาวคนสนิทดังลอดผ่านประตูบานไม้สักแกะสลักเข้ามา แต่สำหรับมินตราแล้ว เสียงนั้นกลับเบาหวิวราวกับมาจากโลกอีกใบ ดวงตาเรียวรีคมกริบดุจใบมีดโกนซ่อนภายใต้อภิรักษ์แห่งความเยือกเย็น เธอทอดมองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกเงาบานใหญ่ขอบทองหลุยส์ หญิงสาวในกระจกสวมชุดราตรีสีขาวบริสุทธิ์ราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยาย ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากของเธอกลับเยียบเย็นและอำมหิตเสียจนน่ากลัว ห้าปี... ห้าปีที่เธอต้องทนทุกข์ทรมานในขุมนรกแห่งความตาย บัดนี้ กงล้อแห่งโชคชะตาหมุนวนกลับมาให้เธอได้ทวงทุกสิ่งคืนแล้ว มินตราสูดลมหายใจเข้าลึก, กลิ่นหอมของดอกกฤษณาเปลี่ยนเป็นกลิ่นอายของเลือดและความพินาศในความรู้สึกของเธอ นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปหยิบลิปสติกสีแดงสดแท่งโปรดขึ้นมา ปลายเล็บที่ทาสีแดงเข้มราวกับหยดเลือดจิกกดลงบนเนื้อสีชาด ก่อนที่เธอจะบรรจงปาดมันลงบนริมฝีปากอย่างเชื่องช้า ละเมียดละไม และเด็ดเดี่ยว “ให้พวกเขารอไปก่อนค่ะ...” มินตราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนคนฟังถึงกับสะดุ้ง “คนที่ถือไพ่เหนือกว่า... สมควรเป็นฝ่ายกำหนดเวลาเสมอ ไม่ใช่หรือคะ” ประตูกระจกบานใหญ่ด้านหลังระเบียงถูกลมวูบหนึ่งพัดกระแทกเบาๆ มินตราไม่หันไปมองทันที เธอยังคงจ้องมองภาพตัวเองในกระจก พลางรับรู้ได้ถึงบางสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปในบรรยากาศรอบตัว—ไม่ใช่แค่เรื่องเวลา แต่เป็นเงาร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากมุมมืดของห้อง ธาม... ชายหนุ่มผู้กุมความลับอันดำมืดที่สุดของตระกูลใหญ่ทั้งสี่ และเป็นเพียงคนเดียวในโลกที่ยืนหยัดอยู่เคียงข้างเธอเสมอ แม้ในวันที่เธอกลายเป็นเพียงเถ้าถ่าน “คุณกล้ามากนะคะที่ย้อนเวลากลับมาในเกมที่อันตรายถึงชีวิตเช่นนี้” เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบจากซาตานดังขึ้นชิดริมใบหู พร้อมกับปลายนิ้วอุ่นจัดที่เอื้อมมาแตะเบาๆ บนไหล่เปลือยเปล่าของเธอ “รู้ใช่ไหมว่าถ้าพลาดแม้แต่ก้าวเดียว คุณจะไม่ได้แค่ตาย... แต่อาจจะต้องสูญเสียวิญญาณไปตลอดกาล” มินตราหันกลับไปสบตากับนัยน์ตาสีดำสนิทที่ลึกล้ำราวกับห้วงมหาสนุก เธอไม่ถอยหนี กลับเอียงคอเล็กน้อย รอยยิ้มที่ปรากฏบนเรียวปากสีชาดนั้นเย้ายวนและอันตรายยิ่งกว่าพิษร้าย “ถ้าความตายยังไม่สามารถหยุดความแค้นของฉันได้ เกมนรกนี้ก็คงไม่มีอะไรน่ากลัวอีกแล้วค่ะ, คุณธาม” เธอยกมือขึ้นสัมผัสปกเสื้อสูทของเขาแผ่วเบา “ช่วยเป็นมือมีดให้ฉันอีกสักครั้งนะคะ... ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมอำมหิตนัก ฉันก็จะสนองคืนด้วยกองเพลิงที่จะเผาพวกมันให้มอดไหม้ไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้าเลยค่ะ” ธามนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและพร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางทางเช่นเดียวกับเธอ ทว่า ในวินาทีที่เสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าพิธีหมั้นกำลังจะเริ่มต้นขึ้น เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของมินตราก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับหน้าจอที่สว่างวาบ เบอร์แปลกที่ไม่ปรากฏชื่อ... แต่กลับมีข้อความสั้นๆ ส่งตรงเข้ามาว่า: *[ระวังตัวให้ดี คนที่ยืนอยู่ข้างคุณในตอนนี้... อาจไม่ใช่คนที่คุณรู้จักเมื่อห้าปีก่อน]* มินตราหรี่ตาลงทันที หูของเธอได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเร่งรีบขึ้นมาทางบันไดหนีไฟ และเงาตะคุ่มที่ทาบทับผ่านกระจกฝ้าของประตูห้องรับรองก็ไม่ใช่ใครอื่น—แต่มันคือร่างของ ‘ชิน’ คู่หมั้นผู้แสนดีที่ถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่ พร้อมด้วยรอยยิ้มจอมปลอมที่เธอเกลียดชังเข้ากระดูกดำ ขอบพระคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในกงล้อแห่งความแค้นนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ