หวนคืนสู่รันเวย์สีเลือด

"รอยเย็บตรงนี้... น่าสมเพชเสียจริงนะคะ คุณพัชระ" เสียงทุ้มต่ำแต่กังวานราดรดลงกลางความเงียบงันในห้องรับรองวีไอพี หรูหราอลังการ เสียงหัวเราะเบาๆ ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากเคลือบลิดสติกสีแดงก่ำราดรดความมั่นอกมั่นใจของเหล่าบอร์ดบริหารให้ดิ่งวูบลงไปกองกับพื้น ปลายนิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือหนังสีดำสนิทเขี่ยไล่ตามรอยตะเข็บของชุดราตรีผ้าไหมซาตินปักเลื่อมระยิบระยับบนหุ่นโชว์ตัวกลางห้องอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกสัมผัสกลับแฝงไว้ด้วยรัศมีอันคมกริบดุจมีดโกนอาบน้ำผึ้ง พัชระสะดุ้งสุดตัว ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววหยิ่งผยองในฐานะซีอีโอคนใหม่ของแบรนด์แฟชั่นระดับท็อปเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีชาโคลก้าวพ้นเงาสลัวของเสาหินอ่อนออกมา รินรดา... ผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและเขี่ยทิ้งราวกับเศษผ้าเก่าๆ เมื่อสิบปีก่อน บัดนี้เธอกลับมายืนอยู่เบื้องหน้าเขาด้วยดวงตาคู่คมที่นิ่งสนิทไร้ระลอกคลื่น ทว่ากลับทรงพลังจนทำให้ลมหายใจของคนในห้องติดขัด "เธอ... เธอเข้ามาได้อย่างไร! การ์ดอยู่ไหน!" พัชระคำรามเสียงต่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยวผสมความหวาดหวั่น เขารู้จักฝีมือของรินรดาดี ดีไซเนอร์อัจฉริยะผู้เป็นมันสมองเบื้องหลังความสำเร็จแรกของเขา แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า... หญิงสาวที่ควรจะจมปลักอยู่กับความพ่ายแพ้ในวันนั้น จะฟื้นคืนชีพกลับมาในคราบของมัจจุราชที่พร้อมจะกระชากทุกสิ่งไปจากมือเขา "การ์ดของคุณเหรอคะ?" รินรดาแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่สวยนั้นเลยแม้แต่น้อย "คงกำลังวุ่นวายกับการต้อนรับแขกวีไอพีคนสำคัญ... ซึ่งก็น่าแปลกนะคะ ที่พวกเขาปล่อยให้ 'สุนัขจรจัด' อย่างฉันเดินเข้ามาร่วมงานเฉลิมฉลองการขโมยผลงานคนอื่นได้อย่างง่ายดายแบบนี้" เสียงซุบซิบเริ่มดังระเบิดขึ้นจากกลุ่มนักข่าวและแขกผู้มีเกียรติที่แอบมองเหตุการณ์ผ่านประตูกระจกใส พัชระหน้าซีดเผือด เขารีบก้าวเข้าไปหมายจะคว้าแขนเรียวเพื่อลากตัวเธอออกไปให้พ้นจากสายตาผู้คน แต่ทว่า... *หมับ* ข้อมือของพัชระถูกมือแกร่งของใครบางคนคว้าเอาไว้กลางอากาศ แรงบีบนั้นหนักหน่วงราศีกดทับจนกระดูกแทบร้าว พัชระนิหน้าด้วยความเจ็บปวด หันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยความโกรธ ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างยิ่งกว่าเดิมเมื่อพบกับใบหน้าหล่อเหลาเยียบเย็นที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี "ธามัน..." พัชระเค้นเสียงลอดไรฟัน ธามัน ประธานบริหารหนุ่มผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของตลาดแฟชั่นเอเชีย และเป็นเจ้าของเงินทุนหนุนหลังรายใหม่ที่น่ากลัวที่สุดในเวลานี้ เขายืนบังร่างของรินรดาไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาสสีนิลคู่นั้นกวาดมองพัชระด้วยแววตาสมเพชเวทนา ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวจ้อยที่น่ารังเกียจ "อย่าใช้มือสกปรกของคุณแตะต้องเธอค่ะ... คุณพัชระ" ธามันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเย็นเยือกจนชวนให้สันหลังวาบหวิว "เพราะดูเหมือนว่า... สิ่งที่คุณกำลังสวมใส่บนตัวอยู่ในตอนนี้ รวมถึงลิขสิทธิ์คอลเลกชันเปิดตัวในอีกสิบนาทีข้างหน้า จะไม่ใช่ของคุณตั้งแต่แรกแล้วกระมังครับ" ความเงียบงันอันน่าอึดอัดเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ พัชระหันรีหันขวาง เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า รินรดาปรายตามองอดีตคนรักด้วยความสมเพช ก่อนจะก้าวผ่านไหล่ของธามันออกมายืนเผชิญหน้ากับพัชระตรงๆ "สิบปีที่ฉันก้มหน้าก้มตาทำงานให้อย่างโง่เขลา เพื่อแลกกับการถูกหักหลังและโยนความผิดให้กลายเป็นดีไซเนอร์ตกอับ..." รินรดากระซิบเสียงเบา ทว่าก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคน "แต่วันนี้... ฉันกลับมาเพื่อทวงทุกอย่างคืน ทั้งชื่อเสียง ศักดิ์ศรี... และนรกที่คุณเคยสร้างให้ฉัน มันถึงเวลาต้องชดใช้เป็นดอกเบี้ยแล้วค่ะ" รินรดาหันหลังให้กับพัชระที่กำลังยืนตัวสั่นเทาด้วยความแค้น เธอโบกมือให้สัญญาณเบาๆ และในวินาทีนั้นเอง ประตูบานใหญ่หน้าห้องโถงใหญ่ก็เปิดผางออก พร้อมกับการปรากฏตัวของทนายความส่วนตัวที่ถือแฟ้มเอกสารสีดำสนิทเดินตรงดิ่งเข้ามา เอกสารคำฟ้องละเมิดลิขสิทธิ์มูลค่าพันล้านถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะกลางงาน ท่ามกลางเสียงฮือฮาของสื่อมวลชนที่กรูเข้ามาบันทึกภาพราวกับฝูงไฮยีน่าได้กลิ่นเลือด รินรดายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น ดึงแว่นกันแดดสีดำขึ้นสวมทับดวงตาคู่ที่เต็มไปด้วยไฟแห่งการแก้แค้น รันเวย์ค่ำคืนนี้... จะต้องนองไปด้วยหยาดน้ำตาและชื่อเสียงที่พังทลายของคนทรยศอย่างสาสมที่สุด ทว่า... ในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเดินออกไปเพื่อเปิดฉากการทวงคืนความยุติธรรม สายตากลับเหลือบไปเห็นร่างเล็กๆ ของเด็กชายวัยราวเจ็ดขวบคนหนึ่ง ที่กำลังยืนหลบอยู่หลังเสาหินอ่อนไม่ไกลจากจุดนั้น ดวงตากลมโตคู่สีนิลที่ถอดแบบมาจากใครบางคนกำลังมองตรงมาที่เธอ... และที่สำคัญที่สุด คือใบหน้าครึ่งซีกที่ละม้ายคล้ายคลึงกับธามันราวกับแกะ ประหนึ่งกระจกเงาที่สะท้อนอดีตอันดำมืดที่เธอพยายามซ่อนเร้นมาตลอดสิบปี! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในเกมแก้แค้นอันหอมหวานและเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ