เมื่อหัวใจต้องทำงานคู่กับเครื่องวัดระดับน้ำ

"คุณคะ! ตรงนี้ฝ้าเพดานมันต่ำเกินไปหรือเปล่า ฉันว่ามันกดทับบรรยากาศห้องทำงานเกินไปนะ ถ้าขยับขึ้นอีกสักสิบคู่น่าจะหายใจคล่องขึ้น" ปริมสะบัดหน้าเงยขึ้นมองโครงสร้างเหล็กสีดำสนิทเบื้องบน พร้อมกับขยับแว่นสายตา (ที่ไม่ได้สายตาสั้นจริงๆ แต่ใส่เพื่อเสริมความน่าเชื่อถือเวลาเดินตรวจงาน) ให้เข้าที่ มือข้างหนึ่งถือสมุดบันทึกสีน้ำตาลคู่ใจที่จดโน้ตยุกยิกเต็มหน้ากระดาษ ปลายปากกาเน้นข้อความถูกกัดจนพลาสติกเป็นรอยฟันจางๆ แสดงถึงความไม่สบอารมณ์ที่สะสมมาตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าสู่เขตก่อสร้างรีโนเวทตึกเก่าแห่งนี้ นี่คือพื้นที่ในฝันของปริม—นักเขียนนิยายไดอารีที่อยากเปลี่ยนตึกแถวโบราณอายุกว่าสี่สิบปีให้กลายเป็นคาเฟ่กึ่งสตูดิโออ่านหนังสือสุดโคေ့ซี่ แต่ดูเหมือนความฝันสีพาสเทลของเธอ กำลังจะถูกทำลายลงด้วยเงื้อมมือของ... แท่นวัดระดับน้ำอะลูมิเนียมสีเงินแวววาวที่ถืออยู่ในมือของผู้ชายหน้านิ่งคนนั้น "สิบคู? คุณหมายถึงสิบคาน หรือสิบเซนติเมตรคะคุณนักเขียน" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ดังขึ้นจากมุมมืดของเสาปูนเปลือย ธันวา—วิศวกรควบคุมงานหนุ่มผู้พ่วงตำแหน่งผู้รับเหมามือหนึ่งประจำโปรเจกต์นี้ ค่อยๆ ลดระดับกล้องสำรวจระดับ (Auto Level) ลง ชายหนุ่มปัดฝุ่นปูนซีเมนต์บางเบาออกจากไหล่เสื้อยืดสีดำสนิทที่แนบไปกับสัดส่วนไหล่กว้างและกล้ามเนื้อพอเหมาะพอดี เขาไม่ได้มองหน้าเธอด้วยซ้ำตอนที่พูด เขาก้มลงมองกระดาษพิมพ์แบบแปลนในมือแล้วขมวดคิ้วมุ่น "ก็... นั่นแหละค่ะ! สิบเซนติเมตรอะไรนั่นแหละ พูดจากวนประสาทจริงๆ เลยนะคุณเนี่ย" ปริมฮึดฮัด ทิ้งน้ำหนักลงที่เท้าสะเอว พวงแก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความหมั่นไส้ "ฉันเป็นลูกค้านะคะคุณวิศวกร ช่วยทำหน้าให้มันเหมือนยินดีต้อนรับฉันหน่อยจะได้ไหมคะ หน้าตาคุณตอนนี้เหมือนพร้อมจะฝังฉันไว้ใต้พื้นปูนซีเมนต์เทหล่อนี้มากเลยนะ" ธันวาเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบคิ้วหนาดกเข้มมองลอดแว่นตานิรภัยที่ถูกดันขึ้นไปไว้บนหน้าผาก นัยน์ตาสีสนิมคู่นั้นนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบ่อไร้ลมพัด แต่กลับทำให้คนถูกมองรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นพล่านไปตามสันหลังอย่างไรชอบกล "ถ้าผมจะฝังคุณ... ผมคงต้องคำนวณน้ำหนักกับปริมาตรคอนกรีตเพิ่มอีกคิวเศษ เพื่อให้โครงสร้างฐานรากรับไหว" ธันวาตอบหน้าตาย น้ำเสียงจริงจังเสียจนปริมเผลออ้าปากค้าง กะพริบตาปริบๆ สมองอันรวดเร็วของนักเขียนนิยายพยายามประมวลผลว่านี่คือมุกตลกฝืดระดับมหภาค หรือเขาโรคจิตจริงๆ กันแน่ "นี่คุณ!" "พื้นที่ตรงนี้มีข้อจำกัดเรื่องความสูงจากพื้นถึงคานเดิมตามกฎหมายควบคุมอาคารครับคุณปริม" ธันวาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นทีละก้าว รองเท้าเซฟตี้หัวเหล็กกระทบพื้นคอนกรีตเสียงดัง *ก๊อก* *ก๊อก* เป็นจังหวะหนักแน่น เขายื่นแบบแปลนแผ่นใหญ่เข้ามาใกล้จนเกือบจะชนปลายจมูกรั้นๆ ของเธอ "ถ้าผมยกฝ้าขึ้นอีกสิบคอนเซนติเมตรอย่างที่คุณต้องการ ระบบท่อระบายอากาศชั้นบนจะชนกับคานรับน้ำหนักหลัก ตึกทั้งหลังจะเสียเสถียรภาพ และถ้าเกิดแผ่นดินไหวขึ้นมา... โซนที่คุณนั่งจิบกาแฟสวยๆ เขียนนิยายเมื่อไหร่ มันจะแปลงร่างเป็นทับซ้อนคุณกลายเป็นแซนด์วิชมื้อเที่ยงทันที" ปริมกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง สายตาเผลอไล่ตามรอยหยักของเส้นเลือดที่แขนเสื้อพับขึ้นของเขาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีแล้วเชิดใส่ "ใครจะไปรู้ล่ะคะ ฉันเป็นนักเขียนโรแมนติกนะ ไม่ใช่นักธรณีวิทยาหรือวิศวกรโยธาที่จะต้องมานั่งคำนวณแรงเฉือนอะไรนี่!" "นั่นแหละครับปัญหา" ธันวาถอนหายใจยาวพรืด ราวกับกำลังเหนื่อยหน่ายกับเด็กดื้อมากกว่าลูกค้า "เพราะคุณใช้อารมณ์และความรู้สึกนำทางทุกอย่าง แบบแปลนถึงได้พังไม่เป็นท่าตั้งแต่ยังไม่เริ่มก่อผนัง" "นี่คุณว่าฉันใช้อารมณ์เหรอคะ!" ปริมก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาบ้าง แม้ส่วนสูงของเธอจะยืนเลยไหล่กว้างของเขาไปแค่ช่วงคางก็ตาม เธอยื่นสมุดบันทึกสีน้ำตาลชี้หน้าเขาอย่างเอาเรื่อง "คุณต่างหากล่ะที่ไร้หัวใจ! ไร้ความละมุนละไม ไร้สุนทรียภาพในการใช้ชีวิต! มองทุกอย่างเป็นตัวเลข เป็นเรขาคณิต เป็นแรงโน้มถัดไปหมด ชีวิตคุณมีแต่ความแห้งแล้งหรือไงคะเนี่ย ถึงได้จืดชืดขนาดนี้!" ธันวานิ่งเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคมเข้มจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำเพราะความโมโห แพขนตางอนหนาที่ขยับไหวรัวๆ และริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความขัดแย้ง เขารู้สึก... แปลกประหลาด ปกติแล้ว เวลาเจอamers หรือลูกค้าจุกจิกเรื่องมาก ธันวาจะเลือกใช้เหตุผลตอกกลับด้วยตัวเลขและสถิติจนอีกฝ่ายเงียบกริบแล้วเดินหนีไป แต่กับผู้หญิงคนนี้... ผู้หญิงที่แต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้อ่อนๆ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาจางๆ ลอยมาแตะจมูกท่ามกลางกลิ่นปูนซีเมนต์และฝุ่นผง เขากลับรู้สึกว่าเสียงบ่นเจื้อยแจ้วของเธอมันไม่ได้น่ารำคาญอย่างที่คิด "ถ้าผมจืดชืด..." ธันวาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูจนปริมสะดุ้งสุดตัว เผลอถอยหลังกรูดไปชนกับเสาปูน "แล้วทำไมคุณต้องหน้าแดงขนาดนั้นล่ะครับ คุณนักเขียน" *ตึกตัก... ตึกตัก...* เสียงหัวใจของปริมเต้นรัวแรงจนน่ากลัว มันดังแข่งกับเสียงเครื่องมือช่างชั้นบนราวกับกลองเพลแตก เธอยกมือขึ้นดันแผงอกแกร่งของเขาให้ออกห่างอย่างลลานลาน "คะ... ใครหน้าแดงกัน! ฉันแค่ร้อนต่างหากล่ะ! ไซต์งานไม่มีแอร์เนี่ย คุณเป็นวิศวกรภาษาอะไรถึงไม่ติดแอร์ชั่วคราวให้ลูกค้า!" ธันวาแอบอมยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มจางๆ ที่แทบมองไม่เห็น แต่กลับมีอานุภาพทำลายล้างหัวใจดวงน้อยๆ ของปริมให้พังยับเยินในเสี้ยววินาที "ไซต์งานเขาสร้างตึกครับ ไม่ใช่รีสอร์ทส่วนตัว" เขายืดตัวตรงตามเดิม พร้อมกับยกสมุดบันทึกในมือเธอขึ้นมาเปิดดูหน้าล่าสุดผ่านปลายนิ้วหนา "ไหนดูซิ... ที่คุณเขียนบ่นผมไว้ในนี้ มีอะไรอีกบ้างที่คุณไม่พอใจ..." "เฮ้! เอาคืนมานะ! นั่นมันสมุดส่วนตัว!" ปริมร้องลั่น พยายามจะแย่งสมุดบันทึกสีน้ำตาลเล่มโปรดคืนมา แต่ธันวายาวขายาวกว่า ยื่นมือขึ้นสูงเหนือหัว ทำให้เธอต้องเขย่งปลายเท้าสุดตัวจนหน้าอกแนบชิดกับแขนของเขา บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา กลิ่นกายสะอาดๆ ของสบู่อ่อนๆ ผสมกับกลิ่นแดดจางๆ จากตัววิศวกรหนุ่มโชว์หรี่เข้ามาในโสตประสาท ปริมเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตื่นตระหนก และในจังหวะนั้นเองที่ปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกัน ธันวาชะงัก ดวงตาสีสนิมคู่นั้นไหววูบไปชั่วขณะ ความกวนประสาทเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด "ปล่อยฉันนะ..." ปริมกระซิบเสียงแผ่วเบา ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ระเหยกลายเป็นไอความเขินอายที่ร้อนผ่าวไปทั่วทั้งร่าง ธันวาไม่ได้ปล่อย แต่เขากลับพลิกสมุดในมือเปิดไปหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกดอะไรบางอย่างแล้วยื่นสมุดคืนให้เธอ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า "แอดไลน์ผมไว้ซะครับคุณปริม... มีอะไรไม่พอใจเรื่องโครงสร้าง หรืออยากบ่นว่าผมไร้สุนทรียภาพตรงไหน... ส่งข้อความมาบ่นส่วนตัวได้ตลอด 24 ชั่วโมง" *ติ๊ง!* หน้าจอโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของปริมสั่นสะเทือนขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ เธอดึงโทรศัพท์ออกมาด้วยมือสั่นเทาทั้งที่ยังหน้าแดงแจ๋ ปรากฏรายชื่อผู้ติดต่อใหม่แอดเข้ามา พร้อมกับข้อความแชตแรกที่ส่งตรงมาจากคนตรงหน้า... *[Thanwa_Civil]: ฝ้าเพดานอาจจะต่ำไปหน่อย... แต่หัวใจวิศวกรคนนี้รับประกันความปลอดภัยให้คุณได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ* *(โปรดติดตามตอนต่อไป...)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดหน้าสมุดบันทึกเล่มนี้ด้วยกันนะคะ