ไซต์งานนี้ใครใหญ่

“ถ้าคุณจะเอาไอเดียทุเรศๆ นี้มาใส่ในตึกของฉัน เอาเวลาไปร้อยมาลัยขายหน้าไซท์งานยังจะมีประโยชน์กับประเทศชาติมากกว่านะคะ คุณธันวา” เสียงใสๆ ที่ติดจะเหวี่ยงนิดๆ แต่ทรงพลังจนทำเอาช่างก่อสร้างที่กำลังแบกปูนเดินผ่านถึงกับต้องรีบจ้ำอ้าวหนี รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากร่างบางของมินตรา มัณฑนากรสาวในชุดช่างภาพหรี่ตาคมกริบมองสถาปนิกหนุ่มมือรางวัลอย่างไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรี ธันวาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาปัดฝุ่นปูนออกจากเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนอย่างลวกๆ ก่อนจะปรายตามองแบบแปลนภายในที่ถูกม้วนจนยับยี่คาคามือของอีกฝ่าย ใบหน้าคมสันติดจะเย่อหยิ่งนิดๆ เชิดขึ้นเล็กน้อยตามสไตล์ผู้ชายที่รู้ว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่า “ถ้าคุณใช้สมองส่วนหน้าคิดสักนิด ไม่ใช่เอาแต่อารมณ์มาตัดสิน คุณก็จะรู้ว่าผนังกระจกโค้งรับแสงธรรมชาติแบบมินิมอลที่ผมออกแบบไว้ มันช่วยประหยัดพลังงานได้กี่ล้านต่อปี... แต่นะคะ สมองระดับคุณอาจจะชินกับการแต่งห้องแบบลิเกปะชุน เลยมองภาพกว้างไม่ออก” “นี่คุณ!” มินตราปรี่เข้าไปประชิดตัวเขาในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ปะปนกับกลิ่นฝุ่นปูนกลายเป็นความเร้าใจประหลาดที่ทำเอาธันวาชะงักไปนิด ดวงตากลมโตจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “ลิเกบ้านป้าคุณสิคะ! นี่มันคอนเซปต์ ‘Modern Brutalism’ ที่ผ่านการรีเสิร์ชมาสามเดือนเต็ม ไม่ใช่เด็กอมมือวาดเล่นตอนขี้เกียจแบบที่คุณกำลังทำอยู่!” บรรยากาศในห้องโถงกว้างของคอนโดหรูที่กำลังรีโนเวทเดือดระอุขึ้นมาทันที ลูกน้องและทีมงานของทั้งสองฝ่ายต่างถอยกรูดไปยืนแนบกำแพง ไม่มีใครกล้าหายใจแรงเพราะรัศมีสงครามประสาทระหว่าง ‘สถาปนิกปากจัด’ กับ ‘มัณฑนากรสายเหวี่ยง’ นั้นรุนแรงเสียจนเกรงว่าตึกจะถล่มลงมาก่อนกำหนดส่งมอบ ธันวาไม่ถอย เขาก้มหน้าลงมาเล็กน้อยจนปลายจมูกเกือบจะชนกับกลุ่มผมที่มัดรวบไว้ลวกๆ ของหญิงสาว สายตาคมกริบพราวระยับด้วยความท้าทายที่ถูกซ่อนภายใต้ความนิ่งขรึม “ปากเก่งจังนะคะ... ฝีปากดีขนาดนี้ หวังว่าหน้างานจริงจะเถียงเก่งเหมือนตอนยืนพ่นน้ำลายใส่หน้าผมนะ” เขากระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน รonความเจ้าเล่ห์ฉายชัดในแววตา “หรือว่าที่โวยวายอยู่นี่ เพราะกลัวว่าดีไซน์ของผมมันจะไปกลบความง้องแง้งของเฟอร์นิเจอร์ที่คุณเลือกจนหมดลายกันแน่” “คนหลงตัวเอง!” มินตราสวนกลับทันควันโดยไม่ยอมถอยหลังแม้แต่เซนติเมตรเดียว หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ เมื่อระยะห่างระหว่างเขากับเธอมันใกล้เกินความจำเป็น ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ และกลิ่นกายสะอาดๆ ของผู้ชายที่เธอแอบหมั่นไส้มาตั้งแต่เริ่มโปรเจกต์ “บอกไว้ก่อนเลยนะคะ ว่าถ้าแบบนี้ไม่ถูกรื้อทิ้ง ฉันนี่แหละจะเอาค้อนปอนด์มาทุบมันทิ้งด้วยตัวเอง!” “เชิญครับ... เอ๊ย เชิญค่ะ!” ธันวาเกือบหลุดปากคำผู้ชายออกไปตามความเคยชิน ดีที่เบรกทันก่อนจะเสียฟอร์ม “ถ้าคุณกล้าพอที่จะจ่ายค่าเสียหายสิบล้านเพราะทำลายทรัพย์สินก่อนส่งมอบ” มินตราเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือเรียวเล็กกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เธอเกลียดรอยยิ้มมุมปากกวนๆ นั่นที่สุด รอยยิ้มที่เหมือนกำลังเยาะเย้ยว่าเธอก็เป็นได้แค่เด็กฝึกหัดในสายตาเขา ทั้งที่เธอผ่านงานระดับประเทศมานับไม่ถ้วน แต่พอมาเจอไอ้มนุษย์น้ำแข็งนี่ทีไร ต่อมความอดทนของเธอมักจะพังทลายลงทุกที “คุณมัน…” “มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่าคะ เสียงดังไปถึงชั้นล่างโน่นแน่ะ” เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจดังแทรกขึ้นท่ามกลางสงครามประสาท ทั้งธันวาและมินตราต่างผละออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต หญิงสาวแปลกหน้าในชุดสูทสีเบจตัดเย็บเนี๊ยบกริบ ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามากลางวงล้อมด้วยรอยยิ้มพิมใจ แต่แววตาคมกริบกวาดมองทั้งคู่สลับกันไปมา ธันวากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ สีหน้าที่เคยเย่อหยิ่งเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเรียบสนิททันที ส่วนมินตราถึงกับเบิกตากว้างเมื่อจำได้ว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร “คุณ… คุณศิรินทร์!” มินตราอุทานเสียงหลง ศิรินทร์ เจ้าของโครงการร้อยล้านและเป็นประธานกรรมการบริหารบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ ปรายตามองแบบแปลนที่ยับเยื้อในมือมินตรา ก่อนจะเลื่อนสายตาไปหยุดที่ใบหน้าหล่อเหลาแต่เจื่อนลงถนัดตาของธันวา รอยยิ้มที่มุมปากของเธอดูไม่ออกเลยว่ากำลังเอ็นดูหรือกำลังจะไล่พวกเขาทั้งคู่ออกจากโปรเจกต์นี้ “ไหนๆ ทั้งสองคนก็ตกลงกันไม่ได้สักที งั้นฉันตัดสินใจแทนก็แล้วกันนะคะ…” ศิรินทร์เว้นจังหวะนิดหนึ่ง กวาดสายตามองสถาปนิกหนุ่มและมัณฑนากรสาวที่ยืนตัวแข็งทื่อ “ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ฉันสั่งให้คุณสองคนย้ายไป ‘ขังตัวเอง’ ด้วยกันที่ไซต์งานสาขาหัวหิน ห้ามกลับกรุงเทพฯ จนกว่าแบบแปลนนี้จะสมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์!” ธันวาเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้ามินตราทันที ขณะที่หญิงสาวอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับคำสั่งฟ้าผ่าที่เพิ่งได้รับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความปากร้ายของตาสถาปนิกคนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!