รีวิวพังร้านยับ

"ถ้าคะแนนเต็มสิบ ผมให้ติดลบตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้าร้านครับ... บริการเหมือนถูกบังคับให้มาขาย ส่วนรสชาติอาหารนี่ ไม่แน่ใจว่าเชฟเขาหลงลืมรสมือไปแล้ว หรือจริงๆ แล้วเขาทำอาหารไม่เป็นกันแน่" เสียงของรินรดาคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับคมมาอย่างดี เธอขยับแว่นกันแดดสีเข้มขึ้นเล็กน้อย สายตามุ่งมั่นจดจ้องไปที่หน้าจอกล้อง DSLR ของต้นข้าวที่กำลังถือเครื่องบันทึกภาพไว้นิ่งสนิท "ริน เอาจริงดิ? ร้านนี้คนดังเขารีวิวกันว่าคิวยาวเป็นกิโลเลยนะเว้ย" ต้นข้าวพึมพำผ่านหลังกล้อง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล แต่รินรดาเพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูเหมือนนางมารร้ายในคราบนักรีวิวอาหารชื่อดัง "คนอื่นเขาอาจจะลิ้นจระเข้ แต่รินรดาคนนี้ไม่ได้มีไว้เพื่ออวยใครครับต้นข้าว... กดอัปโหลดเลย" คลิปวิดีโอความยาวสามนาทีถูกส่งขึ้นสู่โลกโซเชียลมีเดียในวินาทีต่อมา ชื่อคลิปสั้นๆ แต่กระแทกใจว่า *'เปิดโปงความลับหลังครัว: ทำไมร้านชื่อดังถึงเป็นแค่กับดักนักท่องเที่ยว?'* บรรยากาศในร้านอาหารหรูใจกลางเมืองเริ่มเงียบสงัด เสียงดนตรีแจ๊สเบาๆ ที่เคยดูรื่นรมย์ กลับกลายเป็นความกดดันที่ถาโถมเข้ามา ปราชญ์ยืนกอดอกอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ สายตาคมกริบของเขากวาดมองผ่านหน้าจอสมาร์ทโฟนที่ลูกน้องเพิ่งส่งให้ดู มือหนาของเชฟหนุ่มสั่นระริกด้วยความโกรธไม่ใช่เพราะรสชาติถูกตำหนิ แต่เป็นเพราะ 'ทัศนคติ' ที่ถูกบิดเบือนในคลิปนั้น เขาสาวเท้าก้าวฉับๆ ออกจากเคาน์เตอร์ กลิ่นอายความเย็นชาที่แผ่ออกมาทำให้พนักงานในร้านต่างหลบทางให้โดยอัตโนมัติ "คุณรินรดาครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นข้างหลัง ทำเอารินรดาที่กำลังจัดแจงเก็บอุปกรณ์ต้องชะงัก เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเชฟสีขาวสะอาดตา ปราชญ์ในระยะประชิดดูน่าเกรงขามกว่าในรูปถ่ายนับพันเท่า นัยน์ตาคู่คมดุจเหยี่ยวคู่นั้นดูเหมือนจะอ่านความคิดเธอออกทะลุปรุโปร่ง "อ้าว เชฟปราชญ์... พอดีเลยครับ คลิปเพิ่งลงไปเมื่อกี้ ไม่ทราบว่าเห็นหรือยัง?" รินรดาแกล้งทำเป็นไร้เดียงสา ทั้งที่ในใจเต้นรัวเหมือนกลองชุด ปราชญ์ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงเหลือเพียงคืบ กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศและไม้สนจากตัวเขาทำเอาหัวใจของนักรีวิวสาวเต้นผิดจังหวะ เธอพยายามตั้งสติ พยายามบอกตัวเองว่านี่คือการ 'ทำงาน' ไม่ใช่การมาเดตกับผู้ชายที่ปากร้ายที่สุดในย่านนี้ "คุณรีวิวได้สนุกดีนี่ครับ" ปราชญ์เอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "แต่คุณลืมบอกไปอย่างหนึ่ง... ว่าที่ลูกค้าคนอื่นเขารอนาน เพราะผมเป็นคนเลือกวัตถุดิบเองกับมือทุกเช้า ไม่ได้สั่งของค้างคืนมาขายให้มันจบๆ ไปแบบร้านที่พวกคุณชอบไปรับจ้างโปรโมท" "นี่คุณ!" รินรดาหน้าแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะเขิน แต่เพราะความโกรธที่โดนจี้จุด "ผมไม่ได้รับเงินเพื่ออวยใคร และผมก็พูดตามความรู้สึก! อาหารของคุณมันจืดชืด ไร้วิญญาณครับเชฟ" "ไร้วิญญาณงั้นเหรอ?" ปราชญ์เลิกคิ้วข้างหนึ่ง ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนรินรดาต้องเผลอก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับผนังร้าน "งั้นคืนนี้คุณต้องอยู่พิสูจน์ครับ ว่าถ้าผมทำอาหารให้คุณกินด้วยมือตัวเอง คุณจะยังกล้าพูดคำนั้นออกมาอีกไหม" ต้นข้าวที่ยืนถือกล้องอยู่ข้างๆ แทบจะกลั้นหายใจ นี่มันเกินกว่าบทรีวิวที่เตรียมไว้ไปไกลโข บรรยากาศรอบตัวราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านระหว่างคนทั้งคู่ "ไม่! ผมไม่กิน!" รินรดาเชิดหน้าหนี พยายามรวบรวมความมั่นใจที่เหลืออยู่น้อยนิด "ผมจะฟ้องกลับถ้าคุณพยายามกักตัวผมไว้!" "ผมไม่ได้กักตัว" ปราชญ์กระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้รินรดาใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก "ผมแค่กำลังท้าทายในฐานะเจ้าของร้าน... ถ้าคุณแน่จริง ก็อย่าเพิ่งรีบเดินออกจากร้านไปตอนนี้" ในจังหวะที่ความเงียบเข้าปกคลุม ทุกสายตาของลูกค้าในร้านต่างจับจ้องมาที่ทั้งคู่ ปราชญ์หยิบสมาร์ทโฟนของตัวเองขึ้นมา ก่อนจะกดส่งข้อความเข้าแชตส่วนตัวของรินรดาที่เขาไปแอบหามาได้จากเพจรีวิวของเธอ เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นในกระเป๋ากางเกงของรินรดา เธอหยิบมันขึ้นมาอ่านด้วยมือที่สั่นเทา *[ปราชญ์]: ไม่ต้องกลัวครับ ผมแค่จะบอกว่า... แมวหลังร้านผมน่ะ มันดูถูกคนเก่งเหมือนคุณเปี๊ยบเลยนะ ว่าแต่... ถ้าคืนนี้ผมทำเมนูพิเศษให้ แล้วคุณยอมลบคลิปทิ้ง เรามาลองเดตกันดูไหมครับ?* รินรดาเบิกตากว้าง ข้อความนั้นยังไม่ทันจางหาย เธอก็เผลอกดพิมพ์ตอบกลับไปโดยสัญชาตญาณเพราะความหงุดหงิดที่โดนต้อน *[รินรดา]: ฝันไปเถอะครับคนหลงตัวเอง! ใครจะไปเดตกับคุณกัน!* เพียงเสี้ยววินาทีที่กดส่งไป เธอก็แทบอยากจะทุบโทรศัพท์ทิ้ง เมื่อปราชญ์เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอของเขาแล้วมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยชัยชนะ ก่อนจะเอ่ยเบาๆ ให้ได้ยินกันเพียงสองคน "ตอบเร็วแบบนี้ แปลว่าเริ่มหวั่นไหวแล้วสิครับ... คุณนักรีวิวขี้โวยวาย" รินรดาอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับเหตุการณ์ที่พลิกผันเกินคาดฝัน เธอเพิ่งจะถล่มร้านเขาจนไวรัล แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกว่าคนที่จะพังยับเยิน... อาจจะเป็นหัวใจของเธอเองเสียแล้ว ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับสายลมแผ่วเบาในบทแรกนี้นะครับ