เสียงเคาะประตูยามวิกาล

กลิ่นอายความอับชื้นของคราบเลือดจางๆ ยังคงติดอยู่ปลายประสาทสัมผัส แม้ว่า ร.ต.อ. ภาคิน จะจัดการอาบน้ำชำระล้างร่างกายและเปลี่ยนมาสวมชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มเรียบร้อยแล้วก็ตาม แฟ้มคดีฆาตกรรมปริศนาบนโต๊ะทำงานยังคงส่งเสียงร่ำร้องเตือนสติเขาถึงความล้มเหลวในการควบคุมอารมณ์เมื่อช่วงหัวค่ำ ในสถานที่เกิดเหตุอพาร์ตเมนต์เก่าแก่ย่านใจกลางเมือง ร่างไร้วิญญาณของผู้ตายถูกจัดวางอย่างประณีตราวกับงานศิลปะชั้นต่ำ ร่องรอยการใช้ "พลังจิตประชิด" ระดับสูงทิ้งร่องรอยความปั่นป่วนของกระแสมานาไว้ในอากาศ ทว่าสิ่งที่ทำให้สารวัตรหนุ่มผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบอย่างเขาแทบคลั่ง ไม่ใช่ความซับซ้อนของคดี หากแต่เป็นรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากของชายแปลกหน้าคนนั้น—ผู้ซึ่งแต่งตัวราวกับคุณชายสำอาง แต่กลับก้าวเข้ามาในเขตกั้นของตำรวจได้อย่างหน้าตาเฉย และเอ่ยวิเคราะห์พฤติกรรมฆาตกรด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมาในรอบสิบปี ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งในความเงียบสงัดยามวิกาล ทำลายความคิดฟุ้งซ่านของภาคินให้แตกกระจาย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์ นาฬิกาบนผนังห้องบอกเวลาตีสองสิบห้านาที ไม่มีเหตุผลอันสมควรใดเลยที่ใครจะมาเคาะประตูห้องชุดหมายเลข 402 ในเวลานี้ ภาคินก้าวเท้าด้วยฝีเท้าเงียบกริบตามสัญชาตญาณของผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ มือหนาเอื้อมไปปลดล็อกกลอนประตูช้าๆ พร้อมกับกระชับปืนพกสั้นประจำกายที่ซ่อนไว้ด้านหลังลำตัวอย่างระแวดระวัง ก่อนจะกระชากบานประตูให้เปิดกว้างออกอย่างรวดเร็ว เพื่อเตรียมเผชิญหน้ากับผู้บุกรุกยามวิกาล ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ลมหายใจของสารวัตรหนุ่มสะดุดกึก ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นผิวเนื้อเนียนละเอียด เส้นผมสีดำสนิทที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยขับเน้นให้ใบหน้าคมคายนั้นดูเย้ายวนอย่างน่าประหลาด ดวงตากลมโตคู่คมฉายแววพราวระยับราวกับเด็ก Z ที่กำลังสนุกสนานกับการแกล้งแมวตัวโปรด ศิวา... ชายหนุ่มผู้สร้างความปวดหัวให้เขาตั้งแต่หัวค่ำ กำลังยืนพิงกรอบประตูห้องตรงข้าม—ห้องหมายเลข 403 ที่เพิ่งมีผู้เช่าใหม่ย้ายเข้ามาเมื่อช่วงบ่าย—ด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ในมือเรียวยาวถือแก้วมักเซรามิกลายแมวอ้วนที่มีไอความร้อนลอยกรุ่นขึ้นมา "อ้าว สารวัตร... ยังไม่นอนหรอครับ หรือว่าตื่นมาเพราะคิดถึงคำพูดของผมเมื่อเย็นกันแน่" ศิวาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือความกวนประสาทไว้เต็มเปิก พร้อมกับก้าวล้ำเส้นเขตความเป็นส่วนตัวเข้ามาในพื้นที่ห้องของเขาหน้าตาเฉย โดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาตแม้แต่น้อย "นี่คุณ! ใครอนุญาตให้เข้ามาในห้องผม ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะศิวา!" ภาคินตวาดเสียงต่ำ ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว มือที่ซ่อนอยู่ด้านหลังกำด้ามปืนแน่นขึ้นจนข้อต่องอขาวโพลน "แล้วนี่... อย่าบอกนะว่าคุณคือคนที่ย้ายมาอยู่ห้อง 403" ศิวาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะนั่นช่างน่ารำคาญใจเสียจนสารวัตรหนุ่มอยากจะชักปืนขึ้นมาขู่ให้รู้แล้วรู้รอด นักพยากรณ์หนุ่มกวาดสายตามองสำรวจการตกแต่งภายในห้องของภาคินอย่างถือวิสาสะ เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบไร้ที่ติ เอกสารคดีถูกแยกแฟ้มสีตามลำดับความสำคัญ ไม่มีฝุ่นแม้แต่น้ำเดียวบนชั้นวางหนังสือ "ห้องสะอาดสะอ้านสมเป็นคุณสารวัตรผู้เคร่งครัดดีนี่ครับ" ศิวาเอ่ยชมด้วยรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะหันมาสบตาตรงๆ กับเจ้าของห้อง "ส่วนเรื่องที่ผมย้ายมาห้อง 403... ใช่ครับ ผมเพิ่งย้ายมาวันนี้เอง น่าแปลกใจไหมล่ะครับที่เราดันมีรสนิยมเลือกทำเลที่พักอาศัยเหมือนกัน แถมโชคชะตายังขยันส่งให้เราต้องมาเผชิญหน้ากันในคดีฆาตกรรมสุดพิศวงนั่นอีก" "มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ" ภาคินก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายอย่างคุกคาม ความสูงและมัดกล้ามเนื้อภายใต้ชุดนอนไม่ได้ทำให้ศิวาถอยหลังเลยแม้แต่น้อย กลับกัน ร่างโปร่งกลับโน้มตัวเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นกายหอมอ่อนๆ คล้ายกลิ่นชาออร์แกนิกผสมความเย็นยะเยือกของสายฝนลอยเข้าแตะจมูก "รู้ได้ยังไงล่ะครับว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ หรือว่าคุณสารวัตรกำลังคิดอกุศล... ว่าผมแอบสะกดรอยตามคุณมากันแน่?" ศิวากระซิบเสียงพร่า แววตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความท้าทายที่ทำเอาหัวใจของคนระเบียบจัดกระตุกวูบอย่างไม่น่าให้อภัย "อย่าหลงตัวเองให้มากนักศิวา ผมไม่มีเวลามาเล่นเกมประสาทกับคุณ ถ้ารีบพูดธุระของคุณมา แล้วก็ไสหัวกลับห้องของคุณไปซะ ไม่อย่างนั้นผมจะข้อหาบุกรุกยามวิกาล!" ภาคินกัดฟันกรอด ข่มอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านให้อยู่ภายใต้กรอบของเหตุผล ศิวายิ้มกริ่ม รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเกรงกลัวต่ออำนาจของเจ้าหน้าที่รัฐเลยแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาววางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะข้างประตูอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของสารวัตรหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ผมไม่ได้มาเพื่อกวนประสาทคุณเล่นๆ หรอกนะสารวัตร... แต่ที่ผมมาเคาะประตูห้องคุณตอนนี้ เพราะระบบเตือนภัยระดับ SSS ในตัวผมมันกำลังส่งสัญญาณเตือนว่า... ฆาตกรที่คุณตามหาเมื่อหัวค่ำ กำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องของผมในตอนนี้แล้วครับ" สิ้นคำพูดนั้น ร่างโปร่งก็ผละออกพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบ ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงเคาะประหลาดจากฝั่งห้อง 403 ก็ดังขึ้นติดต่อกันเป็นจังหวะ... ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... และเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังแกรกๆ ท่ามกลางความเงียบสงัดของตึกยามวิกาล ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับ "พุดดิ้งคาราเมล" นะคะ