กลิ่นแป้งที่หวนคืน

กลิ่นอายของเนยแท้ระดับพรีเมียมและวานิลลามาดากัสการ์ที่ลอยอบอวลอยู่ในห้องครัวสไตล์โมเดิร์นสีขาวสะอาดตา ตัดกับความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากบรรยากาศรอบตัวอย่างสิ้นเชิง... "ฉันจ้างคุณมาสอนคลาสพิเศษให้ภรรยาใหม่ของผม ไม่ได้จ้างมาเพื่อยืนอวดดีทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของพื้นที่" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยคุ้นหูจนฝังรากลึกในรอยแผลเป็นทางความรู้สึกดังขึ้นจากความเงียบ พิมพ์มาดายังคงนิ่งสนิท มือเรียวภายใต้ถุงมือผ้าสีขาวกำลังบรรจงใช้ไม้พายเกลี่ยเนื้อเค้กช็อกโกแลตสปันจ์ด้วยความประณีต ราวกับว่าเสียงกรรโชกและสายตาคู่คมที่กำลังจ้องมองมานั้นเป็นเพียงธาตุอากาศที่ไร้ตัวตน เธอยังไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงด้วยซ้ำ ความเงียบที่ถ่วงระยะไว้นานเกินไปทำให้ธราธิปต้องขบกรามแน่น สันจมูกโด่งเป็นสันนูนขึ้นตามแรงอารมณ์ที่ถูกเพิกเฉย ชายหนุ่มผู้ไม่เคยต้องลดตัวมาต่อปากต่อคำกับใคร ยิ่งรู้สึกเหมือนโดนตบหน้ากลางสาธารณชน เมื่อผู้หญิงที่เขาเคยเขี่ยทิ้งอย่างไร้เยื่อใยเมื่อหลายปีก่อน กลับยืนอยู่ตรงนี้ด้วยท่าทีสงบนิ่ง เย็นชา และทรงพลังเสียจนน่ากลัว "คุณไม่ได้ยินที่ผมพูดหรือไง... พิมพ์มาดา" เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะเตรียมอาหารอีกก้าว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับความเกรี้ยวกราดเฉพาะตัวลอยแตะจมูก แต่สำหรับพิมพ์มาดากลิ่นนั้นมันช่างน่าสมเพชเสียเหลือเกิน พิมพ์มาดาวางไม้พายลงบนถาดสแตนเลสอย่างใจเย็น เธอกลืนความขมขื่นที่เคยตีตื้นขึ้นมาลงคอไปจนหมดสิ้น ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามีผู้เย่อหยิ่ง แววตาคู่คมกริบที่เคยมีแต่ความอ่อนแอและหยาดน้ำตาในอดีต บัดนี้กลับว่างเปล่า เย็นเยียบ และสะท้อนภาพความสำเร็จของผู้หญิงที่ผ่านพ้นนรกมาด้วยลำแข้งของตัวเอง "คุณธราธิปคะ..." น้ำเสียงหวานใสแต่เจือด้วยความเยียบเย็นหลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงระเรื่อ "กรุณาจำสถานะของตัวเองในห้องนี้ให้ดีด้วยค่ะ คุณเป็นแค่ 'ผู้สนับสนุน' คลาสเรียนนี้ ส่วนดิฉันคือ 'ผู้เชี่ยวชาญ' ที่ทางตระกูลธราธิปเซ็นสัญญาจ้างมาด้วยตัวเลขเจ็ดหลัก ถ้าคุณยังแยกแยะไม่ออกว่าควรปฏิบัติตัวอย่างไรกับครูผู้สอน เชิญออกไปยืนสงบสติอารมณ์ข้างนอกเถอะค่ะ กลิ่นความร้อนรนของคุณมันกำลังทำให้เค้กของดิฉันเสียรสชาติ" เปรี้ยง! ประโยคเชือดเฉือนที่ไร้ซึ่งความเกรงกลัวทำเอาธราธิปชะงักกึก ดวงตาคมกราบคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง ผู้หญิงหน้าโง่คนที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอให้เขาอยู่บ้านเมื่อสี่ปีก่อน หายไปไหนเสียแล้ว? ผู้หญิงที่ยอมก้มหัวให้เขาตลอดเวลาคนนั้น บัดนี้กลายเป็นใครกันแน่ ทำไมแววตาคู่นั้นถึงได้ทรงพลังและคมกริบจนเฉือนเนื้อหนังของเขาให้เจ็บแปลบได้ถึงเพียงนี้ "เธอ... กล้าดียังไงมาไล่ฉัน" ธราธิปเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกท้าทาย "ดิฉันไม่ได้ไล่ค่ะ... ดิฉันแค่ตักเตือนในฐานะมืออาชีพ" พิมพ์มาดายกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันงดงามและเย้ายวนใจจนน่าขนลุก "และถ้าคุณยังไม่ออกไป... ฉันเกรงว่าคุณภรรยาคนใหม่ของคุณที่กำลังเดินเข้ามาทางนี้ อาจจะเข้าใจผิดได้นะคะว่า... อดีตสามีผู้แสนดีกำลังอาลัยอาวรณ์ภรรยาเก่าคนนี้อยู่" สิ้นคำพูดของพิมพ์มาดา เสียงฝีเท้าส้นสูงก็ดังกระทบพื้นหินอ่อนใกล้ประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงหวานหยดย้อยที่เอ่ยทักทายขึ้น "คุณค่ะ มาทำอะไรตรงนี้คะ? แขกในงานรอนานแล้วนะคะ" ธราธิปสะดุ้งเล็กน้อย หันไปส่งยิ้มฝืนๆ ให้ภรรยาใหม่ที่เดินเข้ามาคล้องแขน แต่สายตากลับเหลือบกลับมามองพิมพ์มาดาที่กำลังก้มหน้าก้มตาแต่งหน้าเค้กต่อด้วยความชำนาญ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นในอกอย่างไม่มีสาเหตุ เขาไม่ชอบรอยยิ้มนั้น ไม่ชอบความมั่นใจนั้น และที่สำคัญที่สุด... เขารู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียการควบคุมเหนือผู้หญิงคนนี้ไปอย่างถาวร คลาสเรียนทำขนมดำเนินไปท่ามกลางบรรยากาศที่อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก พิมพ์มาดายังคงทำหน้าที่ของตนเองได้อย่างไร้ที่ติ รอยยิ้มสุภาพ น้ำเสียงนุ่มนวลที่ใช้สอนภรรยาของธราธิป ยิ่งตอกย้ำให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างเธอกับผู้หญิงในอดีต เธอดูแพง สง่างาม และเป็นอิสระจากเขาอย่างสมบูรณ์แบบ จนกระทั่งคลาสเรียนช่วงเช้าสิ้นสุดลง ผู้คนทยอยเดินออกไปจากห้องครัวทีละคน จนเหลือเพียงพิมพ์มาดาที่กำลังเก็บกวาดอุปกรณ์บนโต๊ะคนเดียว ความเงียบสงบกลับคืนมาอีกครั้ง พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ที่ย้อนกลับเข้ามาในห้องโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว ธราธิปผลักบานประตูให้ปิดลง พร้อมกับล็อกกลอนอย่างถือวิสาสะ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวพิมพ์มาดาจากด้านหลัง กลิ่นกายคุ้นเคยที่เธอเคยเกลียดชังโอบล้อมเข้ามาจนชิดแผ่นหลังบาง "คุณต้องการอะไรอีกคะ คุณธราธิป" พิมพ์มาดาวางตะกร้อตีไข่ลงในอ่างล้างมือ น้ำเสียงของเธอราบเรียบไร้ความตื่นกลัวแม้แต่น้อย "เราต้องคุยกัน พิมพ์มาดา" ธราธิปเอ่ยเสียงพร่า มือหนาเอื้อมไปหมายจะคว้าข้อมือเล็ก แต่พิมพ์มาดาเบี่ยงตัวหลบได้อย่างทันท่วงที ราวกับงูพิษที่หลบเลี่ยงคมดาบ เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างกันน้อยเสียจนลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้ม "เราไม่มีอะไรต้องคุยกันค่ะ ชีวิตแต่งงานของเรามันจบลงตั้งแต่วันที่คุณเซ็นใบหย่าและไล่ฉันออกจากบ้านคราวนั้นแล้ว หน้าที่ของฉันตอนนี้คือการเป็น 'ครู' ไม่ใช่ 'อดีตภรรยา' กรุณาให้เกียรติสถานที่และตัวคุณเองด้วยค่ะ" "แต่เธอเปลี่ยนไป..." ธราธิปจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเอื้อนเอยถ้อยคำใจร้าย สายตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและแรงปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าโดยไม่รู้ตัว "เธอไม่ได้เป็นแบบนี้... เธอมีความลับอะไรซ่อนอยู่พิมพ์มาดา ทำไมเธอถึงกลับมาที่นี่?" พิมพ์มาดายิ้มหวาน เป็นรอยยิ้มที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของชายหนุ่ม เธอยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่อาบยาพิษ "ความลับเหรอคะ...? คุณอยากรู้จริงๆ เหรอว่าทำไมฉันถึงกลับมาเหยียบที่นี่อีกครั้ง..." เธอเว้นจังหวะ ปล่อยให้ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงลาดไหล่ของเขา ก่อนจะผละตัวออกห่างด้วยสายตาท้าทาย "เตรียมตัวรับมือกับรสชาติของความพินาศที่คุณเคยสร้างไว้ให้ดีก็แล้วกันค่ะ... เพราะคราวนี้ ฉันจะเป็นคนอบ 'บทเรียนราคาแพง' ให้คุณชิมด้วยตัวเองจนกว่าคุณจะกระอักเลือดเลยทีเดียว" ธราธิปยืนนิ่งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน หัวใจของเขาเต้นรัวระรัวด้วยความหวาดกลัวผสมผสานกับแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ในวินาทีที่เขากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างออกไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงใสๆ ของเด็กชายวัยประมาณสี่ขวบที่วิ่งดุ๊กๆ เข้ามาในห้องครัวโดยมีพี่เลี้ยงวิ่งตามแทบไม่ทัน "คุณแม่ขา... น้องปาล์มอยากกินเค้กช็อกโกแลตที่คูณแม่ทำเมื่อเช้าจังเลยฮะ!" เด็กน้อยหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งเป็นรั้น ถอดแบบพิมพ์มาจากใครบางคนราวกับแกะ... ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงนี้อย่างไม่ผิดเพี้ยน ธราธิปหันขวับไปมองเด็กชายตัวน้อยคนนั้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความช็อกสุดขีด ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปทันทีเมื่อสมองประมวลผลภาพตรงหน้า... เด็กคนนี้... หน้าตาเหมือนเขาสมัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! พิมพ์มาดายืนนิ่ง ใบหน้าสวยหวานประดับด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ขณะที่เธอมองหน้าอดีตสามีที่กำลังหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย... (ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนสำหรับการติดตามและสนับสนุน "เมฆหมอกสีชมพู" มาโดยตลอดนะคะ)