กับดักความทรงจำ

"ตัวเลขไม่ได้โกหกใคร... แต่ความทรงจำในหน้าบัญชีนี้กำลังบิดเบือนความจริงอย่างจงใจครับ อาจารย์ริน" เสียงของธันวาดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงกว้างที่เปลี่ยนสภาพไปอย่างสิ้นเชิง กลิ่นอับชื้นของฝุ่นผงและคราบสนิมเหล็กในยามปกติถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ราคาแพง แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ เมื่อครู่ บัดนี้ถูกแปรเปลี่ยนเป็นแสงสีส้มอุ่นจากโคมไฟตั้งโต๊ะนับร้อยดวงที่เรียงรายอยู่บนโต๊ะทำงานไม้สักทอง นี่ไม่ใช่ตึกสำนักงานร้างในปัจจุบัน... แต่เป็นภาพจำลองอดีตของบริษัท "เกรทเทอร์ แอดเวอร์ไทซิ่ง" เมื่อยี่สิบปีก่อน ช่วงเวลาที่รุ่งเรืองที่สุดก่อนจะเกิดโศกนาฏกรรมเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ ธันวากวาดสายตามองเอกสารบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว สมองส่วนการคำนวณทำงานด้วยความเร็วสูง สัญชาตญาณนักบัญชีบอกเขาว่าทุกอย่างในห้องนี้ถูกสร้างขึ้นจาก "หนี้สินทางอารมณ์" ที่ยังไม่ได้ชำระบัญชี วิญญาณหรือพลังงานลึกลับกำลังใช้สถานที่แห่งนี้กักขังพวกเขาไว้ในห้วงเวลาที่วนลูปไม่รู้จบ "คุณธันวา ตั้งสติไว้ครับ" เสียงทุ้มนุ่มแต่เด็ดขาดของอาจารย์รินดังขึ้นใกล้ๆ เธอยืนอยู่ข้างเสาหินอ่อน มือเรียวบางแตะลงบนปลอกมีดอาคมที่เหน็บอยู่ข้างเอว สายตาคมกริบกวาดมองพนักงานออฟฟิศนับสิบคนที่กำลังเดินขวักไขว่ผ่านพวกเขาไปราวกับหุ่นยนต์ พวกเขากำลังก้มหน้าก้มตาทำงานโดยไม่ส่งเสียงพูดคุย ไร้ซึ่งวิญญาณและความรู้สึก มีเพียงรอยยิ้มจอมปลอมที่ถูกตรึงไว้บนใบหน้า "ผมไม่ได้ขาดสติครับอาจารย์... เพียงแต่กำลังทึ่งกับโครงสร้างระบบของที่นี่ต่างหาก" ธันวาขยับแว่นสายตา เลนส์แว่นสะท้อนแสงสีส้มจากโคมไฟ "คุณสังเกตไหมครับ? ทุกคนในที่นี้ไม่ได้เดินแบบสุ่ม แต่พวกเขากำลังเคลื่อนที่ตาม ‘สมการการทำงาน’ ที่ถูกเซ็ตไว้ล่วงหน้า เปรียบเสเสมือนอัลกอริทึมที่ถูกป้อนข้อมูลซ้ำๆ เพื่อรักษาเสถียรภาพของมิติภาพจำนี้" อาจารย์รินพยักหน้ารับช้าๆ นัยน์ตาคู่นคมฉายแววชื่นชมในความเยือกเย็นของลูกศิษย์หนุ่ม "ถูกต้องครับ บันทึกโบราณระบุไว้ว่า ตึกหลังนี้ถูกสร้างขึ้นบนจุดตัดของเส้นพลังงานใต้ดินที่เรียกว่า ‘วงกตความทรงจำ’ หากใครก้าวเข้ามาในช่วงเวลาที่รักษากฎของตึกไม่ได้ จิตสำนึกจะถูกดึงดูดให้ตกลงไปในรอยแยกอดีต และถ้าเราหา ‘ข้อผิดพลาด (Error)’ ในบัญชีนี้ไม่พบภายในสามสัปดาห์ตามเวลาจริง... เราก็จะกลายเป็นหนึ่งในหุ่นจำลองพวกนี้ไปตลอดกาล" ธันวานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาสัมผัสได้ถึงความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากบรรยากาศรอบตัว อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ลมหายใจเริ่มกลายเป็นไอสีขาว ทั้งที่เมื่อครู่ยังรู้สึกอบอุ่น นี่คือสัญญาณเตือนภัยขั้นวิกฤตว่าวงกตกำลังบีบตัวแคบลง "ถ้าอย่างนั้น หน้าที่ของเราก็ชัดเจนแล้วครับ" ธันวาเปิดสมุดบันทึกประจำตัว ปากกาหมึกซึมในมือเตรียมพร้อมจดบันทึก "เราต้องตามหา ‘บัญชีเล่มที่ศูนย์’ เล่มที่บันทึกรายรับรายจ่ายที่แท้จริงก่อนเกิดเหตุการณ์เพลิงไหม้ ซึ่งเป็นจุดกำเนิดของอาคมกักวิญญาณทั้งหมด" "และคุณรู้ใช่ไหมว่ามันอยู่ที่ไหน?" อาจารย์รินถามพร้อมกับหันไปมองทางเดินมืดทึบเบื้องหน้า ซึ่งนำไปสู่ห้องประธานกรรมการบริหารในอดีต "รู้ครับ... จากแพทเทิร์นการจัดเก็บเอกสารของบริษัทนี้ แผนกบัญชีมักจะเก็บเอกสารลับที่สุดไว้ในห้องที่ไม่มีหน้า sổ และมีรหัสผ่านเป็นตัวเลขงบดุลประจำไตรมาสสุดท้าย" ธันวาแย้มยิ้มบางๆ ความมั่นใจฉายชัดในแว่นตา "ตามผมมาครับอาจารย์" ทั้งสองก้าวเดินฝ่าฝูงชนพนักงานออฟฟิศที่ไร้ตัวตน ภาพรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวเป็นระยะ เสียงกระดาษพลิกดังระรัวราวกับเสียงฝนตกหนัก บรรยากาศเริ่มกดดันมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมีสายตานับร้อยคู่กำลังจ้องมองมาจากความมืดมิดนอกรัศมีแสงไฟ ทว่า ทันทีที่ธันวาก้าวเท้าเข้าไปใกล้ประตูห้องประธานกรรมการบริหาร เสียงแจ้งเตือนใสๆ แต่เย็นยะเยือกจนน่าขนลุกก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเขาโดยไม่ต้องอาศัยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ใดๆ *[แจ้งเตือนระบบภารกิจพิเศษ: ตรวจพบความผิดปกติระดับ SSS - 'ผู้ตรวจสอบบัญชีแห่งความตาย' ได้ปรากฏตัวขึ้นเพื่อทวงคืนหนี้ชีวิต]* *[คำเตือน: ท่านได้ทำลายกฎข้อที่ 4 ของมิติความทรงจำโดยการแก้ไขตัวเลขในสมุดบัญชี ระบบกำลังทำการลบตัวตนของท่านออกจากฐานข้อมูล]* ธันวาชะงักฝีเท้าลงทันที เหงื่อกาฬผุดขึ้นเต็มแผ่นหลัง เขาหันไปมองอาจารย์รินที่ตอนนี้สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเงาตะคุ่มขนาดมหึมาเริ่มก่อตัวขึ้นจากความมืดเบื้องหลังโต๊ะทำงานของประธานกรรมการ—เงาสีดำทมิฬที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่ไร้ใบหน้า และในมือถือสมุดบัญชีเล่มใหญ่ที่เปื้อนคราบเลือดสีดำสนิท "อาจารย์ครับ..." ธันวาเอ่ยเสียงเบาหวิว มือที่ถือปากกาเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย "ผมคิดว่าเราไม่ได้แค่ติดอยู่ในภาพจำอดีตธรรมดาเสียแล้วล่ะครับ" ดวงตาสสีแดงฉานคู่หนึ่งลืมขึ้นจากความมืดมิดของเงาทมิฬนั้น พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังสะท้อนก้องในหัวของพวกเขาทั้งสองคน *“ใคร... เป็นคนลงบัญชีผิด... ส่งชีวิตของพวกแกมาแลกเดี๋ยวนี้...”* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ